MIXTAPE: The best of Tom Rosenthal

De afgelopen maand heb ik bijna alleen maar naar muziek van Tom Rosenthal geluisterd. Ik kende een aantal van zijn nummers al, maar ik had nog nooit hele albums gehoord. Nu ben ik echt fan van zijn muziek en de gekke liedjes, het is zo fijn om naar te luisteren! Daarom maakte ik een lijst met mijn favoriete nummers, zodat iedereen kan genieten van zijn muziek.  

Away with the Fairies
Throw the Fear
Hugging You
Cos Love (If You Miss It)
This Road Is Long
Hugging You Acoustic
Go Solo
The Boy
I Got Myself a Finish
YOLO
Don’t Die Curious
It’s OK
Gone Gone
Lights Are On
Don’t You Know How Busy and Important I Am?
Take Care
Run for Those Hills, Babe

Klik hier om te luisteren op Spotify 

Advertenties

Ik was een paar dagen in Schotland

Tussen de deadlines van mijn studie door ging ik een paar dagen naar Schotland om mijn zusje te bezoeken, die daar een half jaar studeert. En omdat ik toch in de buurt was, besloot ik ook om naar Edinburgh te gaan. 

Ik was al eerder in Edinburgh geweest, dus ik sliep in hetzelfde hostel en sloeg een groot deel van de toeristische highlights over. Wat ik tijdens de vorige trip niet gedaan had maar nu wel wou doen, was Ceilidh dansen. Ceilidh is een traditionele Schotse dans, die veel op bruiloften wordt gedaan. Je kan het soms in pubs dansen, maar in een pub is de uitleg niet geweldig en is het dan vooral handig als je al een partner hebt. Nu ben ik niet een ster in dansen en was ik ook alleen, dus ik boekte een drop-inn class waar alles stap voor stap uitgelegd wordt. Goed, de gemiddelde leeftijd was 55+ (er waren misschien drie mensen onder de dertig), maar ik vond het heel leuk om een keer te doen! Tijdens mijn reis was het ook droog en zonnig weer en dus een mooie gelegenheid om Arthur’s Seat te beklimmen, een van de hoogste heuvels (rond de 250 meter) in Edinburgh. Ik bleek deze wandeling alleen nogal onderschat te hebben. Blijkbaar kwam ik vanaf de ‘verkeerde’ wandelkant, waardoor ik in slingerbewegingen en via zeer smalle en steile paadjes soms letterlijk de berg opgeklommen ben. Het uitzicht is heel mooi en het is ook zeker de klim waard, maar ik raad aan om gewoon het graspad aan de andere kant van de berg te nemen. Ik had geen zin om die weg terug te nemen, want dan moest ik helemaal om de berg heen en er leek een vrij stijl maar begaanbaar pad recht naar beneden te zijn, dus ik besloot om dat te proberen. Om daar te komen moest ik me eerst ongeveer zeven meter verticaal naar beneden laten zakken op de rotsen, maar vanaf daar leek het een prima pad. Je raadt het al: er was geen pad. Toen ik daar eenmaal stond, vast op een smal stukje berg omgeven door onbegaanbare berghelling en rotsen, was dit avontuur helemaal niet grappig meer. Ik heb in jaren niet zoveel stress en paniek gevoeld, maar die adrealinekick zorgde er wel voor dat ik mezelf maar weer letterlijk de berg opgehesen heb. Neem gewoon het normale pad en ga niet freestylen, dat is mijn advies.

Ik bezocht even het National Museum, een van mijn favoriete natuurhistorische musea ooit. Ook ging ik naar Fruitmarket Gallery, een modern kunstmuseum, maar dat bleek een stuk kleiner dan ik had verwacht, met maar twee zalen met installaties die ik ook niet zo geweldig vond. Daartegenover zit het City Art Centre en dat was leuker om rond te lopen. Ik vind het ook altijd leuk om boekenwinkels te bezoeken, zowel nieuwe als tweedehands. Lighthouse Bookshop is erg fijn om rond te kijken, dit is een boekenwinkel met veel boeken over gender en ‘radicale’ onderwerpen zoals politiek. Ook hun boekenkaartensectie is het waard om even in rond te snuffelen, zo kocht ik een paar kaarten over literatuur om naar mijn vrienden te sturen. Armchair Books en Tills Books waren ook leuk, maar eigenlijk heb ik bijna al mijn boekenvondsten gescoord in charityshops, die overal in de stad zitten, zoals de Oxfam Bookshops.

Het was voor het eerst dat ik zelf op vakantie kon kiezen waar ik ging eten, dus ik had leuke veganistische eetplekjes uitgekozen zoals Paradise Palms. Dit is een grotendeels vegan en queer pub tegenover de universiteit in de binnenstad. Ik kwam er voor lunch, maar ik denk dat je hier ’s avonds ook heel gezellig wat kan drinken. Op het gebied van cafeetjes ging ik naar Holy Cow, in het nieuwere gedeelte van de stad. Ze hebben bijzondere en lekkere taarten, zoals chai spice appel cake, maar die zijn dan ook erg prijzig (4,50 pond voor een stuk taart) en de inrichting vond ik een beetje saai. Ik wou ook nog graag naar Lovecrumbs, een ander café met vegan taart, maar dat is er niet meer van gekomen. Verder is Consider It ook leuk, hier kun je vegan donuts halen. Maar het beste wat ik gegeten heb tijdens mijn reis was veganistische haggis bij The Baked Potato Shop. Hier krijg je een gepofte aardappel met allerlei verschillende soorten vulling en toppings. Zo lekker en een enorme aanrader! Verder haalde ik ook een veganistisch ijsje bij Affogato, niet omdat het 20 graden was buiten, maar sinds mijn werk bij de ijswinkel gestopt is vanwege de winter, heb ik af en toe erg cravings naar ijs. Ze hadden veel bijzondere smaken, ik had uiteindelijk gekarameliseerde ananasijs en kaneelbroodjesijs en het was heel erg lekker.

Na drie dagen vertrok ik naar Aberdeen, om mijn zusje te bezoeken. De treinreis van Edinburgh naar Aberdeen was een bijzondere ervaring, want je rijdt helemaal langs de kust en ze doen in Schotland niet aan dijken, waardoor de trein soms twee meter van de rotsen en de zee af reed. Leuk voor het uitzicht, maar als het stormt zou ik niet echt rustig in de trein zitten. De universiteitscampus in Aberdeen zit ook tien minuten wandelen van de zee af, dus het is zeker een aanrader om een rondje over het strand te lopen. Jammer genoeg waren alle kunstmusea in de stad gesloten, dus we liepen een rondje door het Maritieme museum, wat ook leuk is als dat je interesseert. De oude campus met kerken en smalle straatjes is ook mooi om rond te lopen. Toevallig was de herdenking van de Eerste Wereldoorlog bezig toen wij er waren, dus we zagen hoe een officiële stoet met soldaten, veteranen en doedelzakspelers een rondje liepen langs de kerk.

Aberdeen is een leuke stad, niet zo massaal als Edinburgh af en toe is en met iets meer verstopte straatjes. We aten bij ongeveer de enige twee veganistische plekken in de stad, het schattige café Bonobo en het restaurant Foodstory. Vooral bij Foodstory hebben we heerlijk gegeten ’s avonds, je krijgt zeer grote porties en het is ook een leuke plek om een spelletje te spelen tijdens het eten. Ook Books and Beans is een aanrader, een boekencafé en winkel waar je letterlijk tussen boekenkasten kan lunchen en koffie drinken. Net als in Edinburgh zijn er in Aberdeen heb je veel charityshops, zoals rond Rosemount Viaduct, waar ik ook een paar leuke boeken en de lelijkste Star Trek puzzel ooit heb gekocht. Na twee dagen Aberdeen zat mijn koffer zo vol met boeken en spullen van mijn zusje die terug moesten naar Nederland dat het weer tijd was om naar huis te gaan, vooral omdat ik de volgende dag weer college had. Het was heel fijn om familie te zien en leuke dingen te doen en ik zou zeker nog wel vaker door Schotland willen reizen!

Ik hou van Nederlandse poëzie #4

Het lijkt al een eeuw geleden, maar tijdens de zomervakantie heb ik nog een aantal leuke dichtbundels gelezen. 

Als je een meisje bent – Maartje Smits
Ik hou van poëzie met een duidelijke thematiek en die is ook zeker te vinden in deze bundel. Als je een meisje bent gaat over het gebied tussen kind en vrouw, opgroeien en de verschillende rollen van (jonge) meisjes. Of zoals samengevat in een regel uit de bundel: “Voel me een veldje te smal / voor een weiland.” Ik vond het leuke gedichten, er zijn veel interessante beelden en mooie vergelijkingen. De andere bundel van Maartje Smits, Hoe ik een bos begon in mijn badkamer, vond ik net iets leuker, maar ook deze poëzie is fijn om te lezen. Favoriete gedichten waren bijvoorbeeld via via en lusteloos gras.

Navigatiesystemen – Han van der Vegt
Sciencefiction in poëzie? Dan wil ik het gelijk gaan lezen. Deze bundel van Han van der Vegt beslaat zes gedichten die vrij experimenteel zijn in de vorm. Het eerste gedicht is een herschrijving van de Orpheusmythe in de vorm van een computergame en andere gedichten gaan onder andere over Mars en een dystopische zoektocht naar een graal in auto’s waar ik sterke Mad Max vibes bij kreeg. Beelden van transformaties en gruwelijkheid keren in bijna alle gedichten terug. Het is interessant om te lezen, maar uiteindelijk was ik meer geïnteresseerd in het verhaal dan in de metaforische beelden zelf en miste ik een zekere poëtische diepgang. Neemt niet weg dat het een leuke bundel is om te lezen en zeker een aanrader als je benieuwd bent naar sciencefictionachtige poëzie!

Stad en Land – Alexis de Roode
Ik heb Alexis de Roode op verschillende poëzie-evenementen horen voordragen, maar nog nooit had ik iets van hem op papier gelezen. Toevallig kwam ik deze bundel bij Bookspot tegen en nou ja, het leek me een mooie gelegenheid om meer van zijn poëzie te leren kennen. Helaas vond ik de gedichten vaak wat saai en voorspelbaar. De bundel komt uit 2008 dus misschien bevalt zijn recentere werk mij meer, maar dit was niet een van de beste poëziebundels die ik ooit gelezen heb. Desondanks waren er wel twee stukjes die ik mooi vond: “Er huist in mij een niet-bestaan / dat muren om zich heen verlangt” en “Wel rijden er treinen door mijn dromen. / Er lopen kinderen / langs de spoorlijn / ik ben bang / dat ze onder mijn wielen komen.”

Kalfsvlies – Marieke Lucas Rijneveld 
Ondanks dat ik Marieke Lucas Rijneveld meerdere keren heb horen spreken, had ik ook van haar nog nooit iets gelezen. In de debuutbundel Kalfsvlies keren thema’s zoals de kindertijd, familie en volwassen worden constant terug. Er zijn veel mooie beelden en metaforen, maar soms vond ik het richting cliché gaan. Ook zijn de gedichten soms lastig te lezen, vaak moest ik een zin drie keer herhalen om te begrijpen hoe alles een beetje aan elkaar verbonden werd. Ik ben niet compleet overdonderd door de poëzie, maar het is zeker mooi en ik ben erg benieuwd naar toekomstige dichtbundels. Favoriete stukjes uit de bundel waren bijvoorbeeld zinnen als “troosten was toen nog als inparkeren, het is meten en weten en toch schat je het vaak te krap in, blijf je zoeken naar de juiste plaats, een omhelzing heeft soms ook meerdere rondjes om elkaar heen nodig” uit het gedicht “Hol genoeg om een echo te verbergen.”

Soms lees ik kinderpoëzie

Ik hou van ingewikkelde en moeilijke gedichten, maar simpliciteit is ook een vak, vooral als je een gedicht leuk voor kinderen wilt maken. Jammer genoeg besteedt mijn studie nauwelijks aandacht aan kinderliteratuur terwijl ik dat wel erg interessant vind, dus daarom lees ik zelf zo nu en dan kinderpoëzie of kinderboeken.  

’s Nachts verdwijnt de wereld – Jaap Robben 
Ik zag Jaap Robben optreden bij de Nacht van de poëzie en dat was erg leuk, dus toen was ik ook benieuwd naar zijn werk. Dichtbundels met illustraties mogen wat mij betreft een stuk gebruikelijker worden in de poëziewereld, vooral als ze zo goed aansluiten bij de gedichten als in deze bundel. Hoewel op de achterkant van de bundel staat dat dit niet leeftijdsgebonden is, zit er nog wel een redelijk verschil tussen de gedichten. De een is duidelijk “kinderlijker” dan de ander, maar over het algemeen zijn het leuke en toegankelijke gedichten. Favoriete gedichten: Eenpersoonslijf, Is al het water ooit verdriet geweest? en ’s Nachts verdwijnt de wereld.

Lampje – Annet Schaap
Annet Schaap ken je misschien als illustrator van kinderboeken als de Hoe overleef ik…serie, maar Lampje is haar debuut. Dit boek gaat over het jonge meisje Lampje, die elke dag de vuurtoren aansteekt. Op een dag zijn de lucifers op en juist die nacht raast er een storm over het land. Alles gaat mis en Lampje moet verplicht gaan wonen in het grote zwarte huis, waarvan gezegd wordt dat er een monster woont. Er zijn bijna alleen maar lovende recensies over dit kinderboek te vinden en ik begrijp wel waarom, het is een erg fijn sprookjesachtig verhaal over een dapper meisje. Mocht je ooit nog een boek willen lezen met kinderen of gewoon zelf, dan is het echt een aanrader! Tegelijkertijd vond ik wel dat sommige aspecten van het verhaal (voornamelijk kindermishandeling en vergiffenis van de ouder) iets te kort door de bocht gingen, maar het blijft een leuk verhaal om te lezen.

111 kindergedichten om nooit meer te vergeten – Leen Van Opstal
Misschien is dit een goed begin voor iedereen die kinderpoëzie wil lezen, want dit is een bloemlezing van veel verschillende soorten kindergedichten. Denk aan Annie M.G. Schmidt, Joke van Leeuwen en Paul van Ostaijen. Ik vond het een leuke bloemlezing, maar zoals met alle bloemlezingen is het ene gedicht leuker dan de ander en was het vaak net niet helemaal mijn ding. Favoriete gedichten: Het ruisen van de zee, De hand van mijn vader, Verdriet en Één miljoenste.

Onder mijn matras de erwt – Ted van Lieshout
Deze bundel wordt verteld vanuit het perspectief van een jong meisje wiens ouders net zijn gescheiden. Op een grappige en lieve kinderlijke manier probeert ze om te gaan met nieuwe partners van haar ouders en lastige dingen zoals stervende grootouders. De gedichten worden afgewisseld door portretfoto’s van kleien poppen die Ted van Lieshout zelf gemaakt heeft. Het is vast heel artistiek, maar om eerlijk te zijn vind ik de poppen vooral erg naar en eng om naar te kijken. De gedichten vond ik een stuk leuker, vooral Uit elkaar, Aan tafel III en Mooi. Een aanrader om te lezen!

31.10.18.

Het is ondertussen een traditie geworden om met vrienden en studiegenoten elk jaar de Nacht van de Poëzie te bezoeken, iets waar ik altijd erg naar uitkijk. Deze keer kwamen onder andere Vicky Franken, Ted van Lieshout en Judith Herzberg voordragen. Tussen alle gedichten door waren bijzondere acts zoals Willeke Alberti (ik werd uitgelachen omdat ik nog nooit van haar gehoord had), Nora Wildschut (die toevallig Danse Macabre speelde op de viool, een van mijn favoriete klassieke stukken) en The Tallest Man On Earth (het was ontzettend gaaf om hem een keer live te zien en hij zong ook een van mijn favoriete nummers). Ook al viel ik om kwart over drie ’s nachts bijna om van de vermoeidheid, het was een erg fijne avond.

Ik ben ook alweer een tijdje begonnen met studeren, wat altijd even spannend is want nieuwe mensen, nieuwe studie, nieuwe dingen die je moet doen, maar alles gaat goed. Hoogtepunt was tot nu toe dat er een studieborrel was in een donker café zonder ramen voor een brandende open haard, terwijl het buiten 26 graden was. Beetje gek, maar ook wel gezellig. Verder keek ik de afgelopen tijd veel Star Trek (nog maar anderhalf seizoen te gaan en dan ben ik klaar met Star Trek: Deep Space Nine), probeerde veganistische bacon te maken (het mislukte bijzonder) en bezocht een pre-house warming en het literaire festival Geen Daden Maar Woorden in Rotterdam.

Vegan 100 kookboek: Ik was heel benieuwd naar het kookboek van de vegan youtubechef Gaz Oakley, want een aantal van zijn recepten zijn echt toppers (zoals de vegan toffee appel brownie), maar het boek viel helaas tegen. Bijna elk recept dat ik maakte kostte relatief veel tijd voor een middelmatig resultaat. De geroosterde pompoensoep was wel oké, de falafel vond ik vrij smakeloos en van de springrolls was ik ook geen fan. Dus helaas, misschien hou ik het toch maar gewoon bij zijn youtubevideo’s.

Tom Rosenthal heeft fijne herfstmuziek: Ik kende al een paar liedjes van Tom Rosenthal, maar soms ben ik ook benieuwd naar hele albums van artiesten. Op spotify vond ik een afspeellijst met al zijn muziek en het is zo fijn om naar te luisteren! Sommig liedjes lijken een beetje op elkaar, maar zijn muziekstijl vind ik erg leuk.

Life’s Library: John Green en Rosianne Halse Rojas zijn een soort digitale boekenclub begonnen, waar ze zes weken per jaar samen met mensen op het internet een boek lezen. De vraag is of ik mee ga doen want ik lees al vreselijk veel voor mijn studie, maar ik ga in ieder geval een poging wagen. Het eerste boek is If You Come Softly van Jacqueline Woodson en het idee is dat je in een soort chat het boek gaat bespreken. Ik ben heel benieuwd!

The Man In The High Castle: Het derde seizoen van The Man In The High Castle is uitgebracht, een serie die plaatsvindt in de jaren ’60 in een wereld waar de nazi’s de oorlog hebben gewonnen. Het is een goede serie, maar ook vrij ingewikkeld met veel verschillende personages en verhaallijnen waardoor ik altijd vier afleveringen nodig heb om in te komen. Daarbij gaat het sciencefictiongehalte van dit seizoen aardig omhoog – het gaat voornamelijk over alternatieve werelden en mensen die daar tussen kunnen reizen. Sommige mensen vinden dat onzin, maar ik vind juist die sciencefictionlaag heel interessant, dus ik heb erg genoten van dit seizoen. Zeker een aanrader om te kijken!