Ik verbleef een week in Parijs

Samen met familie genoot ik van de zomervakantie op een camping net buiten Parijs, waar meer Nederlanders dan Fransen waren, maar dat was eigenlijk ook wel gezellig. De week bestond uit Franse gebakjes eten, potjes Uno spelen en veel wandelingen door het mooie Parijs.

Ik ben als tienjarig meisje ook in Parijs geweest, maar tijdens die vakantie heeft Disneyland meer indruk gemaakt, want aan Parijs zelf heb ik nauwelijks herinneringen. Daarom deden we alle toeristische dingen zoals de Eiffeltoren bekijken, de Notre Dame aanschouwen en het Louvre bezoeken. Voor de moderne kunst bezocht ik Centre Pompidou, een enorm futuristisch gebouw. Via een roltrap aan de buitenkant van het gebouw kom je in de galerij en dat voelde echt alsof je langzaam opstijgt in een achtbaan. De vaste collectie schilderijen vond ik erg mooi, maar de collectie installaties en beelden vond ik dan weer niet zo bijzonder. Toch was het een mooi museum om alle ‘oude’ kunst van het Louvre mee af te wisselen.

Ik kan niet op vakantie gaan en geen boeken kopen, daarom had ik van te voren alle leuke boekenwinkels in de stad opgezocht. Natuurlijk ben ik naar Shakespeare and Company gegaan, een van de mooiste Engelstalige boekenwinkels waar ik ooit geweest ben. Zoveel boeken, zoveel mooie kamertjes waarin van alles verstopt is. Daarnaast ging ik naar The Abbey Bookshop, een winkel met een mix van nieuwe en tweedehandsboeken, maar hier heb ik niets gevonden omdat ik spontaan claustrofobie kreeg. De winkel is vrij krap en dan ook he-le-maal volgebouwd met boeken, je hebt het gevoel bij elke stap minstens drie stapels om te gooien. Het ziet er supermooi uit en je kan er vast pareltjes vinden, maar zelf vond ik Berkeley Books en San Francisco Book Company leuker omdat deze tweedehands Engelse boekenwinkels wat meer orde hadden. Les Mots à la Bouche is de oudste queer boekenhandel in Parijs en ondanks de vrij kleine Engelse sectie is leuk om deze winkel te bezoeken. Violette and Co is een feministische boekenwinkel maar heeft alleen maar Franse boeken, dus als je goed Frans kan, is het ook leuk om hier even heen te gaan.

Mijn zusje en ik eten grotendeels veganistisch, maar dat is niet altijd haalbaar als je met familie op vakantie bent, dus het was een beetje veganistisch en vegetarisch door elkaar. Ik wou graag ijs eten bij Amorino, de ijswinkel die mooie roosjes maakt in je hoorntje, maar na het zien van de lange rij en de prijs (3,90 per bolletje) (het eten in Parijs is duur, bij sommige plekken was koffie net zo duur als wijn waarop mijn zusje zei “nou geef mij dan maar wijn hoor”) ben ik maar veganistische taartjes gaan eten bij Cloud Cakes. Het café is aan de kleine kant dus met lunchtijd is er vrijwel geen plek, maar de taart was erg lekker. Nu ben ik geen groot fan van macarons, maar als je ze eet moet je het ook maar goed doen, dus ik proefde een paar bijzondere smaken bij Ladurée, zoals koffie en citroen-basilicum al smaakte die voor mij iets teveel naar pesto. We aten veganistische burgers bij Hank Burger (die ook een pizza vestiging hebben), een soort veganistische fastfoodketen. Verwacht niet de allerbeste vegan burger ooit, maar het was erg lekker en betaalbaar. Verder gingen we lunchen bij Soul Kitchen in de hippe wijk Montmarte. Het is een erg leuk cafeetje met heerlijke vegetarische lunch, zeker een aanrader om heen te gaan!

Ik heb niet veel gewinkeld, maar het was leuk om Kilo Shop te bezoeken, een grote vintage kledingwinkel die erg op de Episode lijkt. Un Monde Vegan is een veganistische supermarkt en ze hebben hier bijvoorbeeld heel veel soorten veganistische kaas (maar helaas, met 34 graden buiten konden we dat echt niet meenemen naar de camping). Erg leuk om wat experimentele veganistische producten te kopen! Onderweg naar een winkel liepen we ook door Rue Crémieux, een straat met prachtige pastelkleurige huizen. Heel mooi, maar ik had echt medelijden met de mensen die in die huizen wonen, want je hebt gewoon altijd toeristen in je straat staan om foto’s van je huis te maken.

In veel musea in Parijs ben je als Europees burger onder de 26 jaar gratis, wat bij het Louvre een hoop geld kan schelen. Om de kunstmusea een beetje af te wisselen, ging ik naar het natuurhistorische museum gelegen bij de botanische tuinen en het park Jardin des Plantes. Het museum is verdeeld over verschillende gebouwen en wij bezochten eers de Grand Gallery of Evolution. Dit is een groot museum met veel opgezette dieren en skeletten en erg leuk om door heen te lopen, maar zoals in bijna elk museum in Parijs waren de bordjes alleen in het Frans. Gelukkig spreken dieren redelijk voor zich, maar het is wel jammer als je echt wat meer over de tentoonstellingen te weten wilt komen. Daarna bezochten we de galerij voor Paleontologie, waar we niet te lang zijn geweest, want er was geen airco en de temperatuur was zeker boven de 40 graden. Dit museum bevat honderden, misschien wel duizenden, skeletten van dieren en zelfs een paar dinosauriërs. Persoonlijk vond ik de Gallery of Evolution leuker, maar als je gek bent van dinosauriërs, vind je dit vast ook leuk.

Naast Parijs is het paleis van Versailles ook een enorme aanrader om te bezoeken (en van te voren je kaartjes te bestellen op tijdstip, want de geen-ticket rij was afgrijselijk lang). Het paleis heeft prachtige kamers, met als hoogtepunt de spiegelzaal. Rondom het paleis zijn enorme tuinen waar je rustig kilometers kan wandelen of rond fietsen, zeker leuk om een keer te bezoeken!

Dan nog een paar dingen waar ik helaas niet aan toegekomen ben, maar wel graag heen had willen gaan. Le Dernier Bar Avant la Fin du Monde is een bar/café geheel in de stijl van comics en sciencefiction, het ziet er op de website superleuk uit. Ik was ook benieuwd naar Super Vegan, een veganistisch fastfood restaurant die ook in comic stijl is. Wat musea betreft had ik ook wel het Palace of Tokyo willen zien, een ander modern kunstmuseum. Als laatste tip, mocht je veel met openbaar vervoer reizen, dan is de gratis app Next Stop Paris erg handig om wat meer zicht te krijgen op alle metro’s en werkzaamheden in Parijs.

Advertenties

Ik leer korte verhalen lezen #2

Ik kom eigenlijk het meest in aanraking met korte verhalen door te luisteren naar de podcast Levar Burton Reads, maar zo nu en dan is het ook fijn om een fysieke bundel te lezen. 

Queer – Nienke van Leverink (samengesteld) 
Dit is niet echt een korte verhalenbundel, maar eerder een bloemlezing van prozafragmenten en gedichten gethematiseerd rondom de LHBT+ representatie in de Nederlandse literatuur. Denk aan gedichten van Lieke Marsman en Hans Warren en fragmenten uit het werk van Hanna Bervoets en Doeschka Meijsing. Zoals met alle bloemlezingen vond ik een aantal verhalen erg leuk, maar veel vond ik gewoon oké en niet erg bijzonder. De bundel is niet ingedeeld op bepaalde letters (lesbisch, trans, etc.) of een chronologie en ik begrijp die keuze, maar mijn kennis van Nederlandse literatuur is vrij beperkt en zonder jaartallen vond ik het af en toe lastig om de context van een verhaal in te schatten. Ook vroeg ik me soms af (voornamelijk bij de gedichten) wat deze tekst nu precies queer maakt. Hoewel de bundel evenveel aandacht probeert te besteden aan verschillende aspecten van queerness, is het ook jammer dat vrijwel alle gekozen schrijvers wit zijn. Deze kritiekpunten terzijde, vond ik het leuk om via deze bloemlezing meer inzicht te krijgen in de Nederlandse queer literatuur. Favoriete fragmenten zijn “Wiegeliedje voor wie alles moet” van Lieke Marsman en “Olijfje” van Helga Ruebsamen.

Gifjes – Daan Windhorst
Gifjes is een verzameling satirische verhalen die nog het best omschreven kunnen worden als ideeën voor Black Mirror afleveringen. Vaak hebben de korte verhalen een dystopisch tintje, zoals in “De apocalyps / vertraging,” waar de wereld vergaat en mensen overleven in een verbouwd treinstation. Veel stukken gaan over de rol van technologie, zoals in “Liefde, eigenlijk,” wanneer mensen met medicijnen hun persoonlijkheid kunnen aanpassen . Een van mijn andere favoriete stukken uit de bundel was het kranteninterview met God. Ik vond het leuk om te lezen, maar soms bleven de verhalen iets te oppervlakkig en te kort voor het satirische concept wat ze willen uitwerken. Sommige verhalen voelden echt als een begin of een opzetje voor iets groter dat dan niet kwam, maar misschien vond ik het ook gewoon jammer dat sommige originele ideeën maar twee pagina’s kregen. Toch heb ik genoten van de bundel en is het zeker een aanrader als je wat leuke Nederlandse satire wilt lezen!

Selected Stories of Philip K. Dick – Philip K. Dick
Dit is een verzameling korte sciencefiction verhalen van Philip K. Dick, de schrijver van onder andere Do Androids Dream of Electric Sheep?. Ik heb twee romans van deze schrijver gelezen en die vond ik erg goed, dus ik had hoge verwachtingen van zijn korte verhalen. Helaas viel de bundel behoorlijk tegen, want elk verhaal heeft een vergelijkbaar plot en hoofdpersonage. Een alledaagse man met een irrelevante vrouw/secretaresse/vriendin komt in conflict met aliens/tijdreizen/technologie. Je weet dat er een plottwist komt, de koude oorlog belangrijk is en dat het tragisch eindigt. Natuurlijk zijn sommige verhalen best origineel en leuk om te lezen en ik begrijp dat dit 30 jaar geleden een stuk baanbrekender was dan nu, maar toch was ik teleurgesteld.

Halleluja – Annelies Verbeke
Deze bundel bevat vijftien verhalen over transformaties, een begin van het leven of een nieuw einde. Dat klinkt erg vaag, maar beter kan ik het niet omschrijven. De bundel begint met een verhaal van een huilende baby die huilt omdat hij alwetend is en dus op de hoogte is van al het verdriet en leed dat hij nog mee zal gaan maken. Maar het gaat bijvoorbeeld ook over een koppel dat prehistorisch in de wildernis wil leven en een auteur die op een ochtend wakker wordt als een beer. Af en toe is het vrij komisch, maar een melancholische stemming heeft vaker de overhand. Het is een leuke bundel om te lezen, maar ik was helaas niet omver geblazen door de verhalen.

Het werk van Margaret Atwood

Ik ben groot fan van de schrijfster Margaret Atwood, die je wellicht kent van The Handmaid’s Tale. Dat is zeker een leuke roman, maar lang niet het enige interessante werk uit haar oeuvre. Ik heb nog niet al haar boeken gelezen, maar genoeg om je een beetje kennis te laten maken met haar fictiewerk. 

Margaret Atwood is in 1939 geboren in Canada en is bekend als schrijfster, feministe, literair criticus en dichteres. Ondertussen heeft ze meer dan 15 romans en 10 korte verhalenbundels geschreven, nog niet eens haar vele dichtbundels en non-fictie werk meegerekend. In andere woorden, er is genoeg om te lezen. Margaret Atwood is een van mijn favoriete auteurs omdat haar schrijfstijl heel fijn is, je wordt echt meegesleept in elk verhaal. Haar scherpheid, gebruik van andere teksten zoals sprookjes en mythes, gevoel voor humor en karakterisering van sterke vrouwelijke personages maken haar boeken voor mij interessant om te lezen, maar ook om te analyseren voor mijn studie.

Speculatieve fictie 
Atwood noemt een deel van haar romans geen sciencefiction, maar speculatieve fictie. Sciencefiction bevat aliens en ruimteschepen, maar speculatieve fictie kan makkelijker “echt” gebeuren. Haar bekendste werk in dit genre is natuurlijk The Handmaid’s Tale, maar ze heeft ook een driedelige serie (de MaddAddam trilogie) geschreven over een toekomst waarin de wereld langzaam vergaat. Thema’s zoals genetische manipulatie en klimaatbedreiging spelen een grote rol in deze trilogie. Zelf ben ik een groot fan van dit genre en de MaddAddam boeken zijn dan ook echt een aanrader om te lezen! Een van haar meer recentere werken, The Heart Goes Last, speelt zich af in een dystopische toekomst waarin een koppel besluit om zichzelf vrijwillig zoveel maanden te laten opsluiten in een gevangenis. Ik vond deze roman vooral heel bizar, denk aan seksrobots en “imprinting” van eerste liefdes (ja, zoals in Twilight).

Realistische fictie en korte verhalen
Mocht je niet houden van dystopische verhalen, dan zijn er nog een heleboel andere romans om te lezen. Mijn favoriete roman is The Blind Assassin, een raamvertelling van een oude vrouw die terugblikt op haar leven met haar jongere zusje die op haar 18e zelfmoord heeft gepleegd, maar niet voordat ze de roman The Blind Assassin heeft geschreven. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik dit boek niet zo goed opnieuw durf te lezen omdat ik het de eerste keer zo ontzettend geweldig vond, maar het is echt een verhaal dat je raakt. Zeker een aanrader dus! Ook erg mooi is Alias Grace, een historische roman over de jonge Grace die vanuit de gevangenis aan een dokter haar verhaal verteld over hoe ze (onterecht?) werd veroordeeld voor de moord op haar werkgever en zijn minnares. The Robber Bride en Lady Oracle waren ook erg leuk om te lezen. Naast romans heeft Atwood ook een flink aantal korte verhalenbundels geschreven, zoals de meest recente Stone Mattress: Nine Tales. Erg interessant en fijn om te lezen, maar zelf ben ik toch meer een fan van haar langere romans. Hetzelfde geldt voor haar poëzie, het is zeker de moeite waard, maar haar prozawerk weet mij toch meer te raken.

Mythes en stripverhalen
Een van mijn andere favorieten is Atwood’s herschrijving van de mythe van Odysseus in de novelle The Penelopiad. Dit is het verhaal van Penelopiad, de vrouw van Odysseus die tien jaar lang wacht tot haar man terugkomt. Ik hou van alles wat met mythes te maken heeft, dus ik heb dit verhaal met erg veel plezier gelezen. Dan zou je misschien denken, is er iets wat Margaret Atwood niet kan? De afgelopen maanden ben ik bezig geweest met haar nieuwste werk, een serie stripverhalen over half dieren/mensen/superhelden, te onderzoeken voor mijn scriptie. Ik zal heel eerlijk zijn – begin er maar niet aan, want ik vond het behoorlijk slecht. De humor was zo ontzettend flauw, het plot stelde na het eerste deel van de serie echt niets meer voor en het was ontzettend saai. Op het gebied van de representatie van dieren (het onderwerp van mijn scriptie) was het heel interessant, maar voor leesplezier raad ik het je niet aan.

Bij mijn studie leer je kritisch over auteurs en teksten na te denken, dus daarom is het ook belangrijk om even Margaret Atwood te problematiseren. Er is nogal kritiek geweest op haar uitlatingen over beschuldigingen van seksuele misbruik binnen schrijverskringen en hoe haar feminisme alles behalve inclusief is. Als hierover meer wilt weten, dit artikel over Atwood’s uitspraken rondom #metoo en dit artikel over wit feminisme zijn interessant om te lezen.

Ik hou van lezen #36

Even een korte disclaimer over deze reviews – de eerste twee boeken heb ik gelezen tijdens het schrijven van mijn scriptie. Achteraf gezien was dat misschien niet zo handig, want ik heb gemerkt dat ik in die tijd erg snel geïrriteerd was door alles wat ook maar stom of problematisch zou kunnen zijn. Waarschijnlijk zijn mijn lezingen van de eerste boeken daarom iets negatiever dan normaal. 

Zeik niet zo – Anouk Kemper, Lianne Marije Sanders en Suzette Hermsen 
In de media bestaat het beeld van millennials als een groep verwende jongvolwassenen die niet kunnen omgaan met tegenslagen, alles van papa en mama krijgen en graag zichzelf gaan ontdekken in Azië. Journalisten Anouk, Suzette en Lianne proberen in deze bundel columns een beeld te schetsen van het realistische, normale en saaie leven van de millennial. Het is lekker luchtig geschreven en sommige dingen waren wel herkenbaar, maar over het algemeen vond ik dit boek, ondanks de titel, toch erg veel gezeik. Op een gegeven moment vallen de wijze levenslessen in herhaling en de meeste “leuke” grapjes vond ik vooral irritant en niet echt grappig. Misschien is dit een lekker luchtig boek voor op vakantie, maar ik was er niet van onder de indruk.

Aantekeningen over het verplaatsen van obelisken – Arjen van Veelen
Een jonge schrijver reist naar Alexandrië om de boeken van zijn overleden beste vriend Thomas in de grote bibliotheek te zetten. Tijdens zijn tochten door de stad denkt hij terug aan hoe de vriendschap met Thomas verlopen is en hoe het zijn leven heeft beïnvloed.  Ik vond het een mooie roman over verlies en rouw en bij vlagen moest ik ook lachen om het verhaal (bijvoorbeeld wanneer de hoofdpersoon een doktersverklaring probeert te krijgen door te doen alsof hij mentale steun van zijn huisdier nodigt heeft om zo zijn kat mee te nemen in het vliegtuig naar Amerika). Tegelijkertijd zat ik me te ergeren aan het karakter van Thomas, vooral zijn houding van “zie mij elitair slim en onbegrepen poëtisch zijn” in de eerste hoofdstukken vond ik irritant. Dat neemt gelukkig wel af gedurende de roman, maar het stoorde me af en toe.

Kolja – Arthur Japin
Pjotr Tsjaikovski is een van mijn favoriete componisten, dus deze Arthur Japin roman over zijn leven en zijn familie kon ik dan ook niet laten liggen. Het boek gaat over Pjotr, zijn broer Modest en de doofstomme jongen Kolja waar ze zich over ontfermen. De observaties van Modest over de opvoeding van Kolja in het verleden worden afgewisseld met hoe Kolja in het heden de plotselinge dood van Pjotr probeert te ontrafelen. Ik wist bijna niets over het leven van Tsjaikovski en heb met veel plezier deze roman gelezen. De afwisseling van verhaallijnen sluit erg goed bij elkaar aan en het is fijn geschreven, zeker een aanrader om te lezen als je zin hebt in een historische roman.

Concept M – Aafke Romeijn 
In Concept M bestaat de bevolking van Nederland voor een deel uit kleurlozen, mensen geboren met een mysterieuze ziekte die broze botten, grijze haren en andere fysieke problemen veroorzaakt. Door de dure medicatie en de maatschappelijke aanpassingen voor de kleurlozen wordt de economie en de samenleving steeds meer ontwricht. In de roman volg je hoe de jonge kleurloze Hava zich aansluit bij een radicale groep die kleurloosheid wil stoppen. Het is een actuele roman die ook voor een groot deel gaat over politiek en de rechten van minderheden. Ik vond het erg interessant om te lezen, vooral de manier waarop politiek samenkomt met Hava’s radicalisering en de debatten over de kleurlozen. Tegelijkertijd is het jammer dat Hava de enige kleurloze is in het boek en we enkel haar beperkte perspectief krijgen op kleurloosheid. Zoals in deze review genoemd wordt, hebben kleurlozen een eigen gemeenschap, een eigen cultuur? Je komt niet veel hierover te weten. Maar misschien komt dit naar voren in een vervolg, waar ik zeker op hoop. In ieder geval is dit boek een enorme aanrader! En nog een extra tip, de roman is helemaal gratis te beluisteren op Spotify.

18.7.18

Samen met mijn zusje bezocht ik het Stedelijk Museum in Amsterdam, omdat ik van vrienden gehoord had hoe geweldig de huidige tentoonstelling is. En ze hadden helemaal gelijk, want het museum is zeker een bezoek waard. Tot eind augustus staan er verschillende installaties van Studio Drift, kunstwerken die focussen op beweging en licht. Zo is er een installatie gemaakt van lichtjes in pluizende paardenbloemen die allemaal met de hand in elkaar zijn gezet en zweeft er een enorm betonblok boven de grond. Het is allemaal heel gaaf om te bekijken! Na het museumbezoek gingen we eten bij de Vegan Junk Food Bar, wat erg ongezond en lekker was (al hadden mijn ‘loaded freak fries’ wel iets minder verzopen mogen zijn in bbq-saus) en maakten we een rondje langs alle fijne boekenwinkels in Amsterdam.

Verder geniet ik van mijn vakantie en doe leuke dingen zoals kamperen met familie en Star Trek Online te spelen (hoewel ik niets begrijp van alle menu’s en de ‘schiet de ruimteschepen neer’ missies vooral erg saai vind). Over een week ga ik een paar dagen naar Parijs, dus als iemand nog geweldige tips heeft, laat het me weten.

Hannah Gadsby: Af en toe vind ik het leuk om cabaret te kijken en over de show Nanette van Hannah Gadsby had ik al veel goede dingen gehoord. Hannah Gadsby is een Australische cabaretier en haar show Nanette gaat voornamelijk over gender en seksualiteit, wat ik altijd leuk vind in comedy want er bestaan wat mij betreft teveel shows van seksistische mannen. Lach ik over de grond van het lachen? Nee. Iemand op Twitter omschreef de show als eerst een stomp in je maag krijgen voordat de clou van de mop komt en dat vond ik wel een goede omschrijving, omdat het gaat over zulke pijnlijke onderwerpen. Het is een erg interessante en actuele show en zeker een aanrader om te kijken!

John Green is a Fortnite Pacifist: Ik heb nooit iets begrepen van de populaire game Fortnite, waar je mensen moet neerschieten en dingen kan bouwen. Maar in deze videoseries speelt John Green het spel als pacifist en probeert het te overleven zonder geweld te gebruiken, wat erg grappig is om te zien, want om het spel te winnen moet je juist iedereen doden.

Nerds en fancultuur: De Star Trek podcast Women at Warp hebben onlangs een aflevering gemaakt over de schadelijke kanten van fancultuur, zoals het pesten van acteurs, seksueel geweld en racisme. Hoewel het een Star Trek podcast is, gaat het niet specifiek over één fancultuur maar meer over het fenomeen en de problemen in het algemeen, vooral op conventies en sociale media. Ik heb een paar keer (kleine) conventies bezocht, maar ook daar heb ik genoeg problematisch gedrag van fans gezien en dat zorgt er wel een beetje voor dat ik niet meer zo de behoefte voel om naar conventies te gaan. Erg interessante aflevering en een aanrader om naar te luisteren!

Ik kocht tickets voor Florence and the Machine: Ik was heel benieuwd naar het nieuwe album van Florence and the Machine en de data voor de Europa tour, omdat het een van mijn lievelingsartiesten is die ik nog nooit live heb gezien. Maar daar gaat verandering in komen, want ik wist een kaartje te scoren voor het concert in Rotterdam. Ondanks dat ik het nieuwe album niet zo geweldig vind als het album daarvoor, heb ik wel mijn favoriete liedjes zoals South London Forever, Patricia en 100 Years, en kijk ik heel erg uit naar het concert.