MIXTAPE: Tundra

“i have died and dreamed / myself back to your arms where / what i died for sleeps”
– Sonia Sanchez

Once I was Loved – Melody Gardot
Tundra – Ola Gjeilo
Where’s My Love – SYML
Vois Sur Ton Chemin – Les Choristes
The Sailor’s Bonnet – The Gloaming
We’ll Be Gone – Douwe Bob
Wasting My Young Years – London Grammar
The Wisp Sings – Winter Aid
The Rules For Lovers – Richard Walters
King – Lauren Aquilina
The Beautiful Ones – The Battle Of Land And Sea
The Dreamer – All The King’s Daughters
Gold Dust – BANNERS

Klik hier om te luisteren op Spotify | 8tracks 

Een kapot rolgordijn en aardige huisgenoten | Observaties van een studente op kamers

Hang kerstlampjes op in je kamer – meer hipster dan dit kun je het niet verzinnen, maar het staat erg leuk. 

  • Weet je wat slecht is voor je nachtrust? Een rolgordijn dat gedurende de nacht zeer langzaam van de stang aan het plafond afvalt. Het gordijn was zo oud dat het met ductape zat vastgeplakt en dat begon langzaam los te laten. Nu ben ik ook geen nauwkeurige ductapeplakker, waardoor het gordijn binnen drie dagen weer naar beneden kwam. Eerst kon ik nog wel hopen dat het gordijn op miraculeuze zichzelf weer zou vastplakken, maar na drie weken bleek dat niet het geval te zijn. De meeste stress van volwassenheid zit bij mij in het zelf regelen van reparaties van spullen, dat vind ik echt vreselijk. Maar goed, het is dus mogelijk om een rolgordijn van 1.80 meter op de fiets te vervoeren en zelf in elkaar te zetten. Uiteindelijk moet je dan alsnog een ouder regelen om een passend gat in de muur te boren, maar 9 van de 10 stappen waren gelukt. Een ander stressmoment kwam toen de buitenband en binnenband losraakten van mijn achterwiel en vastzaten in de as van het fietswiel. Ja, daar stond de fietsenmaker (die overigens 45 minuten lopen verderop zat) ook even van te kijken, maar ook dat probleem is opgelost.
  • Ja, ik woon dus in een uithoek van Utrecht. Geen enkel probleem, maar toch waan ik me vaak in de veronderstelling dat alles nog steeds redelijk in de buurt is, want het is toch in dezelfde stad? Dat is de naïeve opvatting van een dorpsmeisje, want ik heb meerdere vriendinnen die gewoon 9 km verderop wonen – ja, in dezelfde stad. Gelukkig rijden er meer bussen in Utrecht dan in tien dorpen op de Veluwe bij elkaar.
  • Soms gaan er op de universiteit echt horrorverhalen rond over huisgenoten en ook vrienden klagen wel eens over de gekke of asociale dingen die andere mensen doen. Natuurlijk heb ik ook wel eens een klaagmoment, maar het is vooral erg gezellig in ons huis. Een huisgenoot die haar benen scheert in de keuken – oké, misschien niet helemaal tactisch, maar ik vond het wel grappig. En een huisgenoot die ingepakte chocoladeletters in de schoenen van iedereen stopt terwijl we geen sinterklaas vieren, dat is toch heel lief? Natuurlijk spreek ik ook met het privilege van huisgenoten die niet keihard herrie maken om drie uur ’s nachts, maar ik ben echt heel erg blij met de mensen die wonen ook wonen in dit huis.
  • Communicatie is soms best belangrijk. Of het nu gaat om een verwarming die kapot is, een huisavond plannen of gemeenschappelijke boodschappen: overleggen kan handig zijn. Anders kom je namelijk met 60 rollen wc-papier te zitten, als een voordeelpak in de bonus is en meerdere huisgenoten denken “dat kan handig zijn”.
  • Een huisavond is ook het perfecte moment om eens te kijken wat voor onherkenbaar eten in de vriezer ligt. Omdat we een arme studenten zijn met weinig tijd, had niemand zin om die hele vriezer te ontdooien. Gewapend met houten spatel en kaasschaaf kun je ook best hele brokken ijs uit de vriezer beitelen. Onder een flinke laag ijs kun je heel veel uit zo’n vriezer vissen, zoals pakjes eten van minstens drie huisgenoten geleden. Naast een vriezer met opeens enorm veel ruimte (“Het is gewoon al een plezier om die vriezer op te doen en te kijken naar hoe leeg ie is!”) levert het ook veel lachstuipen op. Verder kan ik als tip mee geven: altijd checken of je de spullen die je uit de vriezer haalt, ook weer in de vriezer stopt. Het was helemaal mijn fout toen de kipfilet van een huisgenoot drie dagen ontdooid op de vriezer lag omdat ik was vergeten die daar te hebben neergelegd.
  • Mocht je denken dat er dan geen gekke huisgenoten of buren bestaan in deze wereld, dan heb ik nog een leuke anekdote over die keer dat de mannelijke studenten die naast ons wonen ons dronken en waarschijnlijk stoned om half een ’s nachts kwamen uitnodigen voor een afscheidsfeestje. Ter illustratie: we hebben alleen contact met de buren als ze ons uitnodigen voor een feestje zo eens per jaar, met de veronderstelling dat wij dan niet kunnen klagen over de herrie. Ze waren dan ook zeer verbaasd dat mijn huisgenoot in pyjama de deur open deed en dat er mensen lagen te slapen  – om half een ’s nachts.

Een kerstgala met veel te weinig kerstmuziek | Het dagboek van een negentienjarig meisje

De roze taart op de foto was een enorme chocoladebrownie, met botercrème, glazuur en macarons. Heel lekker, maar zo zoet en vullend dat we er nog een week van gegeten hebben. 

December is de maand van veel verjaardagen, taart, chocolade en zowaar een daadwerkelijk gala. Nu ben ik niet zo’n kledingkoper en een jurk die je één keer draagt is een beetje zonde in mijn ogen – maar deze jurk was wel heel erg mooi en afgeprijsd, dus dat moest kunnen. Dat was dan ook gelijk een schop onder mijn kont om daadwerkelijk naar het gala te gaan, want vaak strandden dat soort plannen na twee weken. In ieder geval, de jurk werd bezorgd en ik kon er welgeteld tien minuten van genieten voordat het knoopje aan de achterkant kapot ging. . Gelukkig zijn er dan ouders met een naaimachine die dit soort dingen kunnen fiksen. Oké, dan sta je wel de hele avond op het gala bang te zijn dat je jurk afzakt, maar je krijgt wel mega veel complimentjes van onbekenden over je kleding, dus dat is het dan wel waard. Verder was het een erg leuk en gezellig feestje, ondanks dat er eigenlijk weinig kerstmuziek was voor iets wat zichzelf een kerstgala noemt.

Nu is het natuurlijk ook de tijd om leuke dingen uit 2016 te delen. Ik kan nooit kiezen wat mijn “favoriet” is, dus dit is gewoon een deel van de leuke en mooie dingen die ik leerde kennen dit jaar: The Secret History is een roman waar iedereen (en ik nu ook) lyrisch over is want het is een geweldig boek, O Brother, Where Art Thou? is een van de leukste films die ik ooit gezien heb, Familiar van Agnes Obel en White Night van Haydin Calnin een van de meest gedraaide liedjes en Olijven moet je leren lezen is een leuk boek als je meer over poëzie wilt weten.

Als je even wilt lachen om kunst: Ik heb geen idee hoe je het zou verzinnen, maar de kunstenaar Dieter Roth heeft een kunstwerk genaamd “Literaturwurst” gemaakt. Het zijn worsten, met als vulling boeken of tijdschriften. Letterlijk literatuur dus – al kun je het niet meer lezen, want het zit in de vel van een worstje. Bizar? Ja. Grappig? Best wel.

Hele mooie en veel te dure truien: ergens op het internet kwam ik deze webshop tegen met echt de meest leuke truien – vossen met de tekst “I solemnly swear that I am up to no good”, een shirt met zwanen en een trui met mooie bloemen. Helaas heb ik niet vaak 60 euro voor een trui over.

Zoveel chocolade in deze koekjes: Goed, iedereen zit nu wel volgepropt met pepernoten en kerstkransjes, maar deze koekjes zijn echt heel lekker. Ik heb ze gebakken voor een kerstontbijt van werk, al weet ik eigenlijk niet of mensen ze gegeten hebben, want er was veel te veel taart en lekker eten.

Nieuwe guilty pleasure: Sommige dingen op youtube slaan nergens op, maar zijn toch leuk om te kijken. Zo ook het kanaal CinemaSins, die films analyseren en laten zien wat er in hemelsnaam allemaal verkeerd en fout aan is. Niet dat ik het eens ben met alles of zo leuk vind om films af te kraken, maar het is gewoon grappig omdat je op sommige kleine dingen gewoon nooit gelet hebt. Vooral de Disneyfilms zijn leuk om te zien, zoals het afkraken van Pocahontas (waar de historische context erg ruim genomen wordt) en Assepoester (waar inderdaad de film uit 80% muizen bestaat).

Even spoken word delen: Een docent liet het spoken word gedicht “The Average Black Girl” zien en het is een interessant en mooi gedicht, dus zeker het kijken waard.

 

Ik hou van lezen #24

“We understand the lights. We understand the lights above the Arby’s. We understand so much. But the sky behind those lights, mostly void, partially stars, that sky reminds us: We don’t understand even more.” – Welcome To Night Vale

Mostly Void, Partially Stars – Joseph Fink & Jeffrey Cranor
Mocht je geen fan zijn van podcasts, dan kun je nu ook de transcripties van de afleveringen van Welcome To Night Vale lezen. Dit boek bevat alle afleveringen van het eerste jaar van de podcast, plus behind the scenes informatie en mooie illustraties. Onderhand was ik veel vergeten van het eerste jaar uit de serie, dus dat was erg leuk om weer op te halen. Ik raad nog steeds aan om de podcast te luisteren voor de complete ervaring, maar anders is het lezen van de transcripties ook erg leuk.

The Satanic Verses – Salman Rushdie 
Boven het luchtruim van Engeland wordt een vliegtuig door terroristen opgeblazen. De acteurs Gibreel en Chamcha, allebei een Indiase en islamitische achtergrond, vallen uit het vliegtuig en overleven het ongeluk. Tijdens hun val verandert Gibreel in de aartsengel Gibreel en Chamcha in de duivel. In hun dromen worden verschillende verhalen verteld, die te maken hebben met het islamitische geloof. Of zoals mijn docent zei “Rushdie heeft creatief geknipt met de Koran”. Dat is de reden waarom deze roman enorme controversie veroorzaakte, de schrijver een lange tijd ondergedoken heeft gezeten en een vertaler van het boek zelfs vermoord werd. Het is een dik boek en ik moest echt even in het verhaal komen, sommige verhaallijnen zijn ook leuker om te lezen dan anderen. Al met al was het soms wel interessant en literair, maar niet helemaal mijn ding.

The Year of the Flood / MaddAddam – Margaret Atwood 
Dit zijn de twee vervolgen op Oryx and Crake en ik raad zeker aan om dat eerste boek ook te lezen voordat je aan The Year of the Flood begint, in tegenstelling tot wat mensen op Goodreads claimen want je mist anders echt de helft van alle details. Net als het eerste boek springt het plot heen en weer tussen de tijd voordat een epidemie de wereldbevolking bijna uitroeide en de chaos daarna. Je volgt twee vrouwen, Ren en Toby, die allebei lange tijd in een godsdienstige natuursekte hebben gezeten. Vervolgens is MaddAddam het laatste deel van de serie. Alle personages komen bij elkaar en proberen samen stand te houden tegen de criminelen die de laatste veilige plekken terroriseren. Ik moest wat meer om het laatste deel lachen. Er worden verhalen verteld aan de Crakers, een nieuw soort mens, gecreëerd met verschillende soorten genen. En deze mensen weten vrij weinig van de wereld en snappen woorden zoals ‘fuck’ niet, waardoor ze ‘fuck’ interpreren als persoon. Naast de humor is het gewoon een steengoede “realistische” dystopische serie en een ontzettende aanrader!

Verdriet is het ding met veren – Max Porter
Voor iemand die nog nooit een gedicht van Ted Hughes heeft gelezen, is dit al het tweede boek wat indirect over deze dichter gaat. Verdriet is het ding met veren gaat over het verlies van een moeder in een gezin. De vader, bezig met een boek over Ted Hughes en zijn gedicht Kraai, en zijn twee jonge kinderen worden geconfronteerd met haar dood. Op een avond verschijnt de Kraai uit Ted Hughes gedichten bij het gezin en probeert steun te bieden. De perspectieven wisselen af tussen de vader, kraai en de twee kinderen. Deze korte fragmenten zijn dichterig, vooral in de stukken van Kraai wordt aardig gespeeld met klank en woorden. Zo af en toe vond ik het ook iets te dichterig en als het niet helemaal mijn stijl is van woorden, dan haak ik een beetje af. Toch is het zeker een mooie novelle over omgaan met verdriet.

Istanbul: Memories and the city – Orhan Pamuk
Deze roman is de memoir van de Turkse schrijver Orhan Pamuk, die naast zijn kindertijd voornamelijk een groot deel geschiedenis van de stad Istanbul beschrijft. Pamuk heeft in 2006 de Nobelprijs voor de literatuur gekregen, dus schrijven kan hij zeker, maar ik heb me behoorlijk door het boek heen moeten slepen. Ten eerste omdat ik niet een groot fan ben van memoirs, ten tweede omdat ik Istanbul niet heel interessant vind en tja, je kan behoorlijk wat lange beschrijvingen over de stad en de vele plekken en straatjes vinden in de roman. Begrijp me niet verkeerd, ik zie hoe literair de roman is, maar het is gewoon niet mijn soort verhaal.

A Tempest – Aimé Césaire
Dit korte toneelstuk is een adaptatie van The Tempest van Shakespeare, maar A Tempest is meer vanuit het koloniale perspectief geschreven en de focus ligt op de vrijheid van de slaven Caliban en Ariel. Het plot van het toneelstuk is niet veel anders, maar het is erg interessant om het vanuit deze hoek te bekijken.

Als je verder interesse hebt in wat ik allemaal lees, vrienden worden op Goodreads vind ik altijd leuk. 

Een verzameling van films #12

It’s Kind of A Funny Story (2010)
Een film over een suïcidale tiener die in een instelling belandt, is misschien niet het grappige verhaal wat je zou verwachten. Craig komt voor een week in een psychiatrische instelling terecht, nadat hij overwoog om zelfmoord te plegen. Hier ontmoet hij meer mensen die mentale problemen hebben, zoals het leuke meisje Noelle en Bobby. Je ziet alles door de ogen van een tiener en het verhaal wordt op een vrij luchtige manier verteld, met bijvoorbeeld een gedachtespinsel waardoor iedereen in de instelling ineens in een rockvideo zit. Het is een leuke en grappige film, maar op eerste gezicht is het “weekje instelling en alles is weer goed” niveau wel een beetje hoog. Maar als je na de film wat gaat googlen, dan valt dat misschien toch wat tegen en is de film wat rauwer dan je zou denken.

The Spirit of the Beehive (1973)
Om je verwarring over de titel te besparen: een beehive is een bijenkorf, geen plaats of naam, zoals ik dacht gedurende de hele film. Deze Spaanse film gaat over een gezin, levend in een klein geïsoleerd dorp net na de Spaanse burgeroorlog. Het gezin leeft vrijwel langs elkaar heen en de twee dochters, allebei erg jong, trekken veel met elkaar op. Het jongste meisje, Ana, raakt gefascineerd door de horrorfilm Frankenstein en gaat op zoek naar het monster in haar omgeving. Als het gaat om interpretaties en symboliek is het vast een geweldige film, maar het is zo stil en langzaam allemaal. Er wordt erg weinig gezegd in de film en zonder uitleg van de docent had ik de helft van het verhaal waarschijnlijk ook niet begrepen. Goed, de shots zijn zeker mooi, enorme groene velden, wat vervallen huizen, dat soort dingen. Maar verder vond ik niet echt een geweldige film.

Troy (2004)
Ik verveelde me, dit was toevallig op tv en wie heeft er geen zin in een film over de Griekse Oudheid? Tja, je moet geen hoge verwachtingen hebben. Het is vooral heel veel vechten en elke kans om Brad Pitt naakt in beeld te brengen wordt natuurlijk benuttigd (wat jammer is voor mensen zoals ik, die geen fuck geven om Brad Pitt). Heel nauw met de Ilias is het ook niet genomen. Tien jaar oorlog? Het kan ook wel in een weekje.

Het sacrament (1989) 
Dit is een wat oudere Vlaamse film over een familie in een kleine katholieke gemeenschap. Jaarlijks komen ze samen om hun overleden moeder te gedenken met de dienstdoende pastoor, ook wel deedee genoemd. En zoals dat gaat met alle familiebijeenkomsten, als er eenmaal genoeg drank is genuttigd, komen de ergernissen naar boven en wordt in dit geval de jonge homo Claude het mikpunt. We keken deze film met een hele groep en dan lach je om een heleboel typische oude filmdingen en Vlaamse uitspraken (“Gij zijt een dwaze kont”) en is de film best leuk. Als je het alleen kijkt, zal het waarschijnlijk een stuk minder grappig zijn.

Star Trek Beyond (2016)
Alles wat met Star Trek te maken heeft vind ik geweldig, dus ik was ook heel blij toen ik in de bioscoop zat en het bekende Star Trek muziekje begon te spelen. Helaas viel de film wat tegen: het plot was echt niet origineel. Man koestert haat jegens The Federation en besluit met een eeuwenoud massavernietigingswapen alles wat met ruimteschepen en de aarde te maken heeft op te blazen? Been there, done that. Dat is ongeveer het plot van de hele reboot serie en bij de derde film is dat enigszins storend. En het is zo’n zonde, want je kunt letterlijk alles uit het Star Trek universum nemen en er een bijzondere en originele film van maken. Dat gezegd te hebben, ben ik gewoon een nerd die van Star Trek houdt, hoe slecht de film ook is. Daarbij was de humor leuk, de speciale effecten mooi en ik hou van alle easter eggs.