Ik hou van lezen #30

“Mijn voorkeur ging uit naar boeken van vrouwen. Verdrietige, sterke vrouwen. Ik wilde zijn zoals zij, vrouwen die met iedereen omgingen, maar helemaal niemand nodig hadden, en ik was precies het tegenovergestelde: ik ging met helemaal niemand om, maar had iedereen nodig.” – Lieke Marsman 

Het tegenovergestelde van een mens – Lieke Marsman
Ik weet niet zo goed hoe ik deze roman moet samenvatten in andere woorden dan “heel erg mooi en misschien een van mijn favoriete boeken van dit jaar”, maar hier komt toch een poging. Het boek is een verzameling van reflecties en gedachtes van Ida over haar relatie met haar vriendin, depressie en haar vertrek naar Italië om als klimaatwetenschapper te werken aan een project. Sommige stukken van de roman  lezen als poëzie, andere passages lijken weer op fragmenten uit een essay over het klimaat. Ik vind het een prachtig en herkenbaar boek, met interessante thema’s zoals het klimaat. Bovendien is het heel fijn geschreven, een van mijn favoriete stukjes is: “de hele dag met je telefoon in de weer zijn waardoor je onbereikbaar wordt voor je eigen gedachten. zodoende met jezelf willen bellen”. Echt een aanrader om te lezen!

Bête – Adam Roberts
De problemen voor veehouder Graham beginnen wanneer activisten kunstmatige intelligentiechips inbrengen bij dieren, waardoor de koeien smeken voor hun leven als Graham ze wil slachten. De chips leiden tot discussie, want waar eindigt de technologie en waar begint het bewustzijn van het dier? In de roman volg je Graham in een samenleving die langzaam in een dystopie verandert, met sprekende dieren die hun plek in de maatschappij opeisen. Ondanks dat Graham iets teveel “hele boze witte man” is voor mijn smaak, is het erg leuke en interessante dystopische roman rondom dierenrechten.

De argonauten – Maggie Nelson 
De argonauten is een memoire van de cultuurcritica Maggie Nelson, waarin Nelson haar liefdesrelatie met de kunstenaar Harry centraal stelt om vanuit die positie te reflecteren op gender, seksualiteit en familie. De stukken over gender en transities, zoals man-vrouw-non binair, en haar verhalen over moederschap, zijn erg interessant om te lezen. Tegelijkertijd is de schrijfstijl van Nelson soms lastig te volgen, het is vrij cryptisch. Bovendien was het boek ook veel filosofischer en academischer dan ik had verwacht, met veel verwijzingen naar andere cultuurcritici. Haar algemene perspectief op gender en haar ervaringen zijn dus erg interessant, maar het is wel een boek waar je echt goede concentratie nodig hebt om door de filosofische stukken heen te komen.

The Way of Kings  – Brandon Sanderson 
Brandon Sanderson is niet in staat om dunne boeken te schrijven, daarom kun je met deze roman van 1009 pagina’s iemands hoofd verbrijzelen. The Way of Kings, het eerste boek uit de fantasyserie die het Grote Meesterwerk van Brandon Sanderson moet worden, volg je verschillende personages die te  maken hebben met een grote oorlog die het hele land bezig houdt. Het land wordt geteisterd door grote stormen en legers vechten om bepaalde krachtige zwaarden en harnassen. Een slaaf, een geleerde, een hoge generaal – allemaal hebben ze te maken met de oorlog. Ondertussen heb ik de hele serie gelezen en wacht ik vol verlangen op het nieuwe boek dat in november uit zal komen. Het is een serie geplaatst in een geweldige wereld, met complexe personages en interessante verhaallijnen. Misschien wel een van de beste fantasyseries die ik ooit gelezen heb, dus zeker een aanrader om te lezen!

An Artist of the Floating World – Kazuo Ishiguro
In deze roman volg je de oude Japanse kunstenaar Masuji Ono in de jaren na de Tweede Wereldoorlog, als hij met pensioen is. Gesprekken met zijn dochters en onderhandelingen voor hun huwelijk brengen hem terug bij verschillende momenten uit zijn verleden, toen hij een bekend kunstenaar was in een tijd dat Japan bezig was met militarisme en patriottisme. Nu vond ik het verhaal interessant, maar het sloeg niet helemaal aan bij mij. Toch ben ik wel erg benieuwd naar de andere werken van Ishiguro, vooral vanwege zijn fijne schrijfstijl en het feit dat hij net de Nobelprijs voor de Literatuur gewonnen heeft.

Advertenties

4.10.2017.

Voor het derde jaar op rij bezocht ik afgelopen september de Nacht van de Poëzie in Utrecht. Het was een nacht met veel gedichten, verdwalen in de gangen van Tivoli en proberen om niet in slaap te vallen op de zitzakken. De Nacht van de Poëzie vind ik een van de leukste evenementen van het jaar en is zeker een aanrader om een keer te bezoeken! En als we toch bezig zijn met literaire uitjes, ik bezocht ook het Literatuurmuseum in Den Haag. Eerlijk gezegd was het bijbehorende kinderboekenmuseum veel en veel leuker dan het gedeelte over “serieuze” literatuur. Overal waren kinderboeken en interactieve spelletjes, je kon schrijvers horen voorlezen en er hingen veel prenten van kinderboeken. Goed, we liepen wel erg uit toon tussen de ouders met kinderwagens en de rennende peuters en kleuters, maar dat maakte niet uit. Als kind was het waarschijnlijk helemaal geweldig geweest, want dan ben je nog klein genoeg om echt overal door te kunnen kruipen (“hier past niet eens mijn hoofd door heen!”).

Verder bezocht ik een vriendin in Nijmegen en leerde het wonderbaarlijke Chicken Attack kennen, at teveel pepernoten, ging naar de Read-In van mijn favoriete boekenwinkel in Utrecht, ging voor het eerst in mijn leven naar een borrel van de studievereniging en maakte ik twee keer een puzzel van 1000 stukjes compleet.

Koken en nog meer koken: De laatste tijd probeer ik iets meer nieuwe dingen uit op het gebied van eten en koken. Voor mijn verjaardag kreeg ik het vegetarische kookboek Bowls of Goodness en daar probeer ik minstens één keer per week uit te koken. Dat gaat niet altijd even goed – mijn tomatensaus voor de pasta werd uiteindelijk meer een pastasoepje, maar tot nu toe is nog niets aangebrand. Verder maakte ik ook deze ovenschotel van De groene meisjes en die is ook zeker een aanrader om een keer te proberen.

We moeten het toch echt even over Taylor Swift hebben: Kijk, artiesten mogen doen wat ze willen, zich ontwikkelen, overstappen naar een ander genre, helemaal prima. Maar voor iemand die fan was van Taylor Swift sinds Teardrops On My Guitar, ben ik wel erg teleurgesteld in haar nieuwe muziek. Haar album 1989 heeft laten zien dat Taylor goede popmuziek kan maken, maar deze nieuwe nummers zijn zo afgrijselijk….standaard. Het klinkt als elke andere middelmatige mainstreamhit op de radio. Look What You Made Me Do kon ik na een aantal keer wel iets meer waarderen, maar Ready For This heb ik één keer geluisterd en daarna nooit meer opgezet. Ik ga natuurlijk naar haar nieuwe album luisteren als het uitkomt, maar mijn verwachtingen liggen nu wel behoorlijk laag.

Een bezoek aan een kasteel: Op een regenachtige zondag bezocht ik met familie kasteel Nijenhuis, verstopt tussen weilanden in Overijssel. Bij het kasteel is een grote beeldentuin met veel moderne en abstracte beeldenkunst, maar er zijn ook grote kunstinstallaties die bijvoorbeeld uitgeleend worden aan Lowlands. Binnen in het kasteel hangen werken van verschillende kunstenaars. Nu vond ik die kunst niet heel bijzonder, maar het is ook gewoon leuk om door het kasteel zelf te lopen, want de kamers zijn allemaal mooi bewaard gebleven.

Nog meer muziek: Nu heb ik met studeren weinig tijd om naar muziek te luisteren, maar deze afspeellijst is fijn om op te hebben staan. Het is een mix van klassieke muziek en “gewone” artiesten zoals AURORA en Sleeping At Last.

Een verzameling korte films: Het Nederlands Film Festival vond plaats in Utrecht en zodoende zat ik op een koude avond in de buitenlucht naar verschillende korte films te kijken. In bijna elke film ging wel iemand dood, de een op een komischere manier dan de ander. Arrêt Pipi is een horrorfilm waardoor je nooit meer naar een openbare wc durft, in Nacht van de fanfare strandde drie muzikanten bij een familie in Groningen en Sprokkelhout is, zoals het programmaboekje het omschrijft, “een duister sprookje”.

Een verzameling graphic novels #2

Ik verdiep me steeds meer in de wereld van graphic novels en daarom vandaag een  verzameling van de mooie dingen die ik tot nu toe gelezen heb. 

Asterios Polyp – David Mazzucchelli
Ik begin gelijk met een van de mooiste graphic novels die ik ooit gelezen heb, namelijk Asterios Polyp. Asterios Polyp is een man van middelbare leeftijd met een succesvolle carrière als hoogleraar architectuur. Wanneer zijn appartement in vlammen opgaat, laat Asterios alles achter en vertrekt naar een klein dorp op het platteland. Het verhaal speelt erg met het idee van waarneming, tweedelingen en klassieke thematiek uit Odysseus en Orpheus. Daarbij is de tekenstijl prachtig, Mazzucchelli gebruikt veel wit waardoor de tekeningen extra ruim op de pagina staan. Bijna alle tekeningen hebben verschillende kleuren, op de foto hierboven zie je roze en paars, maar veel pagina’s zijn ook blauw, geel en rood. Ik vind het heel interessant hoe de strip alles met elkaar verbindt in tekening, kleur, tekst en thema (als je echt diep wilt gaan, deze analyse is meer dan 100 pagina’s lang maar ontzettend interessant). Zeker een aanrader! Mocht je benieuwd zijn naar de tekenstijl, hier staan een aantal voorbeelden van tekeningen uit de graphic novel.

Stuck Rubber Baby – Howard Cruse
Stuck Rubber Baby is een graphic novel over Toland, een blanke man in het zuiden van Amerika die probeert zijn homoseksualiteit te accepteren in een ontzettende racistische en conservatieve omgeving. Tegelijkertijd komt hij in aanraking met de burgerrechtenbeweging die vecht voor de rechten van Afro-Amerikanen. Ik vond het een interessante strip om te lezen, vooral om te zien hoe deze twee dingen met elkaar verbonden worden. Stuck Rubber Baby is trouwens moeilijk verkrijgbaar, ik heb het zelf gelezen op een laptop, wat overigens zeer af te raden is. De zwart-witte tekenstijl is soms wat klein en priegelig en dat leest niet lekker op een computerscherm.

Habibi – Craigh Thompson
Deze strip gaat over Dodola en Zam, een uitgehuwelijkt tienermeisje en een kind van drie. Beiden komen terecht in slavernij en uiteindelijk ontsnapt Dodola met Zam om hem te verzorgen en op te voeden in de woestijn. Het verhaal volgt beide personages als hun wegen scheiden, wanneer Dodola verkocht wordt aan de harem van de sultan en Zam rondzwerft in de stad. Het is prachtig getekend en gaat in op thema’s zoals de islam, liefde en belang van verhalen vertellen. Habibi is een graphic novel die ontzettend geprezen wordt, maar ik vind de manier waarop het “Oosten” is neergezet problematisch. Thompson zelf heeft in een interview gezegd dat hij oriëntalisme als een genre beschouwd, het representeert niet daadwerkelijk het Oosten, het is een “sprookjes” genre. Maar zoals in deze interessante review gezegd wordt, “the problem in making something knowingly racist is that the final product can still be read as racist”. Stereotype beelden, zoals de overseksualisering van vrouwen en arabieren als slechte slavenhandelaren, was voor mij vooral storend en het werd niet genoeg veranderd of vertekend om een ander beeld te laten zien in de strip. Dus ja, gemengde gevoelens.

De zombietrein en andere stripgedichten – Edward van den Vendel
Literatuurstudent of niet, ik lees graag dingen “bedoelt” voor kinderen. Strips of YA boeken, het maakt mij niet zoveel uit. Deze strip / gedichtenbundel is een combinatie van gedichten door Edward van den Vendel met illustraties van Floor de Goede, die ook de strip “Zusje van” in de Tina tekende. Het zijn dus stripgedichten voor kinderen. De gedichten zijn vrij simpel, de illustraties erg mooi (hier een voorbeeld van een gedicht) en het past allemaal erg goed bij elkaar. Ik vond het erg leuk om te lezen en volgens mij is dit voor kinderen een perfecte manier om met gedichten in aanraking te komen.

Mother, Come Home – Paul Hornschemeier
Dan nu een allesbehalve luchtige graphic novel. Mother, Come Home gaat over het jonge kind Thomas en zijn vader na de dood van de moeder in het gezin. Iedereen probeert zijn verdriet te verwerken, maar naast rouwen krijgt de jonge Thomas ook te maken met zijn vader die depressief wordt. Het is heel mooi getekend en de stijl reflecteert ook verschillende aspecten van het verhaal, zo is de vader van Thomas wiskundige en de tekenstijl speelt daar op in. Het enige (min)punt aan de graphic novel is hoe de auteur breekt met het idee van betrouwbaarheid. Zo vertelt de kaft van het werk namelijk dat dit een tweede editie is, met een inleiding van Thomas Tennant. Er staat dan wel “inleiding”, maar de strip begint gelijk en dan blijkt dit een autobiografie te zijn van Thomas. Maar als dit een autobiografie is, waarom heet de hoofdpersoon dan niet hetzelfde als de auteur en waarom is het een “inleiding”? Bovendien bestaat er helemaal geen tweede editie van de graphic novel bestaat. Ik noem deze dingen specifiek, zodat je niet zoals ik meerdere keren verward heen en weer hoeft te bladeren (“maar waar is de inleiding ??? Huh ???”). Ik zal vast een slechte literatuurstudent zijn als ik dit zeg, maar die verwardheid nam voor mij een deel van de impact van het verhaal weg. Desalniettemin is het een erg mooie en verdrietige graphic novel en zeker een aanrader om te lezen.

Ik liep een dag door Groningen

Deze foto is misschien niet het eerste wat je verwacht bij een verhaal over Groningen, maar dit is dus de mooie prinsentuin in de binnenstad. 

De combinatie van een laatste vakantieweek en vrij studentenov was voor mij een goede reden om eens een ander stukje van Nederland te verkennen. Groningen is vanuit mijn ouderlijk huis uiteindelijk maar een uurtje met de trein, dus een goede reden om deze stad te bezoeken. Nu ben ik een gestructureerd persoon die graag goed voorbereid is, dus ik had een beetje research gedaan over de stad. Overal op internet stond dat je vanaf het station het best naar het centrum kan lopen via de Folkingestraat, een van de leukste winkelstraten van Groningen. Ik ging hier vooral heen vanwege het antiquariaat Isis, omdat ik graag tweedehandsboeken koop. Ze hebben hier een groot aanbod vertaalde literatuur en geschiedenisboeken, maar ook erg veel over filosofie. In dezelfde straat zit ook het bakkerscafé BAQ, waar ik zelf niet heen ben gegaan, maar wel veel goeds over heb gehoord. Later kwam ik ook langs de Franse bakker Broodje van eigen deeg, die ook erg goed schijnt te zijn. Uiteindelijk, na een wandeling door het Noorderplantsoen, ben ik met een boek gaan zitten bij het veganistisch café Anat en heb een van de beste stukjes chocoladetaart ooit gegeten. Mocht je in Groningen zijn, dit is echt een aanrader om taart of lunch te eten!

Goed, misschien is dit niet je standaard plek om te bezoeken als je een dagje naar Groningen gaat, maar ik was wel benieuwd naar de veganistisch supermarkt die in het centrum zit. Ik ben zelf wat meer bezig met plantaardig eten en mijn zusje is sinds kort veganistisch, dus ik ging met instructies en een eventueel boodschappenlijstje naar deze winkel. Het is geen enorme supermarkt en veel vakken waren ook leeg (waarschijnlijk omdat ik op een vrijdag kwam en ik kan me voorstellen dat de bevoorrading niet elke dag gebeurt in zo’n specifieke supermarkt), maar ze hadden behoorlijk veel vegan merken die je niet overal kunt krijgen. Na even rondkijken vertrok ik met vegan kruidenboter, want hoe lekker sommige dingen er ook uit zagen, vegan worstjes voor 7 euro zitten niet zo in mijn studentenbudget.

Verder bezocht ik Koko Toko, een duurzame winkel met veel fair fashion merken zoals People Tree en Armed Angels. Hoewel ik deze kleding vaak erg mooi vind, begint mijn portemonnee spontaan te gillen bij het zien van de prijzen. Daarom kom ik in dit soort winkels vaak niet voor de kleding (tenzij ik écht iets nodig heb en ook geld heb voor een trui van 90 euro), maar voor de duurzame “hebbedingetjes” zoals fairtrade thee of een bamboetandenborstel. Ook vond ik Stardust een erg leuke winkel, hier verkopen ze nieuwe kleding en mooie vintage kledingstukken.

Om de dag af te sluiten bezocht ik de Prinsentuin, een tuin met hofjes en veel bloemen die werd aangelegd in de 17e eeuw. Erg mooi om door heen te lopen of om op een bankje te zitten, vooral als het mooi weer is. Dus, mijn dagje in Groningen was erg geslaagd en alleen al voor de veganistische chocoladetaart van Anat zou ik een keer terug willen komen!

 

Podcasts: Harry Potter, poëzie en queer culture

Podcasts, ik hou er van. Er zijn zoveel podcasts met verschillende onderwerpen en thema’s, je kan het zo gek nog niet verzinnen of het zal bestaan. Daarom deel ik vandaag een verzameling van mijn favoriete podcasts om naar te luisteren, variërend van Harry Potter tot het maken van radio. 

Witch, Please
Een podcast die de Harry Potter boeken en films analyseert vanuit een academisch literair en feministisch perspectief? Dat kan gewoon niet beter. Witch, Please wordt gemaakt door Marcelle Kosman en Hannah McGregor, twee literaire academici uit Canada. Bij elk boek bespreken ze verschillende aspecten, zoals Harry als verteller en de rol van Hermelien (“Granger Danger”). Het is nieteen podcast voor even tussendoor, denk aan afleveringen van minstens een uur. Maar ik vind Witch, Please ontzettend interessant, het is heel leuk om literaire theorie en feminisme toe te passen op Harry Potter, zeker omdat ik dat ook doe bij mijn studie. Bovendien geeft het ook inzicht in academische vaardigheden vanuit verschillende perspectieven. De podcast is afgelopen zomer begonnen aan een tweede seizoen, omdat alle boeken en films besproken zijn. Nu ligt de focus op de algemene Harry Potter fandom en cultuur, wat ook erg interessant is. Dus als je fan bent van Harry Potter, is deze podcast echt een enorme aanrader!

Nancy
Een andere favoriete podcast is Nancy, een Amerikaanse podcast geproduceerd door WNYC Studios, dus verwacht een kleine reclamebreak en fancy muziekjes. Nancy gaat over queer culture en dagelijkse LGBT+ ervaringen, oftewel ervaringen van mensen die niet hetero of cisgender zijn. Ondanks dat de podcast vooral gefocust is op Amerikaanse queer culture en projecten, is het echt heel interessant. Het gaat over zoveel diverse onderwerpen, zoals ervaringen met uit de kast komen,  een “butch” uiterlijk en een queerzomerkamp, maar het gaat ook over de schietpartij in Orlando en queer Republikeinen die Trump steunen. Erg fijn om naar te luisteren en zeker een aanrader!

Poëziepodcast
De Poëziepodcast is een Nederlandse podcast over poëzie, begeleidt door Daan Doesborgh. Elke aflevering bespreekt hij samen met een dichter twee gedichten, een gedicht wat de dichter heeft meegenomen en iets van zijn eigen werk. Ondanks dat ik literatuur studeer en regelmatig naar poetryslams ga, is mijn kennis over Nederlandse poëzie zeer minimaal. Dus zo nu en dan is het lastig om het gestrooi met namen van bekende dichters, gedichten en projecten goed te volgen. Maakt allemaal niet uit, want het blijft een interessante en fijne podcast. Vooral de aflevering met Ingmar Heytze waarin hij dichtavonden uit de jaren ’90 beschrijft (“er werden duiven losgelaten in Tivoli – toen kon dat nog gewoon”) is erg leuk.

Alice Isn’t Dead
Deze podcast wordt gemaakt door de mensen uit het team van Welcome To Night Vale, dus dan weet je ongeveer wat je te wachten zal staan aan bizarheid. Alice Isn’t Dead is een fictieve podcast over een vrachtwagenchauffeur op een roadtrip door Amerika om haar doodgewaande vrouw Alice te vinden. Tijdens haar zoektocht naar Alice komt ze in aanraking met niet-menselijke seriemoordenaars, die de mensheid terroriseren en deel zijn van een samenzwering. Leuk om naar te luisteren, maar het horrorgehalte is wel iets hoger dan bij Welcome To Night Vale, dus wees gewaarschuwd als je dit ’s nachts in je bed beluistert.

Michiel Met
Het is prima om naar Engelstalige mensen te luisteren, maar podcasts van Nederlandse bodem zijn ook erg fijn. Michiel Veenstra werkt bij radio 3FM als dj en is dit jaar met een nieuwe podcast begonnen. Hij houdt zich bezig met de wereld van de radio, hoe alles werkt en hoe dingen zijn veranderd. Ook praat hij veel over het fenomeen van de podcast en opleving van deze mediavorm in Nederland. Ik vind het heel interessant om te leren hoe radio achter de schermen eigenlijk werkt, dus ik luister graag naar deze podcast. Maar ik weet ook dat veel mensen er iets anders over zullen denken, aangezien er de laatste tijd veel kritiek is op 3FM en de houdingen van dj’s. Ik ben het helemaal eens met alle kritiek en krijg van sommige dj’s ook echt de kriebels, maar tegelijkertijd blijft de radio en 3FM wel een onderwerp waar ik erg geïnteresseerd in ben.

Verder ben ik een fan van alles wat Hank Green maakt, waaronder zijn nieuwe podcast Holy Fucking Science. Het wordt omschreven als een podcast met enorm veel enthousiasme over wetenschap, met de taal die je vaak bij gameyoutubers ziet. In tegenstelling tot Crash Course en Sci-Show is het dus niet voor kinderen, maar voor volwassenen. Wetenschap is niet echt iets wat ik interessant vind, maar misschien vinden andere mensen het wel leuk om naar te luisteren. En klik hier om mijn vorige blog met leuke podcasts te lezen.