Een poëziealbum voor “volwassenen”

Vorig jaar liep ik met een vriendin op een herfstachtige dag door Eindhoven, een beetje de stad te verkennen, toen we in een winkel een lichtroze poëziealbum voor kinderen tegenkwamen. Nu zie je die niet dagelijks in de winkel liggen, dus we hadden het over wat er met onze vroegere “poesie” albums met gedichten en versjes van familie gebeurd zou zijn en waarom alleen maar kinderen deze dingen verzamelen. Als je van literatuur en poëzie houdt, waarom kan je dat dan ook niet doen als je “volwassen” bent?

Zo kreeg ik het idee om een nieuw poëziealbum te beginnen, eentje die ik zou geven aan vrienden en familie en waarin mensen hun favoriete “gedicht” konden opschrijven. Met “gedicht” bedoel ik wat die persoon ziet als poëzie – dat kan namelijk ook de tekst van een liedje zijn, een citaat uit een boek, dat soort dingen. Het is niet speciaal een gedicht voor mij (al vermoed ik dat menig familielid die regel aan de laars gelapt heeft), maar echt iets wat mensen zelf mooi vinden met een uitleg waarom ze voor dit gedicht gekozen hebben.

De eerste stap van dit project was het vinden van een geschikt notitieboekje die kon functioneren als poëziealbum. Ik wou graag een mooi en stevig boek gebruiken, geen schriftje met slappe pagina’s waardoor alle tekst zou doordrukken. Uiteindelijk heb ik een notitieboek gekocht van About Blanks. Hier worden kaften van oude boeken hergebruikt om een notitieboek met lege pagina’s te maken. Niet de meest goedkope boekjes, maar wel erg mooi en relatief groot, zoals je op de foto ziet. De tweede stap was het opstellen van de regels voor het poëziealbum, die ik op de eerste pagina van het boek geschreven heb. Naast een uitleg van het project verzoek ik mensen of ze duidelijk naam en datum bij het gedicht willen zetten, met potlood willen schrijven omdat anders het op de volgende pagina doordrukt en heb ik neergezet dat ze ongeveer drie weken de tijd hebben om wat te verzinnen – maar die regel geldt alleen voor mensen in mijn nabije omgeving, niet voor vrienden die aan de andere kant van het land wonen.

Terwijl iedereen aan wie ik het poëziealbum gaf gelijk ging nadenken over een favoriet gedicht, kwam ik zelf tot de conclusie dat mijn favoriete gedichten overal en nergens verspreid zijn. Foto’s op mijn mobiel, vouwtjes van gedichten die ik mooi vond in dichtbundels, gekrabbeld in verschillende notitieboekjes en opgeslagen op de laptop. In andere woorden – als ik dan toch bezig was met het verzamelen van gedichten, dan kon ik dat ook net zo goed voor mezelf doen. Dus, ik kocht nog een notitieboek van About Blanks en ging alle gedichten verzamelen in één geordend boek. Mijn eigen poëziealbum is minder netjes geschreven en bevat wat meer gekladder, maar dat vind ik niet erg. Een greep uit de verzameling van mijn favoriete gedichten: Bericht aan de reiziger, Traffic en I wandered Lonely as a Cloud.  

Ondertussen is het een jaar later en hebben familieleden, studiegenoten, huisgenoten en beste vrienden al geschreven in het poëziealbum. Iedereen reageert enthousiast op het project en ik vind het zelf ook erg leuk om te lezen wat iedereen opschrijft, je krijgt zo’n variatie aan gedichten. Het hangt er  natuurlijk ook af van hoe bekend je bent met poëzie, vrienden die ook literatuur studeren komen met totaal andere gedichten dan bijvoorbeeld mijn zusje die geen idee had waar ze moest beginnen. Dus, als je nog een leuke manier zoekt om iets te “verzamelen” van dierbare mensen of je houdt gewoon erg van poëzie, een poëziealbum maken is echt een aanrader om te doen!

Advertenties

Ik hou van lezen #30

“Mijn voorkeur ging uit naar boeken van vrouwen. Verdrietige, sterke vrouwen. Ik wilde zijn zoals zij, vrouwen die met iedereen omgingen, maar helemaal niemand nodig hadden, en ik was precies het tegenovergestelde: ik ging met helemaal niemand om, maar had iedereen nodig.” – Lieke Marsman 

Het tegenovergestelde van een mens – Lieke Marsman
Ik weet niet zo goed hoe ik deze roman moet samenvatten in andere woorden dan “heel erg mooi en misschien een van mijn favoriete boeken van dit jaar”, maar hier komt toch een poging. Het boek is een verzameling van reflecties en gedachtes van Ida over haar relatie met haar vriendin, depressie en haar vertrek naar Italië om als klimaatwetenschapper te werken aan een project. Sommige stukken van de roman  lezen als poëzie, andere passages lijken weer op fragmenten uit een essay over het klimaat. Ik vind het een prachtig en herkenbaar boek, met interessante thema’s zoals het klimaat. Bovendien is het heel fijn geschreven, een van mijn favoriete stukjes is: “de hele dag met je telefoon in de weer zijn waardoor je onbereikbaar wordt voor je eigen gedachten. zodoende met jezelf willen bellen”. Echt een aanrader om te lezen!

Bête – Adam Roberts
De problemen voor veehouder Graham beginnen wanneer activisten kunstmatige intelligentiechips inbrengen bij dieren, waardoor de koeien smeken voor hun leven als Graham ze wil slachten. De chips leiden tot discussie, want waar eindigt de technologie en waar begint het bewustzijn van het dier? In de roman volg je Graham in een samenleving die langzaam in een dystopie verandert, met sprekende dieren die hun plek in de maatschappij opeisen. Ondanks dat Graham iets teveel “hele boze witte man” is voor mijn smaak, is het erg leuke en interessante dystopische roman rondom dierenrechten.

De argonauten – Maggie Nelson 
De argonauten is een memoire van de cultuurcritica Maggie Nelson, waarin Nelson haar liefdesrelatie met de kunstenaar Harry centraal stelt om vanuit die positie te reflecteren op gender, seksualiteit en familie. De stukken over gender en transities, zoals man-vrouw-non binair, en haar verhalen over moederschap, zijn erg interessant om te lezen. Tegelijkertijd is de schrijfstijl van Nelson soms lastig te volgen, het is vrij cryptisch. Bovendien was het boek ook veel filosofischer en academischer dan ik had verwacht, met veel verwijzingen naar andere cultuurcritici. Haar algemene perspectief op gender en haar ervaringen zijn dus erg interessant, maar het is wel een boek waar je echt goede concentratie nodig hebt om door de filosofische stukken heen te komen.

The Way of Kings  – Brandon Sanderson 
Brandon Sanderson is niet in staat om dunne boeken te schrijven, daarom kun je met deze roman van 1009 pagina’s iemands hoofd verbrijzelen. The Way of Kings, het eerste boek uit de fantasyserie die het Grote Meesterwerk van Brandon Sanderson moet worden, volg je verschillende personages die te  maken hebben met een grote oorlog die het hele land bezig houdt. Het land wordt geteisterd door grote stormen en legers vechten om bepaalde krachtige zwaarden en harnassen. Een slaaf, een geleerde, een hoge generaal – allemaal hebben ze te maken met de oorlog. Ondertussen heb ik de hele serie gelezen en wacht ik vol verlangen op het nieuwe boek dat in november uit zal komen. Het is een serie geplaatst in een geweldige wereld, met complexe personages en interessante verhaallijnen. Misschien wel een van de beste fantasyseries die ik ooit gelezen heb, dus zeker een aanrader om te lezen!

An Artist of the Floating World – Kazuo Ishiguro
In deze roman volg je de oude Japanse kunstenaar Masuji Ono in de jaren na de Tweede Wereldoorlog, als hij met pensioen is. Gesprekken met zijn dochters en onderhandelingen voor hun huwelijk brengen hem terug bij verschillende momenten uit zijn verleden, toen hij een bekend kunstenaar was in een tijd dat Japan bezig was met militarisme en patriottisme. Nu vond ik het verhaal interessant, maar het sloeg niet helemaal aan bij mij. Toch ben ik wel erg benieuwd naar de andere werken van Ishiguro, vooral vanwege zijn fijne schrijfstijl en het feit dat hij net de Nobelprijs voor de Literatuur gewonnen heeft.

Een verzameling graphic novels #2

Ik verdiep me steeds meer in de wereld van graphic novels en daarom vandaag een  verzameling van de mooie dingen die ik tot nu toe gelezen heb. 

Asterios Polyp – David Mazzucchelli
Ik begin gelijk met een van de mooiste graphic novels die ik ooit gelezen heb, namelijk Asterios Polyp. Asterios Polyp is een man van middelbare leeftijd met een succesvolle carrière als hoogleraar architectuur. Wanneer zijn appartement in vlammen opgaat, laat Asterios alles achter en vertrekt naar een klein dorp op het platteland. Het verhaal speelt erg met het idee van waarneming, tweedelingen en klassieke thematiek uit Odysseus en Orpheus. Daarbij is de tekenstijl prachtig, Mazzucchelli gebruikt veel wit waardoor de tekeningen extra ruim op de pagina staan. Bijna alle tekeningen hebben verschillende kleuren, op de foto hierboven zie je roze en paars, maar veel pagina’s zijn ook blauw, geel en rood. Ik vind het heel interessant hoe de strip alles met elkaar verbindt in tekening, kleur, tekst en thema (als je echt diep wilt gaan, deze analyse is meer dan 100 pagina’s lang maar ontzettend interessant). Zeker een aanrader! Mocht je benieuwd zijn naar de tekenstijl, hier staan een aantal voorbeelden van tekeningen uit de graphic novel.

Stuck Rubber Baby – Howard Cruse
Stuck Rubber Baby is een graphic novel over Toland, een blanke man in het zuiden van Amerika die probeert zijn homoseksualiteit te accepteren in een ontzettende racistische en conservatieve omgeving. Tegelijkertijd komt hij in aanraking met de burgerrechtenbeweging die vecht voor de rechten van Afro-Amerikanen. Ik vond het een interessante strip om te lezen, vooral om te zien hoe deze twee dingen met elkaar verbonden worden. Stuck Rubber Baby is trouwens moeilijk verkrijgbaar, ik heb het zelf gelezen op een laptop, wat overigens zeer af te raden is. De zwart-witte tekenstijl is soms wat klein en priegelig en dat leest niet lekker op een computerscherm.

Habibi – Craigh Thompson
Deze strip gaat over Dodola en Zam, een uitgehuwelijkt tienermeisje en een kind van drie. Beiden komen terecht in slavernij en uiteindelijk ontsnapt Dodola met Zam om hem te verzorgen en op te voeden in de woestijn. Het verhaal volgt beide personages als hun wegen scheiden, wanneer Dodola verkocht wordt aan de harem van de sultan en Zam rondzwerft in de stad. Het is prachtig getekend en gaat in op thema’s zoals de islam, liefde en belang van verhalen vertellen. Habibi is een graphic novel die ontzettend geprezen wordt, maar ik vind de manier waarop het “Oosten” is neergezet problematisch. Thompson zelf heeft in een interview gezegd dat hij oriëntalisme als een genre beschouwd, het representeert niet daadwerkelijk het Oosten, het is een “sprookjes” genre. Maar zoals in deze interessante review gezegd wordt, “the problem in making something knowingly racist is that the final product can still be read as racist”. Stereotype beelden, zoals de overseksualisering van vrouwen en arabieren als slechte slavenhandelaren, was voor mij vooral storend en het werd niet genoeg veranderd of vertekend om een ander beeld te laten zien in de strip. Dus ja, gemengde gevoelens.

De zombietrein en andere stripgedichten – Edward van den Vendel
Literatuurstudent of niet, ik lees graag dingen “bedoelt” voor kinderen. Strips of YA boeken, het maakt mij niet zoveel uit. Deze strip / gedichtenbundel is een combinatie van gedichten door Edward van den Vendel met illustraties van Floor de Goede, die ook de strip “Zusje van” in de Tina tekende. Het zijn dus stripgedichten voor kinderen. De gedichten zijn vrij simpel, de illustraties erg mooi (hier een voorbeeld van een gedicht) en het past allemaal erg goed bij elkaar. Ik vond het erg leuk om te lezen en volgens mij is dit voor kinderen een perfecte manier om met gedichten in aanraking te komen.

Mother, Come Home – Paul Hornschemeier
Dan nu een allesbehalve luchtige graphic novel. Mother, Come Home gaat over het jonge kind Thomas en zijn vader na de dood van de moeder in het gezin. Iedereen probeert zijn verdriet te verwerken, maar naast rouwen krijgt de jonge Thomas ook te maken met zijn vader die depressief wordt. Het is heel mooi getekend en de stijl reflecteert ook verschillende aspecten van het verhaal, zo is de vader van Thomas wiskundige en de tekenstijl speelt daar op in. Het enige (min)punt aan de graphic novel is hoe de auteur breekt met het idee van betrouwbaarheid. Zo vertelt de kaft van het werk namelijk dat dit een tweede editie is, met een inleiding van Thomas Tennant. Er staat dan wel “inleiding”, maar de strip begint gelijk en dan blijkt dit een autobiografie te zijn van Thomas. Maar als dit een autobiografie is, waarom heet de hoofdpersoon dan niet hetzelfde als de auteur en waarom is het een “inleiding”? Bovendien bestaat er helemaal geen tweede editie van de graphic novel bestaat. Ik noem deze dingen specifiek, zodat je niet zoals ik meerdere keren verward heen en weer hoeft te bladeren (“maar waar is de inleiding ??? Huh ???”). Ik zal vast een slechte literatuurstudent zijn als ik dit zeg, maar die verwardheid nam voor mij een deel van de impact van het verhaal weg. Desalniettemin is het een erg mooie en verdrietige graphic novel en zeker een aanrader om te lezen.

Ik hou van lezen #29

“Wherever they might be they always remember that the past was a lie, that memory has no return, that every spring gone by could never be recovered, and that the wildest and most tenacious love was an ephemeral truth in the end.”  – Gabriel García Márquez

One Hundred Years of Solitude – Gabriel García Márquez
In deze roman volg je de familiegeschiedenis van José Arcadio Buendía en hoe zijn nakomelingen verbonden zijn met de stad Macondo. Het is een verhaal met magisch realistische gebeurtenissen, zo lijdt de hele stad plots aan een mysterieuze slaapziekte waardoor mensen hun geheugen verliezen en stijgen kinderen op naar de hemel. Ook al is het een roman met meer dan 400 pagina’s, de interessante familiegeschiedenis is neergezet als één vloeiende vertelling. Het is dus zeker een aanrader om te lezen en als je dat gedaan hebt, zijn deze video’s van Crash Course Literature ook erg interessant om thema’s uit het boek beter te begrijpen.

Weerwater – Renate Dorrestein 
Persoonlijk ligt mijn lat voor wat ik een goede Nederlandse dystopie vind vrij laag, omdat ik Nederlandse romans met dit onderwerp vaak saai of slecht geschreven vind. Daarom heeft Weerwater me ook heel erg verrast. In deze roman vergaat de wereld en van alle plekken in Nederland, blijft Almere in chaos en wanhoop bestaan – wat ik een erg originele kijk op de apocalyps vind. Probeer maar eens een samenleving draaiende te houden als er geen stroom is, bijna alleen maar vrouwen overblijven en stel gevangenen uitbreken. Bovendien zitten er Slaughterhouse-Five grapjes in het boek en ja, dat is ook gewoon erg leuk. Het is geen verhaal over een apocalyps met pure terror, zombies of andere extreme gebeurtenissen, maar de omgang van zaken in de roman steekt gewoon erg interessant en origineel in elkaar.

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren – Haruki Murakami
Tijdens zijn studententijd wordt Tsukuru Tazaki van de een op de andere dag verstoten door zijn beste vrienden, die opeens niets meer met hem te maken willen hebben. Tazaki gaat door met zijn dagelijkse handelingen, maar zijn leven blijft leeg en hol. Jaren later spoort een vriendin hem aan om de oude vrienden op te zoeken en de gebeurtenissen te verwerken. De roman leest fijn, maar als je al een aantal boeken van Murakami kent en weet wat zijn formule is, dan is dit toch wel een middelmatig boek. Murakami heeft er namelijk wel een handje van om veel “mysteries” op dezelfde manier te laten eindigen en op een gegeven moment wordt dat saai. Voor mij werkte de roman dus niet, maar als je de schrijfstijl van Murakami echt heel erg kan waarderen, is het misschien leuker om te lezen.

More Than This – Patrick Ness
Misschien zal deze review enigszins vaag zijn, maar dit is een van de beste Young Adult (sciencefiction) boeken die ik in lange tijd heb gelezen. De eerste pagina’s beschrijven hoe Seth, een zeventienjarige jongen in Amerika, tijdens de winter verdrinkt in de oceaan. De zee gooit hem tegen de rotsen, zijn schedel breekt in duizend stukjes en toch wordt hij gedesoriënteerd wakker in een apocalyptische en verlaten woonwijk in Engeland. Is dit zijn persoonlijke hel? Waar is de rest van de mensheid? Ik durf niet meer te zeggen zonder spoilers, maar langzaam kom je er achter waarom Seth stierf en waar hij zich nu bevindt. Het boek heeft een fijne balans tussen YA en sciencefiction, het is origineel en het maakt je ook enigszins verdrietig. Zeker een aanrader om te lezen!

Voor altijd voor het laatst – Tjitske Jansen
Ik vind het werk van dichteres Tjitske Jansen altijd erg leuk om te lezen, dus zonder te weten wat het was, had ik deze titel gereserveerd bij de bibliotheek. Voor altijd voor het laatst is een kort prozawerk waarin Jansen haar leven beschrijft vanaf haar kindertijd. Het zijn allemaal korte momenten en anekdotes, soms grappig, soms verdrietig en nostalgisch. Ik vond het leuk om te lezen, maar niet uitzonderlijk bijzonder of geweldig. Waarschijnlijk ligt dat ook aan het feit dat ik niet zo snel persoonlijke verhalen of biografieën lees, want ik vind het vaak niet interessant. Dus ja, dit was gewoon niet het boek voor mij, maar als je meer over Tjitske Jansen wilt weten, dan is het wel een aanrader.

Ik hou van lezen #28

“Your mind will believe comforting lies while also knowing the painful truths that make those lies necessary. And your mind will punish you for believing both.”  – A Monster Calls 

A Monster Calls – Patrick Ness 
Ik waarschuw alvast: er is een grote kans dat je gaat huilen bij dit boek. A Monster Calls gaat over de dertienjarige Conor, die sinds zijn moeder ziek is elke nacht dezelfde nachtmerrie heeft. Zijn leven verandert als op een avond een oud, groot en natuurlijk monster zijn naam roept. Het monster wil maar één ding van Conor: de waarheid. Ook al valt het boek onder Young Adult en is het wat “simplistisch” geschreven, ik raad het ongeacht leeftijd aan. Het is een mooi verhaal over verdriet, pijn en rouw. Er is ook een prachtig geïllustreerde versie van het boek en als je echt geen zin hebt om te lezen, er is ook een film van gemaakt.

Americanah – Chimamanda Ngozi Adichie 
De Nigeriaanse Ifemelu verhuist naar Amerika om daar te gaan studeren en laat daarbij haar geliefde Obinze achter in Nigeria, die haar beloofd om ook zo snel mogelijk te emigreren. Obinze krijgt echter geen visa en komt vast te zitten in Engeland, terwijl Ifemelu in Amerika te maken krijgt met de moeilijkheid van integreren en racisme. Ze begint een succesvolle blog over wat ras nu eigenlijk betekent voor iemand die een “Non American Black” is. Vervolgen keert Ifemelu 13 jaar later terug naar Nigeria en zoekt weer contact met Obinze. Ik vond het een erg interessant boek, vooral vanwege de scherpe observaties over racisme en feminisme in de maatschappij.

The Humans – Matt Haig
Op een normale vrijdagavond neemt een buitenaardse levensvorm het leven van de wiskundeprofessor Andrew Martin over. De taak van de alien is om Andrew’s wetenschappelijke bewijs te vernietigen. De alien probeert zich aan te passen aan het menselijk leven en te begrijpen hoe alles werkt, wat leidt tot veel grappige scènes in de roman, vooral als de kennis van de alien alleen gebaseerd is op het tijdschrift Cosmopolitan. Tegelijkertijd raakt hij steeds meer betrokken bij de mensheid en krijgt twijfels over zijn missie. Het is een erg leuk verhaal, al zijn de laatste 100 pagina’s wel erg “de mensheid is zo mooi en prachtig in alle complexe tegenstellingen” en is de humor die ik zo leuk vond een beetje verdwenen. Maar verder is het een leuke roman over een klungelige alien die voor het eerst het genot van pindakaassandwiches ontdekt.

Luka and the Fire of Life – Salman Rushdie
Ik heb de schrijver Salman Rushdie leren kennen door The Satanic Verses, een boek met enorme controversie rondom de interpretatie van de Islam. Daarom was ik erg verrast door dit kinderboek, wat Rushdie voor zijn eigen zoon heeft geschreven. Het boek gaat over de jonge Luka, die in een magische en videogameachtige wereld het van vuur van het leven moet stelen. Dit is de enige manier om zijn vader te ontwaken uit een diepe en dodelijke slaap. Het is kinderliteratuur, dus je moet geen complex plot verwachten, maar dat neemt het plezier van lezen niet weg. Het verhaal bevat veel woordspelingen en grapjes, zo vindt er bijvoorbeeld een raadselbattle plaats. Maar er zijn ook veel verwijzingen naar Britse literatuur en cultuur, zoals Doctor Who. Dus ja, als je zin hebt in een “kinderboek”, dit is een aanrader!

Dark Matter – Blake Crouch
Op een doodnormale avond loopt Jason Dessen van zijn stamkroeg naar huis als hij wordt ontvoerd door een gemaskerd persoon. Wanneer hij ontwaakt van bewusteloosheid, is de wereld radicaal anders. Zijn zoon is nooit geboren en hij is geen natuurkundeleraar maar een genie met baanbrekend onderzoek. Vervolgens probeert Jason alles te doen om terug te keren naar zijn eigen wereld. Ja, het is een sciencefictionverhaal met een filosofisch tintje over parallelle werelden. De roman gaat in op wat “echte” werkelijkheid is en de keuzes die we maken. Nu was het plot interessant, maar de roman viel tegen.
Ten eerste omdat de schrijver (vooral in het begin) Hele Belangrijke En Diepe Zinnen probeert te creëren.
Dit doet hij door telkens op een nieuwe regel te beginnen.
In het Engels kan ik dat redelijk verdragen.
Want er is dan meer “afstand” tussen mij en de taal.
Maar helaas las ik de roman in het Nederlands.
En dan erger ik me dood aan hoezeer de schrijver probeert om dramatisch te zijn.
Dus dat was voor mij een behoorlijke tegenvaller.
Verder vond ik het verhaal erg voorspelbaar en de liefde tussen man en vrouw ook een beetje teveel “Liefde Die Alles Overwint”. Alleen de laatste 80 pagina’s van het boek waren echt heel interessant en het einde ook, dus dat maakte het iets beter. Desalniettemin werkte de roman voor mij niet zo goed.