Soms lees ik kinderpoëzie

Ik hou van ingewikkelde en moeilijke gedichten, maar simpliciteit is ook een vak, vooral als je een gedicht leuk voor kinderen wilt maken. Jammer genoeg besteedt mijn studie nauwelijks aandacht aan kinderliteratuur terwijl ik dat wel erg interessant vind, dus daarom lees ik zelf zo nu en dan kinderpoëzie of kinderboeken.  

’s Nachts verdwijnt de wereld – Jaap Robben 
Ik zag Jaap Robben optreden bij de Nacht van de poëzie en dat was erg leuk, dus toen was ik ook benieuwd naar zijn werk. Dichtbundels met illustraties mogen wat mij betreft een stuk gebruikelijker worden in de poëziewereld, vooral als ze zo goed aansluiten bij de gedichten als in deze bundel. Hoewel op de achterkant van de bundel staat dat dit niet leeftijdsgebonden is, zit er nog wel een redelijk verschil tussen de gedichten. De een is duidelijk “kinderlijker” dan de ander, maar over het algemeen zijn het leuke en toegankelijke gedichten. Favoriete gedichten: Eenpersoonslijf, Is al het water ooit verdriet geweest? en ’s Nachts verdwijnt de wereld.

Lampje – Annet Schaap
Annet Schaap ken je misschien als illustrator van kinderboeken als de Hoe overleef ik…serie, maar Lampje is haar debuut. Dit boek gaat over het jonge meisje Lampje, die elke dag de vuurtoren aansteekt. Op een dag zijn de lucifers op en juist die nacht raast er een storm over het land. Alles gaat mis en Lampje moet verplicht gaan wonen in het grote zwarte huis, waarvan gezegd wordt dat er een monster woont. Er zijn bijna alleen maar lovende recensies over dit kinderboek te vinden en ik begrijp wel waarom, het is een erg fijn sprookjesachtig verhaal over een dapper meisje. Mocht je ooit nog een boek willen lezen met kinderen of gewoon zelf, dan is het echt een aanrader! Tegelijkertijd vond ik wel dat sommige aspecten van het verhaal (voornamelijk kindermishandeling en vergiffenis van de ouder) iets te kort door de bocht gingen, maar het blijft een leuk verhaal om te lezen.

111 kindergedichten om nooit meer te vergeten – Leen Van Opstal
Misschien is dit een goed begin voor iedereen die kinderpoëzie wil lezen, want dit is een bloemlezing van veel verschillende soorten kindergedichten. Denk aan Annie M.G. Schmidt, Joke van Leeuwen en Paul van Ostaijen. Ik vond het een leuke bloemlezing, maar zoals met alle bloemlezingen is het ene gedicht leuker dan de ander en was het vaak net niet helemaal mijn ding. Favoriete gedichten: Het ruisen van de zee, De hand van mijn vader, Verdriet en Één miljoenste.

Onder mijn matras de erwt – Ted van Lieshout
Deze bundel wordt verteld vanuit het perspectief van een jong meisje wiens ouders net zijn gescheiden. Op een grappige en lieve kinderlijke manier probeert ze om te gaan met nieuwe partners van haar ouders en lastige dingen zoals stervende grootouders. De gedichten worden afgewisseld door portretfoto’s van kleien poppen die Ted van Lieshout zelf gemaakt heeft. Het is vast heel artistiek, maar om eerlijk te zijn vind ik de poppen vooral erg naar en eng om naar te kijken. De gedichten vond ik een stuk leuker, vooral Uit elkaar, Aan tafel III en Mooi. Een aanrader om te lezen!

Advertenties

Ik hou van lezen #38

Ondanks de mooie voorkant van Alter Ego was ik echt diep teleurgesteld door dit boek, misschien zelfs wel een van de meest tegenvallende boeken die ik dit jaar heb gelezen. 

Alter ego – Marissa Meyer
Alter ego gaat over een wereld waarin mensen met bijzondere gaves zijn verdeeld in twee kampen, de Rebellen en de Anarchisten. Nova, het nichtje van een verslagen Anarchist, haat de superhelden die vrede en orde willen herstellen en infiltreert de Rebellen waar ze Adrian ontmoet. Misschien klinkt dit bekend, want het boek is letterlijk X-Men in Young Adult vorm. De verscheidenheid aan originele gaves (een meisje dat in een zwerm vlinders kan veranderen, tekeningen die tot leven komen) vond ik leuk gedaan. Ook de diversiteit van de personages, zoals dat Adrian twee vaders heeft, is een verbetering na de Lunar series. Helaas vond ik de rest van het boek ontzettend voorspelbaar, zoals de perspectieven op goed/kwaad en wie blijft leven en doodgaat. Begrijp me niet verkeerd, niets is realistisch bedoelt aan een serie over mensen met superkrachten, maar het gedrag van Adrian’s ouders en het feit dat tieners het gevaar moeten bestrijden en de superheld uithangen vond ik vrij ongeloofwaardig en slecht geschreven.

Future Home of the Living God – Louise Erdrich 
In deze roman volg je de zwangere Cedar, die voor het eerst contact maakt met haar biologische Ojibwe familie terwijl het evolutieproces in de wereld langzaam begint om te keren. Er ontstaan nieuwe dieren, het weer verandert en kinderen worden nauwelijks geboren. Zwangere vrouwen worden daarom door de overheid en verschillende instanties in gevangenissen en ziekenhuizen gestopt om het voortbestaan van ‘normale’ mensen te garanderen. Ik vond de eerste 100 pagina’s van de roman rommelig, het verhaal komt pas echt op gang als de wereld steeds meer instort, maar dan is het boek exact The Handmaid’s Tale 2.0 en dat vond ik ook jammer. Tegelijkertijd vond ik het heel interessant hoe de roman (deels) focust op hoe de dystopische wereld invloed heeft op de native Americans en hoe religie verbonden wordt met de ramp. Als je het niet erg vindt om een erg vergelijkbaar boek als The Handmaid’s Tale te lezen, dan is dit zeker een aanrader!

The Phantom of the Opera – Gaston Leroux
The Phantom of the Opera speelt zich af in Parijs in rond 1880, wanneer de opera in de ban raakt van een mysterieus spook die de voorstellingen en directieleden terroriseert. Tegelijkertijd volg je de relatie tussen de graaf Raoul en de jonge ster Christine, die elkaar als kind al kenden. Het boek komt uit 1909 en is geïnspireerd door gothic en horrorachtige literaire tradities, zo schuwt het spook niet weg van een beetje geweld of het bouwen van een martelkamer in zijn verblijf. Het verhaal leest fijn, maar de karakters blijven eendimensionaal. Ik vond Raoul vooral irritant met zijn bezitterige aanvallen van jaloezie en over Christine wou ik veel meer weten, maar je leest haar verhaal bijna alleen maar vanuit Raoul’s perspectief. De roman is leuk om te lezen, maar ik blijf toch meer een fan van de film en musical.

Oranges Are The Not Only Fruit – Jeanette Winterson
In deze roman volg je hoe ik-figuur Jeanette opgroeit in een streng gelovig gezin. Haar jeugd staat in teken van werken voor de kerk en het geloof en botst met haar identiteit als lesbienne (denk aan de dominee die denkt dat de duivel in haar is gekropen). Het klinkt misschien nu als een heel zwaar en verdrietig boek, maar dat vond ik allerminst omdat het grotendeels gaat over het perspectief van een kind. Ik vond het gebruik van sprookjes tussen het hoofdverhaal door erg interessant, net als de symboliek van het fruit die telkens terugkeert in het boek. Tegelijkertijd had ik moeite om echt in het verhaal te komen, het thema van seksualiteit duikt halverwege de roman vrij plots op. Ik weet nog niet echt of ik dit een aanrader vind, maar door de fijne schrijfstijl van Winterson ben ik wel meer benieuwd naar haar andere romans.

Ik hou van lezen #37

In de zomervakantie heb ik veel gelezen, dus verwacht wat meer blogs over boeken de komende tijd!

Ice – Anna Kavan 
In deze dystopische roman wordt de wereld geteisterd door een nieuwe ijstijd. Het naamloze hoofdpersonage is geobsedeerd door een jonge vrouw en reist voor haar de hele wereld af terwijl het steeds kouder wordt. De man heeft last van nachtmerries en hallucinaties waardoor je soms niet meer wat nu echt gebeurd en wat niet. De schrijfstijl van dit boek is erg surrealistisch, het leest bijna als een ongrijpbare droom. Maar ik kwam daardoor niet goed in het verhaal en bleef er een soort boven ‘zweven,’ het voelde heel oppervlakkig. Ik kan wel tien redenen bedenken waarom dat goed past bij de symbolische betekenis van het ijs dat telkens terugkeert in de roman, maar het maakte voor mij het lezen niet zo bijzonder. Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik gewoon niet zo’n fan ben van surrealistische schrijfstijlen.

Call Me Be Your Name – André Aciman
Ik was eigenlijk niet van plan het boek te gaan lezen omdat ik de film op zichzelf heel mooi vond, maar ik kwam de roman tegen in de bibliotheek en besloot het toch maar mee te nemen. De 17-jarige Elio verblijft met zijn familie in hun zomerhuis in Italië wanneer hij verliefd wordt op de oudere Amerikaanse student Oliver die zijn vader in de zomer komt helpen. Wat volgt is een achtbaan van een verhaal waarin elk aspect van Elio’s verwarring en intense gevoelens tot in detail beschreven wordt. De leeservaring is daarom vrij intens, je wordt helemaal meegezogen in Elio’s obsessie en verliefdheid. Ik vond het mooi om te lezen, maar het was toch iets te intens voor mij. Het is natuurlijk logisch vanuit Elio’s perspectief dat alles over Oliver gaat, maar op een gegeven moment vond ik dat saai worden en Oliver vond ik ook niet een aardig personage. De film wist mij meer emotioneel te raken dan het boek, maar de intense leeservaring kan voor anderen ook juist meer emotie opwekken.

Vele hemels boven de zevende – Griet op de Beeck 
Deze roman volgt het leven van vijf verschillende mensen, de 12-jarige tiener Lou, haar moeder Elsie van 42 die een affaire heeft met de kunstenaar Casper van 46, Elsie’s zus Eva van 36 en hun alcoholverslaafde vader Jos van 71. De verhalen en ervaringen lopen door elkaar heen en verkennen onverwacht geluk, grote obstakels en vechten met jezelf. Griet op de Beeck is Vlaams, dus verwacht veel Vlaamse spreektaal zoals ge, gij en uw in het verhaal. Ik vond het een mooie roman om te lezen, maar het maakte niet de hoge verwachtingen die ik van Griet op de Beeck had waar. De personages komen heel echt over, maar sommige verhaallijnen vond ik voorspelbaar worden. Maar goed, er zijn heel veel lovende recensies over haar werk dus misschien was dit gewoon niet het boek voor mij.

The Book of Strange New Things – Michel Faber
Dominee Peter vertrekt naar een andere planeet, waar mensen net bezig zijn om een basis te bouwen, om daar de plaatselijke aliens te bekeren tot het christendom. Lichtjaren van elkaar verwijdert probeert Peter contact te houden met zijn vrouw Bea op aarde, terwijl hij steeds meer bij de bevolking betrokken raakt. Het is vooral een verhaal over vervreemding van jezelf, je omgeving en familie en het gaat niet zozeer om de actie. Hoewel ik moest lachen om het feit dat de aliens zich presenteren als “Jesus Lover 1/2/3/4/5”, had ik meer bijzonders verwacht van de combinatie christendom en aliens. Daarbij vond ik het verhaal snel voorspelbaar worden, bij de enige verhaallijnen die er dan waren kon je vanaf pagina 100 invullen waar het heen zou gaan. Desalniettemin vond ik de schrijfstijl van Michel Faber wel fijn om te lezen en ik ben nu ook wel benieuwd naar de rest van zijn werk.

Ik leer korte verhalen lezen #2

Ik kom eigenlijk het meest in aanraking met korte verhalen door te luisteren naar de podcast Levar Burton Reads, maar zo nu en dan is het ook fijn om een fysieke bundel te lezen. 

Queer – Nienke van Leverink (samengesteld) 
Dit is niet echt een korte verhalenbundel, maar eerder een bloemlezing van prozafragmenten en gedichten gethematiseerd rondom de LHBT+ representatie in de Nederlandse literatuur. Denk aan gedichten van Lieke Marsman en Hans Warren en fragmenten uit het werk van Hanna Bervoets en Doeschka Meijsing. Zoals met alle bloemlezingen vond ik een aantal verhalen erg leuk, maar veel vond ik gewoon oké en niet erg bijzonder. De bundel is niet ingedeeld op bepaalde letters (lesbisch, trans, etc.) of een chronologie en ik begrijp die keuze, maar mijn kennis van Nederlandse literatuur is vrij beperkt en zonder jaartallen vond ik het af en toe lastig om de context van een verhaal in te schatten. Ook vroeg ik me soms af (voornamelijk bij de gedichten) wat deze tekst nu precies queer maakt. Hoewel de bundel evenveel aandacht probeert te besteden aan verschillende aspecten van queerness, is het ook jammer dat vrijwel alle gekozen schrijvers wit zijn. Deze kritiekpunten terzijde, vond ik het leuk om via deze bloemlezing meer inzicht te krijgen in de Nederlandse queer literatuur. Favoriete fragmenten zijn “Wiegeliedje voor wie alles moet” van Lieke Marsman en “Olijfje” van Helga Ruebsamen.

Gifjes – Daan Windhorst
Gifjes is een verzameling satirische verhalen die nog het best omschreven kunnen worden als ideeën voor Black Mirror afleveringen. Vaak hebben de korte verhalen een dystopisch tintje, zoals in “De apocalyps / vertraging,” waar de wereld vergaat en mensen overleven in een verbouwd treinstation. Veel stukken gaan over de rol van technologie, zoals in “Liefde, eigenlijk,” wanneer mensen met medicijnen hun persoonlijkheid kunnen aanpassen . Een van mijn andere favoriete stukken uit de bundel was het kranteninterview met God. Ik vond het leuk om te lezen, maar soms bleven de verhalen iets te oppervlakkig en te kort voor het satirische concept wat ze willen uitwerken. Sommige verhalen voelden echt als een begin of een opzetje voor iets groter dat dan niet kwam, maar misschien vond ik het ook gewoon jammer dat sommige originele ideeën maar twee pagina’s kregen. Toch heb ik genoten van de bundel en is het zeker een aanrader als je wat leuke Nederlandse satire wilt lezen!

Selected Stories of Philip K. Dick – Philip K. Dick
Dit is een verzameling korte sciencefiction verhalen van Philip K. Dick, de schrijver van onder andere Do Androids Dream of Electric Sheep?. Ik heb twee romans van deze schrijver gelezen en die vond ik erg goed, dus ik had hoge verwachtingen van zijn korte verhalen. Helaas viel de bundel behoorlijk tegen, want elk verhaal heeft een vergelijkbaar plot en hoofdpersonage. Een alledaagse man met een irrelevante vrouw/secretaresse/vriendin komt in conflict met aliens/tijdreizen/technologie. Je weet dat er een plottwist komt, de koude oorlog belangrijk is en dat het tragisch eindigt. Natuurlijk zijn sommige verhalen best origineel en leuk om te lezen en ik begrijp dat dit 30 jaar geleden een stuk baanbrekender was dan nu, maar toch was ik teleurgesteld.

Halleluja – Annelies Verbeke
Deze bundel bevat vijftien verhalen over transformaties, een begin van het leven of een nieuw einde. Dat klinkt erg vaag, maar beter kan ik het niet omschrijven. De bundel begint met een verhaal van een huilende baby die huilt omdat hij alwetend is en dus op de hoogte is van al het verdriet en leed dat hij nog mee zal gaan maken. Maar het gaat bijvoorbeeld ook over een koppel dat prehistorisch in de wildernis wil leven en een auteur die op een ochtend wakker wordt als een beer. Af en toe is het vrij komisch, maar een melancholische stemming heeft vaker de overhand. Het is een leuke bundel om te lezen, maar ik was helaas niet omver geblazen door de verhalen.

Het werk van Margaret Atwood

Ik ben groot fan van de schrijfster Margaret Atwood, die je wellicht kent van The Handmaid’s Tale. Dat is zeker een leuke roman, maar lang niet het enige interessante werk uit haar oeuvre. Ik heb nog niet al haar boeken gelezen, maar genoeg om je een beetje kennis te laten maken met haar fictiewerk. 

Margaret Atwood is in 1939 geboren in Canada en is bekend als schrijfster, feministe, literair criticus en dichteres. Ondertussen heeft ze meer dan 15 romans en 10 korte verhalenbundels geschreven, nog niet eens haar vele dichtbundels en non-fictie werk meegerekend. In andere woorden, er is genoeg om te lezen. Margaret Atwood is een van mijn favoriete auteurs omdat haar schrijfstijl heel fijn is, je wordt echt meegesleept in elk verhaal. Haar scherpheid, gebruik van andere teksten zoals sprookjes en mythes, gevoel voor humor en karakterisering van sterke vrouwelijke personages maken haar boeken voor mij interessant om te lezen, maar ook om te analyseren voor mijn studie.

Speculatieve fictie 
Atwood noemt een deel van haar romans geen sciencefiction, maar speculatieve fictie. Sciencefiction bevat aliens en ruimteschepen, maar speculatieve fictie kan makkelijker “echt” gebeuren. Haar bekendste werk in dit genre is natuurlijk The Handmaid’s Tale, maar ze heeft ook een driedelige serie (de MaddAddam trilogie) geschreven over een toekomst waarin de wereld langzaam vergaat. Thema’s zoals genetische manipulatie en klimaatbedreiging spelen een grote rol in deze trilogie. Zelf ben ik een groot fan van dit genre en de MaddAddam boeken zijn dan ook echt een aanrader om te lezen! Een van haar meer recentere werken, The Heart Goes Last, speelt zich af in een dystopische toekomst waarin een koppel besluit om zichzelf vrijwillig zoveel maanden te laten opsluiten in een gevangenis. Ik vond deze roman vooral heel bizar, denk aan seksrobots en “imprinting” van eerste liefdes (ja, zoals in Twilight).

Realistische fictie en korte verhalen
Mocht je niet houden van dystopische verhalen, dan zijn er nog een heleboel andere romans om te lezen. Mijn favoriete roman is The Blind Assassin, een raamvertelling van een oude vrouw die terugblikt op haar leven met haar jongere zusje die op haar 18e zelfmoord heeft gepleegd, maar niet voordat ze de roman The Blind Assassin heeft geschreven. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik dit boek niet zo goed opnieuw durf te lezen omdat ik het de eerste keer zo ontzettend geweldig vond, maar het is echt een verhaal dat je raakt. Zeker een aanrader dus! Ook erg mooi is Alias Grace, een historische roman over de jonge Grace die vanuit de gevangenis aan een dokter haar verhaal verteld over hoe ze (onterecht?) werd veroordeeld voor de moord op haar werkgever en zijn minnares. The Robber Bride en Lady Oracle waren ook erg leuk om te lezen. Naast romans heeft Atwood ook een flink aantal korte verhalenbundels geschreven, zoals de meest recente Stone Mattress: Nine Tales. Erg interessant en fijn om te lezen, maar zelf ben ik toch meer een fan van haar langere romans. Hetzelfde geldt voor haar poëzie, het is zeker de moeite waard, maar haar prozawerk weet mij toch meer te raken.

Mythes en stripverhalen
Een van mijn andere favorieten is Atwood’s herschrijving van de mythe van Odysseus in de novelle The Penelopiad. Dit is het verhaal van Penelopiad, de vrouw van Odysseus die tien jaar lang wacht tot haar man terugkomt. Ik hou van alles wat met mythes te maken heeft, dus ik heb dit verhaal met erg veel plezier gelezen. Dan zou je misschien denken, is er iets wat Margaret Atwood niet kan? De afgelopen maanden ben ik bezig geweest met haar nieuwste werk, een serie stripverhalen over half dieren/mensen/superhelden, te onderzoeken voor mijn scriptie. Ik zal heel eerlijk zijn – begin er maar niet aan, want ik vond het behoorlijk slecht. De humor was zo ontzettend flauw, het plot stelde na het eerste deel van de serie echt niets meer voor en het was ontzettend saai. Op het gebied van de representatie van dieren (het onderwerp van mijn scriptie) was het heel interessant, maar voor leesplezier raad ik het je niet aan.

Bij mijn studie leer je kritisch over auteurs en teksten na te denken, dus daarom is het ook belangrijk om even Margaret Atwood te problematiseren. Er is nogal kritiek geweest op haar uitlatingen over beschuldigingen van seksuele misbruik binnen schrijverskringen en hoe haar feminisme alles behalve inclusief is. Als hierover meer wilt weten, dit artikel over Atwood’s uitspraken rondom #metoo en dit artikel over wit feminisme zijn interessant om te lezen.