Ik hou van poëzie #2

“Er zit een zee in mij en dat ben ik. Ik heb mezelf al tien jaar niet gezien. Wanneer ik naar mij toe reis, keer ik halverwege onverrichter zake terug. Iemand zegt dat ik er eindelijk eens om zou moeten huilen, maar waar laat een zee zijn tranen? Iemand anders is jaloers. Hij zegt: ‘Jij hebt tenminste een verhaal.’ Schuim drijft door zijn blikveld. Ik herhaal: de zee heeft geen verhaal.” – Ingmar Heytze 

Voor de liefste onbekende – Ingmar Heytze
Deze dikke dichtbundel is het verzamelwerk van bijna alle gedichten die Ingmar Heytze gepubliceerd heeft. Heytze is een van mijn favoriete Nederlandse dichters, zowel in het schrijven van gedichten als in voordracht. Zijn verzamelwerk is dan ook een interessante bundel, met gedichten die soms een erg leuke twist hebben. Ik raad het zeker aan als je meer Nederlandse en toegankelijke poëzie wil lezen. Desondanks moet ik ook eerlijk zijn: ik ben niet compleet weggeblazen door al zijn werk, zoals bij mijn favoriete gedicht van hem (die als een van de weinige dan weer niet in de bundel stond). Het zijn leuke en mooie gedichten, maar soms mis ik de diepgang. De toegankelijkheid in zijn werk komt deels tot stand door het spelen met clichés, maar voor mij is het dan ook soms teveel cliché. Toch blijft het een leuke bundel, waar mooie gedichten in zitten zoals Testament, Bericht aan de reizigers en Wat hij dacht.

Crush – Richard Silken 
Crush is een collectie van gedichten over liefde en zoals Goodreads zegt “gay and charged with violent eroticism”. Veel mensen zijn laaiend enthousiast over deze bundel omdat het zo raak en goed geschreven is. Toch heb ik gemengde gevoelens over de gedichten. Aan de ene kant vind ik het interessant, maar tegelijkertijd doet het me erg weinig. De metaforen en omschrijvingen zijn leuk, maar ik vind het niet uitzonderlijk mooi of geweldig. Dat is geheel persoonlijk, want ik begrijp dat het literair gezien goede gedichten zijn en waarom het mensen zou raken. Dus ja, misschien moet iedereen het zelf maar gaan lezen om te beslissen wat ze er van vinden. Toch had ik ook wel favoriete stukjes uit de bundel, zoals het gedicht “You Are Jeff” en de zin “You are a fever I am learning to live with, and everything is happening at the wrong end of a very long tunnel”.

Het moest maar eens gaan sneeuwen – Tjitske Jansen
Tjitske Jansen zag ik optreden bij De nacht van de poëzie en iedereen vond haar erg leuk, dus ik was wel benieuwd naar haar werk op papier. Haar bundel bestaat uit verschillende soorten gedichten, van stukjes prozapoëzie tot gedichten van enkele regels. Het gaat over van alles – dood, liefde, verbondenheid, die “dichtersthema’s” – en is erg fijn om te lezen, met zinnen zoals “ik hou van wie niet in het sprookje past”. Zeker een aanrader als je Nederlandse poëzie wilt lezen! Mijn favoriete gedichten: Voor zijn verjaardag & Als ik dood zou gaan.

Gedichten die vrouwen aan het huilen maken – Isa Hoes 
Ondanks dat ik een beetje walg van de titel van deze bloemlezing, was ik toch benieuwd naar welke gedichten dan zou emotioneel zouden zijn. Deze bundel is een verzameling van veel verschillende soorten gedichten  die voor vrouwelijke bekende Nederlanders een emotionele waarde hebben. Vanwege de variatie aan gedichten in een bloemlezing is het goed om zo af en toe zo’n bundel te lezen om je kennis van poëzie te verbreden. Helaas was deze bundel voor mij geen succes. De gedichten die ik het mooist vond, waren de gedichten die ik al kende. Daarbij geef ik eigenlijk helemaal niets om bekende Nederlanders, vooral als ik 90% van de mensen niet ken, dus al hun persoonlijke verhalen vond ik niet interessant. Het is heel persoonlijk of een gedicht je raakt of niet en toevallig vond ik het werk van al die verschillende dichters die in de bundel worden genoemd niet zo bijzonder.

Schering en inslag – Dennis Gaens 
Dennis Gaens is dichter en producent van de literaire podcast Ondercast (waar ik overigens nog niet naar geluisterd heb, maar wat volgens studiegenoten zeker een aanrader is). Schering en inslag is zijn tweede dichtbundel en gestructureerd rondom een vriendengroep van vijf mensen, waar de ik-verteller in de bundel een bepaalde band mee heeft. Verwacht geen vier regel gedichtjes, maar poëziezinnen in de vorm van proza. De manier waarop het opgebouwd is en de verdeling in de bundel is leuk gedaan, met titels van gedichten die weer terugverwijzen naar regels uit eerdere gedichten. De hele bundel is één groot verhaal. Goed, de gedichten hadden voor mij niet de “wauwfactor want het is zo geweldig mooi”, maar het is een fijne bundel om te lezen, dus ik raad het zeker aan. Een van mijn favoriete zinnen is “We vergeten dat we uit net genoeg water bestaan om een vloedgolf te vormen, vergeten dat we verder kunnen komen” en mijn favoriet gedicht is “Attitude en pointe”.

Een verzameling van graphic novels

Eigenlijk is “graphic novel” een fancy term voor een stripboek. Strips zijn geen “verhalen met plaatjes”, maar een heel ander medium. Voor mijn studie moet ik zo nu en dan een graphic novel analyseren en dit vind ik ook erg leuk om te doen. Daarom deel ik hier een aantal graphic novels met als aanmoediging om het eens te gaan lezen, want het is een andere leeservaring dan bijvoorbeeld een “normale” roman. 

The Art of Flying – Antonio Altarriba
Deze graphic novel gaat over het leven van de vader van Antonio Altarriba, die probeert te begrijpen waarom zijn vader op 90-jarige leeftijd zelfmoord heeft gepleegd door van de vijfde verdieping van het verzorgingstehuis te springen. Zo zijn de hoofdstukken van het verhaal verdeeld in verdiepingen die zijn vader passeert als hij van het gebouw springt. Het verhaal gaat over de burgeroorlog in Spanje en de nasleep van al het geweld. Nu is een beetje kennis van de Spaanse burgeroorlog wel vereist om dingen goed te begrijpen, maar met wikipedia kom je een heel eind. Het is een interessante strip, al moet ik wel zeggen dat de tekening op de kaft nog de mooiste tekening van het hele boek is. Daarbij heb ik ook wel een mening over de keuze om Comic Sans als lettertype te gebruiken voor alle tekst.

Dawn land – Joseph Bruchac & Will Davis
Dawn Land heb ik ergens op een verlaten tafeltje bij het boekenfestijn gevonden, verstopt tussen alle manga’s. Deze strip is een adaptatie van een roman over Dawn Land, een belangrijke plaats voor Amerikaanse indianen. Het gaat over Young Hunter, die zijn stam moet beschermen tegen de reuzen. Zij zwerven over het land, vernielen stammen en eten mensen op. Het heeft niet heel veel tekst, maar wel mooie tekeningen in zwart-wit. Je komt niet veel strips over verhalen van indianen tegen en ik vond het erg interessant om te lezen, dus zeker een aanrader!

Fun Home – Alison Bechdel
Als we het hebben over de klassiekers binnen de graphic novels, dan hoort deze strip daar zeker bij. Fun Home is een memoir van Alison Bechdel (die van de Bechdeltest) en gaat over de relatie met haar vader, een man met een gezin maar ook in het geheim homoseksueel. Alison reflecteert over haar eigen leven en seksualiteit, hoe ze is opgegroeid en de zelfmoord van haar vader. Het is een interessant verhaal met mooie tekeningen, maar ik vond dat er soms wel erg overdreven geprobeerd werd om literair over te komen door alle verwijzingen naar Proust en Ulysses.

Persepolis – Marjane Satrapi 
Misschien is Persepolis in deze lijst wel het meest toegankelijk om te lezen door de simpele tekenstijl en vorm. Deze graphic novel bestaat uit vier losse delen, maar er zijn natuurlijk ook bundels waar alle delen samen in de staan. Persepolis is de memoir van Marjane Satrapi, over hoe ze is opgegroeid in Teheran gedurende oorlog en de Islamitische revolutie. Als tiener ging ze een aantal jaar naar het buitenland toe en keerde daarna terug naar haar thuisland. Het gaat over oorlog, verhuizen naar een vreemd land, terugkeren en dan zien hoe de westerse idealen botsen met het strenge regime. Het is een erg interessante en mooi verhaal,leest fijn en zeker een aanrader.

Lou! – Julien Neel
Dit is even iets compleet anders, namelijk een strip over het Franse meisje Lou. De serie begint met Lou als dertienjarig meisje, wonend bij haar vrij jonge moeder in een flat. Elk stripalbum volgt haar ongeveer een jaar, dus ze groeit steeds meer op. Vroeger vond ik deze strip helemaal het einde, volgens mij heeft het zelfs een tijdje in de Tina gestaan. De eerste drie à vier albums zijn dan ook echt gericht op die doelgroep, jonge tieners. Waarom ik de strip nog steeds heel leuk vind? Rond het vierde album maakt de strip opeens een omschakeling van typische normale tienerdilemma’s naar een bizarre wereld met paarse kristallen. De strip is niet heel bekend in andere landen en mijn Frans is niet geweldig, dus ik heb geen verklaring of theorie kunnen vinden waarom de wereld opeens een lichte sciencefiction en magische tint krijgt. Het verhaal over Lou en opgroeien, ondertussen nu al bij het zesde stripalbum, gaat gewoon door zonder enige verklaring voor de bizarre wending. Nu maakt dat voor mij de strip nog veel leuker, alsof de tekenaar opeens bedacht heeft “fuck alle tieners we gaan een andere kant op”. Het is alleen jammer dat ik afhankelijk ben van vertalingen om te weten hoe het verhaal verder gaat, maar verder kan ik het echt aanraden om te lezen.

22.03.17

Het bezoeken van concerten is erg leuk, maar ik heb altijd wat gemengde gevoelens over artiesten voor de tweede keer live zien. Ik bedoel, voor hetzelfde geld ga je naar een nieuw concert van een andere artiest toe. Aan de andere kant, voor sommige mensen maak je gewoon uitzonderingen. Samen met concertvriendin ging ik voor de tweede keer naar Tegan en Sara. Dat was weer geweldig en ook een stuk relaxter dan de vorige keer, omdat we nu in één keer de weg konden vinden en niet een drang voelden om helemaal vooraan te staan. Tegan en Sara zijn live enorm goed en hebben ook veel interactie met het publiek, ze vertellen tussen de liedjes door persoonlijke verhalen over de muziek. Dus ja, het was weer een leuke ervaring. Verder volg ik voor een paar weken een cursus klassiek ballet – als kind heb ik 5 jaar op ballet gezeten, maar daarna nooit meer. Eerlijk gezegd is het wel een beetje een lanterfantercursus, maar het is wel leuk om weer eens te dansen. Ik ben nog net zo vreselijk slecht in ballet als vroeger, meer dan een beginner zal het nooit worden. Het helpt ook niet dat ik vreselijk toondoof ben, gewoon niet de maat van de muziek kan begrijpen en zo lenig ben als een stijve plank. Ach ja, zolang niemand enig idee heeft wat we aan het doen zijn, valt het allemaal niet zo op.

Een andere interessante ontwikkeling in mijn leven is het extra geschiedenisvak wat ik nu volg naast mijn gewone studie. Geschiedenis heb ik altijd wel interessant gevonden en er was vrije ruimte, dus waarom ook niet? Tot nu toe is het vooral een bijzondere beleving. De werkgroep is één grote verzameling van enthousiaste en ietwat hyperactieve eerstejaarsstudenten die door elkaar heen roepen. Het lijkt erg op de middelbare school, wat voor de verandering op de universiteit ook wel eens leuk is. Maar hoorcolleges met 200 man is echt afschuwelijk – geef mij dan maar weer mijn kleine klasje van 25 mensen. Met het vak bezochten we ook een museum om daadwerkelijke 2000 jaar oude objecten te bestuderen. Nu kwam ik te zitten aan een tafel met mensen die geen geschiedenis studeren en dat verklaart wel waarom we er niet eens achter zijn gekomen waar het voorwerp gevonden was of uit welk jaar het kwam. Het is niet dat ik nu gelijk overgehaald ben om archeoloog of historicus te worden, maar het is gelukkig wel allemaal erg interessant en leuk om eens te doen.

Een bezoek aan Veggieworld: Samen met mijn zusje bezocht ik Veggieworld in Utrecht, een beurs vol met vegetarisch en veganistisch eten en alles wat daar mee te maken heeft zoals veganistische make-up, biologische hippiekleding en een stand van de Partij voor de dieren. Het was niet een beurs waar je elk jaar heen zou moeten, maar het is erg leuk om een keer te bezoeken. We aten veganistisch ijs, zeewierpasta, kalechips, Turkse veganistische dipjes en de lekkerste veganistische kipnuggets die ik ooit geproefd heb.

Een fijn liedje van een band met een te lange naam: Broadripple is Burning van Margot & The Nuclear So and So’s.

Crash Course Mythology: De Youtube serie Crash Course, korte educatieve filmpjes over van allerlei onderwerpen, begon ooit met John en Hank Green. Tegenwoordig is het uitgegroeid met tot een groot platform met series waarvan je nooit gedacht had dat je er iets over wou leren. Zo is er een nieuwe serie Crash Course Mythology, over allerlei soorten mythes en de werking er van. Zeker een aanrader om naar te kijken!

Kan Ed Sheeran niet altijd folk muziek gaan maken: Net als de rest van de wereld heb ik ook naar het nieuwe album van Ed Sheeran geluisterd. Ik ben niet weggeblazen door de geweldigheid van de muziek zoals bij andere liedjes van Ed, het is vooral catchy in de zin van “je luistert er drie weken nonstop naar en vervolgens hoef je het niet meer echt te horen”. Het leukste liedje vind ik nog wel het meest niet Ed Sheeranachtige nummer op het album, namelijk Nancy Mulligan, een nummer wat heel Iers en folks klinkt. Verder zijn Eraser en My Man ook wel leuk om naar te luisteren.

Soms heb je zin in nieuwe kleding: Nu hopen dat mijn nieuwe jurk niet ergens verdwaald in de post.

Ik hou van lezen #27

“Ik haal alles door elkaar, ik vermeng de categorieën, man-vrouw, literatuur-werkelijkheid, waarheid-leugen, en er is niets in mij dat als scheidsrechter op kan treden door tegen het ene te zeggen: jij bent niet wat je lijkt te zijn en tegen het andere: jij bent waar, je bent wat je bent en voor jou kies ik.” – De wetten

De wetten – Connie Palmen
Deze roman is opgedeeld in zeven hoofdstukken, waarvan elk deel gaat over een mannelijk figuur die een indruk heeft gemaakt op de hoofdpersoon en waar zij een bepaalde relatie mee heeft gehad. Het gaat veel over filosofie en de grote existentialistische vragen over het leven en literatuur. Dat moet je wel je interesse zijn en wellicht moet je weten dat Foucault en Derrida grote en bekende filosofen zijn om het verhaal te snappen. Sommige hoofdstukken vond ik wat minder leuk, maar over het algemeen is het een interessante filosofische roman.

Stone Mattress – Margaret Atwood 
Stone Mattress is een verzameling korte verhalen, variërend van een vrouw die de stem van haar overleden man hoort tot een verzorgingstehuis dat dreigt te worden afgebrand door een protestbeweging. De hoofdthema’s zijn ouderdom en lichte horror en duisterheid. Margaret Atwood heeft een bepaalde typische vorm van donkere humor die ook in dit boek terugkeert. Zelf vond ik het een leuke roman en ik hou van wel die donkere humor, dus het boek is zeker een aanrader. Tegelijkertijd ben ik ook eerlijk als ik zeg dat dit werk voor mij niet de “wauw” factor had, zoals andere boeken van haar dat wel hebben.

Lies of Silence – Brian Moore
Michael Dillon en zijn vrouw Moira worden tijdens de jaren van conflicten tussen katholieken en protestanten in Noord-Ierland gegijzeld door de IRA, de paramilitaire organisatie in Ierland tegen invloed van het Verenigd Koninkrijk. Dillon wordt gedwongen om met zijn auto een bom te plaatsen onder het hotel waar hij manager is. De schrijfstijl van het boek is fijn en het leest lekker weg, maar het verhaal vond ik niet bijzonder interessant. Ook is de hoofdpersoon zo’n twijfelaar dat ik er echt de kriebels van kreeg.

Het verborgen orakel – Rick Riordan
Je knippert één keer met je ogen en Rick Riordan heeft weer een compleet nieuwe serie boeken geschreven over een bepaalde god. In dit geval is Het verborgen orakel het eerste deel van een serie over de god Apollo, die terecht komt in het lichaam van een sterfelijke tiener. Hij probeert hulp te zoeken bij andere halfgoden om daar weer uit te komen. Na ongeveer drie hoofdstukken kwam ik er achter dat de serie geen standalone is, maar een vervolg op Percy Jackson en de spin-off van die serie. Percy Jackson vond ik helemaal geweldig, maar na het eerste boek van de spin-off ben ik afgehaakt. Dat betekende wel dat ik enigszins achtergrondinformatie miste om dit boek goed te kunnen lezen. Misschien droeg dat ook bij aan de hele “mwah” sfeer die ik tijdens het lezen had, dezelfde gevoelens waardoor ik de spin-off van Percy Jackson ook niets vond. Het is nog steeds wel een leuk en vermakelijk boek voor tussendoor, maar mocht je iets willen lezen van Rick Riordan, dan raad ik toch eerder zijn serie over Noorse goden aan.

Great Expectations – Charles Dickens
Deze roman gaat over de jonge wees Pip, die in armoedige omstandigheden wordt opgevoed door zijn zus en haar man. Vervolgens ontmoet Pip een ontsnapte gevangene op het kerkhof en moet verplicht op bezoek bij Miss Havisham, een oude vrouw die leeft ten midden van de voorbereidingen voor haar bruiloft die niet doorging. Je volgt hoe Pip opgroeit en probeert een echte gentleman te worden. Ik had nog nooit iets van Charles Dickens gelezen en had totaal geen verwachtingen, maar het is echt een leuk en grappig boek. Mocht je in de stemming zijn voor een klassieker, dan raad ik Great Expectations erg aan.

 

 

Een pleidooi voor meer muziek

Een van de redenen waarom ik van bloggen hou, is het ontdekken van nieuwe dingen. Of dat nu literatuur is, films of nuttige tips voor het leven, het leren kennen van iets nieuws is wat voor mij bloggen zo interessant maakt. Ook het delen van muziek valt hieronder en juist daarom vind ik het jammer dat dit relatief weinig gebeurt binnen de blogwereld. 

Het luisteren van muziek zou ik zelf geen hobby noemen, maar het is wel iets waar ik dagelijks mee bezig ben. Dit bestaat voornamelijk uit heel veel muziek luisteren, maar ook het ontdekken van nieuwe dingen en muziek delen. Vanwege praktische redenen zet ik alle nieuwe muziek die ik leer kennen in afspeellijsten en bijna 80% van die muziek deel ik al minstens drie jaar op mijn blog, Spotify of 8tracks. De manier waarop ik nieuwe muziek leer kennen, juist door afspeellijsten van anderen, deel ik dan ook weer. Alleen: het delen van muziek gebeurt relatief weinig in de Nederlandse blogwereld. Natuurlijk, ik doe het ook maar een keer in de anderhalve tot twee maanden, maar er zijn genoeg blogs die het nooit doen. Daar is natuurlijk helemaal niets mis mee, niemand heeft een verplichting om ook maar iets te “moeten” te delen. Ik ben gewoon heel erg enthousiast over de kans om nieuwe muziek te ontdekken en daarom vind ik het soms jammer dat het een beetje een ondergesneeuwd hoekje in de blogwereld is, want juist in afspeellijsten van anderen kun je zoveel nieuws ontdekken! Als iemand zegt “luister naar Bon Iver” dan weet ik niet waar ik moet beginnen, het aanraden van een hele artiest werkt voor mij niet zo. Het moet gewoon “klikken” met een liedje en daarom hou ik van afspeellijsten met variatie. Dit verhaal moet je niet echt zien als het aankaarten van een “probleem” want dat is het niet, maar eerder als een aanmoediging.

Zijn er dan geen andere manieren om nieuwe muziek te ontdekken naast blogs? Natuurlijk heb ik al eens een ode geschreven over 8tracks, maar dat schip is vrijwel gezonken. Door beleidsveranderingen werkt de website slecht op alle plekken buiten Amerika. Discover Weekly van Spotify is ook een goed alternatief, maar je komt toch wel in een bepaalde filterbubbel terecht die soms ook tot niets leidt. Ook luister ik graag naar 3FM en zo af en toe pik je daar iets leuks op, maar ook gewoon al heel veel nummers die je al kent. En eerlijk is eerlijk, ik ben ook gewoon een beetje lui en blogs lees ik altijd al, dus het lijkt een win win situatie als daar meer muziek gedeeld wordt.

Er is een grote kans dat dit allemaal aan mijn incomplete kennis van Nederlandse blogs ligt. Wie weet zijn er heel veel blogs met muziektips waar ik helemaal niets van weet, het is zeker mogelijk. Het is ook niet zo alsof niemand ooit iets deelt: zo zet Iris elke week in haar weekoverzicht een favoriet liedje, Marlou deelt tips in haar nieuwsbrief en maakt Laura zeer fijne mixtapes. Maar zoals ik eerder al zei, ik ben gewoon erg enthousiast over het delen van muziek en nieuwe dingen leren kennen. Dus mocht iemand nog tips hebben voor blogs of zelf mixtapes maken, doe maar een schaamteloze promotie, want ik ben erg benieuwd!