Ik hou van poëzie #2

“Er zit een zee in mij en dat ben ik. Ik heb mezelf al tien jaar niet gezien. Wanneer ik naar mij toe reis, keer ik halverwege onverrichter zake terug. Iemand zegt dat ik er eindelijk eens om zou moeten huilen, maar waar laat een zee zijn tranen? Iemand anders is jaloers. Hij zegt: ‘Jij hebt tenminste een verhaal.’ Schuim drijft door zijn blikveld. Ik herhaal: de zee heeft geen verhaal.” – Ingmar Heytze 

Voor de liefste onbekende – Ingmar Heytze
Deze dikke dichtbundel is het verzamelwerk van bijna alle gedichten die Ingmar Heytze gepubliceerd heeft. Heytze is een van mijn favoriete Nederlandse dichters, zowel in het schrijven van gedichten als in voordracht. Zijn verzamelwerk is dan ook een interessante bundel, met gedichten die soms een erg leuke twist hebben. Ik raad het zeker aan als je meer Nederlandse en toegankelijke poëzie wil lezen. Desondanks moet ik ook eerlijk zijn: ik ben niet compleet weggeblazen door al zijn werk, zoals bij mijn favoriete gedicht van hem (die als een van de weinige dan weer niet in de bundel stond). Het zijn leuke en mooie gedichten, maar soms mis ik de diepgang. De toegankelijkheid in zijn werk komt deels tot stand door het spelen met clichés, maar voor mij is het dan ook soms teveel cliché. Toch blijft het een leuke bundel, waar mooie gedichten in zitten zoals Testament, Bericht aan de reizigers en Wat hij dacht.

Crush – Richard Silken 
Crush is een collectie van gedichten over liefde en zoals Goodreads zegt “gay and charged with violent eroticism”. Veel mensen zijn laaiend enthousiast over deze bundel omdat het zo raak en goed geschreven is. Toch heb ik gemengde gevoelens over de gedichten. Aan de ene kant vind ik het interessant, maar tegelijkertijd doet het me erg weinig. De metaforen en omschrijvingen zijn leuk, maar ik vind het niet uitzonderlijk mooi of geweldig. Dat is geheel persoonlijk, want ik begrijp dat het literair gezien goede gedichten zijn en waarom het mensen zou raken. Dus ja, misschien moet iedereen het zelf maar gaan lezen om te beslissen wat ze er van vinden. Toch had ik ook wel favoriete stukjes uit de bundel, zoals het gedicht “You Are Jeff” en de zin “You are a fever I am learning to live with, and everything is happening at the wrong end of a very long tunnel”.

Het moest maar eens gaan sneeuwen – Tjitske Jansen
Tjitske Jansen zag ik optreden bij De nacht van de poëzie en iedereen vond haar erg leuk, dus ik was wel benieuwd naar haar werk op papier. Haar bundel bestaat uit verschillende soorten gedichten, van stukjes prozapoëzie tot gedichten van enkele regels. Het gaat over van alles – dood, liefde, verbondenheid, die “dichtersthema’s” – en is erg fijn om te lezen, met zinnen zoals “ik hou van wie niet in het sprookje past”. Zeker een aanrader als je Nederlandse poëzie wilt lezen! Mijn favoriete gedichten: Voor zijn verjaardag & Als ik dood zou gaan.

Gedichten die vrouwen aan het huilen maken – Isa Hoes 
Ondanks dat ik een beetje walg van de titel van deze bloemlezing, was ik toch benieuwd naar welke gedichten dan zou emotioneel zouden zijn. Deze bundel is een verzameling van veel verschillende soorten gedichten  die voor vrouwelijke bekende Nederlanders een emotionele waarde hebben. Vanwege de variatie aan gedichten in een bloemlezing is het goed om zo af en toe zo’n bundel te lezen om je kennis van poëzie te verbreden. Helaas was deze bundel voor mij geen succes. De gedichten die ik het mooist vond, waren de gedichten die ik al kende. Daarbij geef ik eigenlijk helemaal niets om bekende Nederlanders, vooral als ik 90% van de mensen niet ken, dus al hun persoonlijke verhalen vond ik niet interessant. Het is heel persoonlijk of een gedicht je raakt of niet en toevallig vond ik het werk van al die verschillende dichters die in de bundel worden genoemd niet zo bijzonder.

Schering en inslag – Dennis Gaens 
Dennis Gaens is dichter en producent van de literaire podcast Ondercast (waar ik overigens nog niet naar geluisterd heb, maar wat volgens studiegenoten zeker een aanrader is). Schering en inslag is zijn tweede dichtbundel en gestructureerd rondom een vriendengroep van vijf mensen, waar de ik-verteller in de bundel een bepaalde band mee heeft. Verwacht geen vier regel gedichtjes, maar poëziezinnen in de vorm van proza. De manier waarop het opgebouwd is en de verdeling in de bundel is leuk gedaan, met titels van gedichten die weer terugverwijzen naar regels uit eerdere gedichten. De hele bundel is één groot verhaal. Goed, de gedichten hadden voor mij niet de “wauwfactor want het is zo geweldig mooi”, maar het is een fijne bundel om te lezen, dus ik raad het zeker aan. Een van mijn favoriete zinnen is “We vergeten dat we uit net genoeg water bestaan om een vloedgolf te vormen, vergeten dat we verder kunnen komen” en mijn favoriet gedicht is “Attitude en pointe”.

Een verzameling van graphic novels

Eigenlijk is “graphic novel” een fancy term voor een stripboek. Strips zijn geen “verhalen met plaatjes”, maar een heel ander medium. Voor mijn studie moet ik zo nu en dan een graphic novel analyseren en dit vind ik ook erg leuk om te doen. Daarom deel ik hier een aantal graphic novels met als aanmoediging om het eens te gaan lezen, want het is een andere leeservaring dan bijvoorbeeld een “normale” roman. 

The Art of Flying – Antonio Altarriba
Deze graphic novel gaat over het leven van de vader van Antonio Altarriba, die probeert te begrijpen waarom zijn vader op 90-jarige leeftijd zelfmoord heeft gepleegd door van de vijfde verdieping van het verzorgingstehuis te springen. Zo zijn de hoofdstukken van het verhaal verdeeld in verdiepingen die zijn vader passeert als hij van het gebouw springt. Het verhaal gaat over de burgeroorlog in Spanje en de nasleep van al het geweld. Nu is een beetje kennis van de Spaanse burgeroorlog wel vereist om dingen goed te begrijpen, maar met wikipedia kom je een heel eind. Het is een interessante strip, al moet ik wel zeggen dat de tekening op de kaft nog de mooiste tekening van het hele boek is. Daarbij heb ik ook wel een mening over de keuze om Comic Sans als lettertype te gebruiken voor alle tekst.

Dawn land – Joseph Bruchac & Will Davis
Dawn Land heb ik ergens op een verlaten tafeltje bij het boekenfestijn gevonden, verstopt tussen alle manga’s. Deze strip is een adaptatie van een roman over Dawn Land, een belangrijke plaats voor Amerikaanse indianen. Het gaat over Young Hunter, die zijn stam moet beschermen tegen de reuzen. Zij zwerven over het land, vernielen stammen en eten mensen op. Het heeft niet heel veel tekst, maar wel mooie tekeningen in zwart-wit. Je komt niet veel strips over verhalen van indianen tegen en ik vond het erg interessant om te lezen, dus zeker een aanrader!

Fun Home – Alison Bechdel
Als we het hebben over de klassiekers binnen de graphic novels, dan hoort deze strip daar zeker bij. Fun Home is een memoir van Alison Bechdel (die van de Bechdeltest) en gaat over de relatie met haar vader, een man met een gezin maar ook in het geheim homoseksueel. Alison reflecteert over haar eigen leven en seksualiteit, hoe ze is opgegroeid en de zelfmoord van haar vader. Het is een interessant verhaal met mooie tekeningen, maar ik vond dat er soms wel erg overdreven geprobeerd werd om literair over te komen door alle verwijzingen naar Proust en Ulysses.

Persepolis – Marjane Satrapi 
Misschien is Persepolis in deze lijst wel het meest toegankelijk om te lezen door de simpele tekenstijl en vorm. Deze graphic novel bestaat uit vier losse delen, maar er zijn natuurlijk ook bundels waar alle delen samen in de staan. Persepolis is de memoir van Marjane Satrapi, over hoe ze is opgegroeid in Teheran gedurende oorlog en de Islamitische revolutie. Als tiener ging ze een aantal jaar naar het buitenland toe en keerde daarna terug naar haar thuisland. Het gaat over oorlog, verhuizen naar een vreemd land, terugkeren en dan zien hoe de westerse idealen botsen met het strenge regime. Het is een erg interessante en mooi verhaal,leest fijn en zeker een aanrader.

Lou! – Julien Neel
Dit is even iets compleet anders, namelijk een strip over het Franse meisje Lou. De serie begint met Lou als dertienjarig meisje, wonend bij haar vrij jonge moeder in een flat. Elk stripalbum volgt haar ongeveer een jaar, dus ze groeit steeds meer op. Vroeger vond ik deze strip helemaal het einde, volgens mij heeft het zelfs een tijdje in de Tina gestaan. De eerste drie à vier albums zijn dan ook echt gericht op die doelgroep, jonge tieners. Waarom ik de strip nog steeds heel leuk vind? Rond het vierde album maakt de strip opeens een omschakeling van typische normale tienerdilemma’s naar een bizarre wereld met paarse kristallen. De strip is niet heel bekend in andere landen en mijn Frans is niet geweldig, dus ik heb geen verklaring of theorie kunnen vinden waarom de wereld opeens een lichte sciencefiction en magische tint krijgt. Het verhaal over Lou en opgroeien, ondertussen nu al bij het zesde stripalbum, gaat gewoon door zonder enige verklaring voor de bizarre wending. Nu maakt dat voor mij de strip nog veel leuker, alsof de tekenaar opeens bedacht heeft “fuck alle tieners we gaan een andere kant op”. Het is alleen jammer dat ik afhankelijk ben van vertalingen om te weten hoe het verhaal verder gaat, maar verder kan ik het echt aanraden om te lezen.

Ik hou van lezen #27

“Ik haal alles door elkaar, ik vermeng de categorieën, man-vrouw, literatuur-werkelijkheid, waarheid-leugen, en er is niets in mij dat als scheidsrechter op kan treden door tegen het ene te zeggen: jij bent niet wat je lijkt te zijn en tegen het andere: jij bent waar, je bent wat je bent en voor jou kies ik.” – De wetten

De wetten – Connie Palmen
Deze roman is opgedeeld in zeven hoofdstukken, waarvan elk deel gaat over een mannelijk figuur die een indruk heeft gemaakt op de hoofdpersoon en waar zij een bepaalde relatie mee heeft gehad. Het gaat veel over filosofie en de grote existentialistische vragen over het leven en literatuur. Dat moet je wel je interesse zijn en wellicht moet je weten dat Foucault en Derrida grote en bekende filosofen zijn om het verhaal te snappen. Sommige hoofdstukken vond ik wat minder leuk, maar over het algemeen is het een interessante filosofische roman.

Stone Mattress – Margaret Atwood 
Stone Mattress is een verzameling korte verhalen, variërend van een vrouw die de stem van haar overleden man hoort tot een verzorgingstehuis dat dreigt te worden afgebrand door een protestbeweging. De hoofdthema’s zijn ouderdom en lichte horror en duisterheid. Margaret Atwood heeft een bepaalde typische vorm van donkere humor die ook in dit boek terugkeert. Zelf vond ik het een leuke roman en ik hou van wel die donkere humor, dus het boek is zeker een aanrader. Tegelijkertijd ben ik ook eerlijk als ik zeg dat dit werk voor mij niet de “wauw” factor had, zoals andere boeken van haar dat wel hebben.

Lies of Silence – Brian Moore
Michael Dillon en zijn vrouw Moira worden tijdens de jaren van conflicten tussen katholieken en protestanten in Noord-Ierland gegijzeld door de IRA, de paramilitaire organisatie in Ierland tegen invloed van het Verenigd Koninkrijk. Dillon wordt gedwongen om met zijn auto een bom te plaatsen onder het hotel waar hij manager is. De schrijfstijl van het boek is fijn en het leest lekker weg, maar het verhaal vond ik niet bijzonder interessant. Ook is de hoofdpersoon zo’n twijfelaar dat ik er echt de kriebels van kreeg.

Het verborgen orakel – Rick Riordan
Je knippert één keer met je ogen en Rick Riordan heeft weer een compleet nieuwe serie boeken geschreven over een bepaalde god. In dit geval is Het verborgen orakel het eerste deel van een serie over de god Apollo, die terecht komt in het lichaam van een sterfelijke tiener. Hij probeert hulp te zoeken bij andere halfgoden om daar weer uit te komen. Na ongeveer drie hoofdstukken kwam ik er achter dat de serie geen standalone is, maar een vervolg op Percy Jackson en de spin-off van die serie. Percy Jackson vond ik helemaal geweldig, maar na het eerste boek van de spin-off ben ik afgehaakt. Dat betekende wel dat ik enigszins achtergrondinformatie miste om dit boek goed te kunnen lezen. Misschien droeg dat ook bij aan de hele “mwah” sfeer die ik tijdens het lezen had, dezelfde gevoelens waardoor ik de spin-off van Percy Jackson ook niets vond. Het is nog steeds wel een leuk en vermakelijk boek voor tussendoor, maar mocht je iets willen lezen van Rick Riordan, dan raad ik toch eerder zijn serie over Noorse goden aan.

Great Expectations – Charles Dickens
Deze roman gaat over de jonge wees Pip, die in armoedige omstandigheden wordt opgevoed door zijn zus en haar man. Vervolgens ontmoet Pip een ontsnapte gevangene op het kerkhof en moet verplicht op bezoek bij Miss Havisham, een oude vrouw die leeft ten midden van de voorbereidingen voor haar bruiloft die niet doorging. Je volgt hoe Pip opgroeit en probeert een echte gentleman te worden. Ik had nog nooit iets van Charles Dickens gelezen en had totaal geen verwachtingen, maar het is echt een leuk en grappig boek. Mocht je in de stemming zijn voor een klassieker, dan raad ik Great Expectations erg aan.

 

 

Ik hou van lezen #25

Dit is weer een verzameling van romans over de meest uiteenlopende onderwerpen – pratende krabben, een vrouwelijke utopie en de Spaanse burgeroorlog. 

I’m With The Bears – Mark Martin
Dit is een bundel van korte verhalen over veranderingen in het klimaat. De verhalen verschillen van een bergwandeling tot een pratende krab en van een dystopische tocht om te overleven tot een kort dagboek op een dode planeet. Het is een leuke roman, al is het ene verhaal wel interessanter dan het andere verhaal, maar dat is ook persoonlijke voorkeur. Het enige wat ik echt jammer vond, was dat het verhaal van Margaret Atwood zeer kort was. Atwood is een van mijn lievelingsauteurs dus dan is twee pagina’s verhaal een beetje teleurstellend.

The Time Machine – H.G. Wells
Deze roman, geschreven in 1895 (!), gaat over de tijdreis van een Victoriaanse wetenschapper naar het jaar 802,701 in de toekomst. Hij wordt ontvangen door kleine mensen die op kinderen lijken, met nauwelijks intellect. Deze afstammelingen van de mens worden geterroriseerd door de Morlocks, een soort witachtige aapfiguren die ook ooit mensen waren en nu ondergronds leven. Wanneer ze de tijdmachine van de tijdreiziger stelen, probeert hij een manier te vinden om deze terug te halen. Deze roman heb ik voor mijn studie moeten lezen voor een vak over utopische en dystopische werken en het is heel interessant om “klassiekers” te lezen uit deze genres. The Time Machine was een heel leuk verhaal en ook grappig op momenten dat je het soms niet verwacht. Heel erg aan te raden!

Herland – Charlotte Perkins Gilman
Herland is een feministische utopie, een geïsoleerde samenleving die alleen bestaat uit vrouwen. Ik was erg benieuwd naar dit verhaal, want zoveel “vrouwelijke” utopia in literatuur zijn er niet. In de roman stuitten drie mannen op Herland en leren daar vervolgens alles over de samenleving en het veranderen van hun blik op vrouwen en gender. Het was een erg interessant verhaal, maar ik had toch hogere verwachtingen. Een hele samenleving zonder mannen, hoe worden er dan kinderen geboren? Spoiler alert: het “gebeurt” gewoon. Ik had een hele bijzondere of creatieve uitleg verwacht, maar dat viel een beetje tegen.

Soldiers of Salamis – Javier Cércas 
Deze roman is een mengeling van feit en fictie. Het gaat over de gefictionaliseerde schrijver Cércas, hoe hij er toe kwam om dit boek te schrijven. Zijn eerste ingeving was om te schrijven over Sánchez Mazas, fascist en schrijver. Tijdens de laatste momenten van de Spaanse burgeroorlog is Mazas een gevangene die voor het vuurpeloton terecht komt. Hij weet te ontsnappen en schuilt in het bos, waar een Republikeinse soldaat Mazas ziet maar niet vermoordt of verraadt. Het is handig als je kennis hebt over de Spaanse burgeroorlog om het verhaal te volgen (er staat achterin een noot van de vertaler met de basisfeiten van de oorlog – waarom ze dat aan het einde van het verhaal hebben gedaan in plaats van het begin, geen idee). Persoonlijk vond ik de zoektocht van de schrijver naar het verhaal van Mazas en de Republikeinse soldaat interessanter dan de geschiedenisfragmenten, maar het is een leuke roman.

The Rose Society – Marie Lu
Ik was altijd een groot fan van de Legend serie van Marie Lu, maar haar fantasyserie slaat wat minder goed bij mij aan. Of zoals iemand op Goodreads zei: Het verhaal probeert zo extreem over te brengen dat het hoofdpersonage ‘slecht’ is, dat het stoort tijdens het lezen. Dit boek is het vervolg op The Young Elites, een verhaal over een kinderen die een ziekte hebben overleefd en daardoor bepaalde krachten hebben gekregen. Deze malfetto’s worden verstoten in de samenleving en in dit vervolg neemt hoofdpersoon Adelina wraak op iedereen en alles die daar mee te maken heeft en haar heeft verraden. She is the bad guy en gelukkig wordt je als lezer op elke pagina hier aan herinnerd. Het blijft een leuk en vermakelijk verhaal omdat de schrijfstijl voor Young Adult vlot leest, maar veel was binnen het plot wat ongeloofwaardig en middelmatig.

 

Ik hou van lezen #24

“We understand the lights. We understand the lights above the Arby’s. We understand so much. But the sky behind those lights, mostly void, partially stars, that sky reminds us: We don’t understand even more.” – Welcome To Night Vale

Mostly Void, Partially Stars – Joseph Fink & Jeffrey Cranor
Mocht je geen fan zijn van podcasts, dan kun je nu ook de transcripties van de afleveringen van Welcome To Night Vale lezen. Dit boek bevat alle afleveringen van het eerste jaar van de podcast, plus behind the scenes informatie en mooie illustraties. Onderhand was ik veel vergeten van het eerste jaar uit de serie, dus dat was erg leuk om weer op te halen. Ik raad nog steeds aan om de podcast te luisteren voor de complete ervaring, maar anders is het lezen van de transcripties ook erg leuk.

The Satanic Verses – Salman Rushdie 
Boven het luchtruim van Engeland wordt een vliegtuig door terroristen opgeblazen. De acteurs Gibreel en Chamcha, allebei een Indiase en islamitische achtergrond, vallen uit het vliegtuig en overleven het ongeluk. Tijdens hun val verandert Gibreel in de aartsengel Gibreel en Chamcha in de duivel. In hun dromen worden verschillende verhalen verteld, die te maken hebben met het islamitische geloof. Of zoals mijn docent zei “Rushdie heeft creatief geknipt met de Koran”. Dat is de reden waarom deze roman enorme controversie veroorzaakte, de schrijver een lange tijd ondergedoken heeft gezeten en een vertaler van het boek zelfs vermoord werd. Het is een dik boek en ik moest echt even in het verhaal komen, sommige verhaallijnen zijn ook leuker om te lezen dan anderen. Al met al was het soms wel interessant en literair, maar niet helemaal mijn ding.

The Year of the Flood / MaddAddam – Margaret Atwood 
Dit zijn de twee vervolgen op Oryx and Crake en ik raad zeker aan om dat eerste boek ook te lezen voordat je aan The Year of the Flood begint, in tegenstelling tot wat mensen op Goodreads claimen want je mist anders echt de helft van alle details. Net als het eerste boek springt het plot heen en weer tussen de tijd voordat een epidemie de wereldbevolking bijna uitroeide en de chaos daarna. Je volgt twee vrouwen, Ren en Toby, die allebei lange tijd in een godsdienstige natuursekte hebben gezeten. Vervolgens is MaddAddam het laatste deel van de serie. Alle personages komen bij elkaar en proberen samen stand te houden tegen de criminelen die de laatste veilige plekken terroriseren. Ik moest wat meer om het laatste deel lachen. Er worden verhalen verteld aan de Crakers, een nieuw soort mens, gecreëerd met verschillende soorten genen. En deze mensen weten vrij weinig van de wereld en snappen woorden zoals ‘fuck’ niet, waardoor ze ‘fuck’ interpreren als persoon. Naast de humor is het gewoon een steengoede “realistische” dystopische serie en een ontzettende aanrader!

Verdriet is het ding met veren – Max Porter
Voor iemand die nog nooit een gedicht van Ted Hughes heeft gelezen, is dit al het tweede boek wat indirect over deze dichter gaat. Verdriet is het ding met veren gaat over het verlies van een moeder in een gezin. De vader, bezig met een boek over Ted Hughes en zijn gedicht Kraai, en zijn twee jonge kinderen worden geconfronteerd met haar dood. Op een avond verschijnt de Kraai uit Ted Hughes gedichten bij het gezin en probeert steun te bieden. De perspectieven wisselen af tussen de vader, kraai en de twee kinderen. Deze korte fragmenten zijn dichterig, vooral in de stukken van Kraai wordt aardig gespeeld met klank en woorden. Zo af en toe vond ik het ook iets te dichterig en als het niet helemaal mijn stijl is van woorden, dan haak ik een beetje af. Toch is het zeker een mooie novelle over omgaan met verdriet.

Istanbul: Memories and the city – Orhan Pamuk
Deze roman is de memoir van de Turkse schrijver Orhan Pamuk, die naast zijn kindertijd voornamelijk een groot deel geschiedenis van de stad Istanbul beschrijft. Pamuk heeft in 2006 de Nobelprijs voor de literatuur gekregen, dus schrijven kan hij zeker, maar ik heb me behoorlijk door het boek heen moeten slepen. Ten eerste omdat ik niet een groot fan ben van memoirs, ten tweede omdat ik Istanbul niet heel interessant vind en tja, je kan behoorlijk wat lange beschrijvingen over de stad en de vele plekken en straatjes vinden in de roman. Begrijp me niet verkeerd, ik zie hoe literair de roman is, maar het is gewoon niet mijn soort verhaal.

A Tempest – Aimé Césaire
Dit korte toneelstuk is een adaptatie van The Tempest van Shakespeare, maar A Tempest is meer vanuit het koloniale perspectief geschreven en de focus ligt op de vrijheid van de slaven Caliban en Ariel. Het plot van het toneelstuk is niet veel anders, maar het is erg interessant om het vanuit deze hoek te bekijken.

Als je verder interesse hebt in wat ik allemaal lees, vrienden worden op Goodreads vind ik altijd leuk.