3x interessante documentaires over klassiek ballet

Een van mijn favoriete onderwerpen om documentaires over te bekijken is klassiek ballet. Ik ga graag naar Het Nationaal Ballet, luister vaak naar balletmuziek en heb ooit in een verleden zelf gedanst. Daarom deel ik vandaag een aantal balletdocumentaires die ik onlangs heb gezien en die zeker het kijken waard zijn! 

Dancer (2016)
Misschien ken je de balletdanser Sergei Polunin van zijn dans op Take Me To Church, een video die meer dan 20 miljoen keer is bekeken op YouTube. De documentaire belicht het leven en de carrière van Sergei, die op 19-jarige leeftijd de jongste balletdanser met de hoogste rank bij het Royal Ballet in London was. Hij werd gevierd als een van de beste dansers ooit, iets waar hij en zijn familie keihard voor gewerkt hebben. Maar tijdens deze hoogtepunten van beroemdheid stond hij ook bekend als de “bad boy” van de balletwereld vanwege gebruik van cocaïne en provocerende tweets. Tot enorme verbijstering van iedereen stopte Sergei vanwege de druk en problemen bij het Royal Ballet toen hij 22 was. De documentaire laat duidelijk zien wat de offers zijn die gemaakt worden voor klassiek ballet en hoe Sergei worstelt om zijn plek binnen de danswereld te vinden. Ik vond het een indrukwekkende documentaire, want nog nooit heb ik iemand zo zien dansen en springen als Sergei. Mocht je geen zin hebben in een hele documentaire, het filmpje van Take Me To Church is echt het bekijken waard!

La Danse (2009)
In La Danse krijg je twee en half uur lang een kijkje achter de schermen bij het Opera Ballet in Parijs, een van de belangrijkste balletgezelschappen ter wereld. Je volgt niet één persoon of één ballet, in tegenstelling tot Dancer zit er niet een expliciet narratief in de documentaire. Je krijgt echt een ruw beeld van heel veel repetities en het werk achter verschillende producties, zoals de Notenkraker en een moderne variant van Medea. Het is allemaal heel interessant en ik vind het altijd leuk om repetities te zien. Toch werd ik soms wel afgeleid door het feit dat er weinig “actiefs” gebeurd, het is wel een erg lange en rustige documentaire. Uiteindelijk heb ik de lange documentaire daarom in stukjes gekeken om toch volop te kunnen genieten van de mooie beelden.

A Ballerina’s Tale (2015)
Hoewel ik klassiek ballet erg leuk vind, is mijn kennis van personen die daadwerkelijk dansen zeer beperkt. Alleen een paar mensen van Het Nationaal Ballet ken ik van naam, laat staan wie de beste dansers in het buitenland zijn. Daarom is het leuk om meer te leren over andere dansers, zoals door A Ballerina’s Tale. Deze documentaire gaat over het leven en de carrière van Misty Copeland, de eerste Afro-Amerikaanse vrouwelijke soliste bij het American Ballet Theatre, een groot internationaal balletgezelschap. Een belangrijk thema in de documentaire is het gebrek aan diversiteit in ballet. Zoals iemand in de film zegt: “It is still a ballet blanche.”Het is indrukwekkend om te zien hoe Misty na een zware blessure en operatie weer traint om terug te keren naar de balletwereld en als eerste zwarte vrouw de rol van Odette / Odile in het Zwanenmeer danst bij een elite gezelschap.

Naast deze documentaires die ik recentelijk heb gekeken, zijn First Position (over kinderen die mee doen aan een belangrijke balletcompetitie) en De balletmeesters (Nederlandse film over repetities voor het stuk Giselle) ook zeker aanraders als je meer wilt weten over klassiek ballet! 

Advertenties

Ik hou van films #15

Zoals gebruikelijk is dit een verzameling van films die ik de afgelopen tijd heb gekeken, uiteenlopend van horrorachtige sciencefiction tot een historische film over Marie Antoinette. 

The Phantom of the Opera (2004)
In een spontane bui leek het me leuk om eens een musicalfilm te kijken en vervolgens raakte ik geobsedeerd met The Phantom of the Opera (mijn hele Spotify Weekly is ontregeld omdat ik alleen maar naar de nummers van de film luister). Blijkbaar heb ik dus een zwak voor musicalfilms. The Phantom of the Opera gaat over de opera in Parijs, waar de jonge vrouw Christine haar debuut maakt op het toneel terwijl de mysterieuze “geest” van de opera haar begeleidt en het theater terroriseert. Naast de prachtige muziek is de gehele setting van de film en het theater met alle kostuums ook geweldig om te zien, vooral de jurken van Christine zijn heel mooi. Ik vind het een erg leuke film met mooie muziek en echt een aanrader om te kijken! Mocht je meer de originele musical willen ervaren, er is ook een professionele opname gemaakt van de musical in de Royal Albert Hall.

Annihilation (2018)
In deze film volg je hoe vijf vrouwelijke wetenschappers een gebied onderzoeken waar de natuurwetten niet meer gelden. Klinkt als een leuke sciencefictionfilm, maar het bleek meer een psychologische horror te zijn. Het eerste half uur deed me een beetje denken aan Arrival, maar er was echt niets luchtigs of grappigs aan deze film. De horrorbeelden waren zelfs zo erg dat ik de dagen er na even helemaal niets meer met sciencefiction te maken wou hebben en maar de Disneyfilm Hercules ben gaan kijken om dit uit mijn systeem te spoelen. Op de horror na is het een film met veel vrouwelijke hoofdpersonages en mooie beelden van een bijzondere wereld. Tegelijkertijd zat ik me soms te ergeren aan het slechte plot (laten we alleen zonder mensen die weten hoe ze moeten vechten deze horror in gaan!! Laten we opsplitsen!! En meer van dat soort dingen). Maar toch, als je in de stemming bent voor een bijzondere horrorachtig sciencefictionfilm, dan is dit een film die je misschien leuk zal vinden.

Farewell, My Queen (2012)
Nog steeds in shock door Annihilation besloot ik na Hercules om dit historisch drama over Marie Antoinette te kijken. Je volgt de gebeurtenissen van de Franse Revolutie vanuit het oogpunt van Sidonie Laborde, het dienstmeisje dat de koningin voorleest. Ook ligt er veel nadruk op de intieme vriendschap van de koningin met de hertogin van Polignac, haar beste vriendin in het hof. Ik vond het een leuke film, vooral om de revolutie te zien vanuit het perspectief van de mensen in dienst van het koninklijk paleis. Maar al heb ik laatst een geschiedenisvak gevolgd, af en toe miste ik wel wat kennis over de Franse Revolutie om het goed te kunnen volgen, zoals wie de hertogin van Polignac nu eigenlijk was. Ondanks dat het einde ook wat middelmatig was, vond ik het wel een een leuk kostuumdrama om te kijken.

Call Me By Your Name (2017)
Ik had veel goeds over deze film gehoord en Sufjan Stevens is deel van de soundtrack van de film, dus dan kan het alleen maar mooi zijn. De 17-jarige Elio spendeert de zomer met zijn ouders in hun zomerhuis in Italië, waar iedereen vooral veel zwemt en slaapt om de hitte door te komen. Wanneer Oliver, de student die Elio’s vader helpt met zijn onderzoekt arriveert, valt Elio als een blok voor hem en komt zijn zomer in het teken van Oliver te staan. Ik vind het een prachtige film, omdat je heel goed met Elio en zijn verliefdheid meeleeft (en meehuilt). Ook krijg je spontaan neigingen om naar Italië te verhuizen door de shots van typische Italiaanse omgevingen zoals huizen en pleintjes. Zeker een aanrader om te zien!

Ik hou van films #14

Een verzameling van films die ik de afgelopen tijd heb gezien. 

2001: A Space Odyssey (1968)
Stanley Kubrick is de regisseur van deze film, dus verwacht langzame beelden, prachtige ruimteshots en een bijzonder plot. Voor het grootste gedeelte van de film volg je de reis van twee astronauten en de supercomputer HAL naar Jupiter, nadat men een zwarte steen op de maan gevonden heeft die verbonden is aan de menselijke evolutie. Als je kijkt naar het cinematische effect begrijp ik zeker dat deze film gezien wordt als een sciencefiction klassieker. Tegelijkertijd is het plot  vrij apart, tijdens de LSD trip die het laatste half uur van de film moet voorstellen haakte ik echt compleet af. Gelukkig bestaat er een hele wikipedia gewijd aan interpretaties van de film, de een iets verder gezocht dan de ander (mijn favoriet is de Nietzsche interpretatie), maar het helpt wel om de film iets beter te begrijpen.

Queen (2014)
Dit is een Indiaanse Bollywoodfilm, waar je de reis van de Indiaanse Rani naar Parijs en Amsterdam volgt. Nadat haar verloofde één dag voor de bruiloft het huwelijk afzegt omdat Rani niet “modern” genoeg is, besluit ze om een paar dagen later toch zelf op de al geregelde huwelijksreis naar Europa te gaan. Het is een leuke film die breekt met bepaalde stereotypes in Bollywood en juist nadruk legt op de vrouwelijke rol. De film is extra grappig als je Nederland kent, want dan zie je direct dat de zogenaamde afscheidscène op het station in Parijs helemaal niet gefilmd is in Frankrijk, maar op station Den Bosch. Zo stapt Rani niet in de Thalys, maar in een doodgewoon sprintertje die haar niet verder zal brengen dan naar een uithoek van Brabant.

Prince of Egypt (1998)
Prince of Egypt is een soort Disney meets de Bijbel, waarin het verhaal over Mozes vertolkt wordt met veel liedjes en muziek (het is ook de eerste animatiefilm geproduceerd door DreamWorks). Deze film heb ik als kind minstens drie keer gezien, want het was een van de standaard “leuk voor op de laatste dag voor de zomervakantie” films op mijn christelijke basisschool. Nu was ik laatst samen met huisgenoten die de film nog nooit hadden gezien en hij stond op Netflix, dus voor het eerst in zeker 10 jaar zag ik de film nog een keer. Of je nu gelovig bent of niet, het is erg leuke film met mooie muziek. Zeker een aanrader om een keer te kijken!

Mr. Holmes (2015) 
Sherlock Holmes (gespeeld door Ian McKellen) is hier 93 jaar oud en leeft een teruggetrokken leven op een boerderij met alleen de huishoudster en haar zoon om zich heen. Terwijl Sherlock zijn bijen verzorgt en steeds verder begint af te takelen door ouderdom, probeert hij te herinneren hoe zijn laatste zaak als detective verliep en waarom hij gestopt was. Voor de verandering zie je eens een andere kant van Sherlock Holmes, geen wilde avonturen of ontzettende slimme trucjes zoals in de BBC serie, maar meer een drama met een lichtelijk demente man. Af en toe vond ik dat het plot een beetje onhandig verliep, maar verder een leuke film om te zien.

Colonia (2015)
Fotograaf Daniel werkt in Chili samen met supporters van de president als hij bij een militaire coupe wordt opgepakt en afgevoerd naar de cult Colonia. Zijn vriendin Lena (Emma Watson) meldt zich vrijwillig aan bij de religieuze sekte om hem te gaan zoeken. Het is een sekte met alle nare en creepy misbruiken, wat alleen maar naarder is als je bedenkt dat Colonia echt heeft bestaan in Chili. Het is een interessante film om te kijken, maar af en toe wel een beetje te romantisch (“ik zal je altijd redden!!!”) voor mijn smaak.

5 documentaires die ik afgelopen tijd heb gekeken

Een verzameling van documentaires over de meest uiteenlopende onderwerpen zoals poetry slam, gender en het klimaat. 

Louder Than A Bomb (2010)
Poetryslam is in de Verenigde Staten een veel groter en bekender fenomeen dan in Nederland, zo is het in Amerika heel gewoon dat middelbare scholen poëzieclubs hebben. Deze documentaire volgt vier teams Amerikaanse scholieren die mee doen aan een grote poetryslam wedstrijd. Het zijn jongeren die slammen over hun levenservaringen en ik stond echt versteld van het talent van de tieners. Nu heb ik  menig poetryslam gezien in Nederland en die dichters zijn gewoon niet te vergelijken de jonge poetryslammers in Amerika. In de documentaire laten ze bijvoorbeeld het concept van groepsgedichten zien, gedichten die door een groep worden opgevoerd en zo een hele nieuwe dimensie geven aan poetryslam. Dus mocht je van poetryslam houden of er meer over willen weten, deze documentaire is een enorme aanrader!

Genderbende (2017)
In deze documentaire volg je vijf verschillende mensen die vertellen over hun ervaringen met een genderfluïde identiteit en het niet passen in het hokje man of vrouw. De persoonlijke verhalen laten duidelijk zien hoe onze maatschappij gericht is op twee genders en hoe vast deze hokjes zijn in het dagelijkse leven. Hoe zet je jezelf bijvoorbeeld op Tinder als je er alleen maar de opties van man en vrouw zijn? Het is geen film die strooit met definities van gender of hoe het allemaal werkt, maar het laat echt mensen hun ervaringen vertellen. Erg interessante documentaire, ook een aanrader om te kijken.

Valentijn (2007)
In 1998 begint een Nederlandse documentairemaakster het achtjarige jongetje Valentijn te filmen, een jongen die liever een meisje wil zijn. Negen jaar lang volgt de camera de keuzes en de moeilijkheden van Valentijn en de ouders – van dansen bij de balletacademie in de kinderopleiding als jongen naar kleedkamers op de middelbare school. Ik vond het een interessante documentaire, zowel het hele onderwerp over gender als het minuscule kijkje in de balletwereld. Ook zie je hoe de omgeving om gaat met Valentijn –  bijvoorbeeld keuzes van ouders, die Valentijn eerst verboden om zijn haar te laten groeien. 1998 is niet heel lang geleden, maar ik denk (hoop) dat er nu toch wel dingen veranderd zijn rondom dit onderwerp.

The Pearl Button (2015)
Deze documentaire gaat over de geschiedenis van Chili – over de inheemse bewoners en de mensen die werden vermoord en wiens lichamen in zee werden gegooid tijdens het dictatoriale regime. Het overkoepelende thema van de film is water, water verbindt alles met elkaar als belangrijkste van de kosmos. Het is een vrij poëtische documentaire, met een langzame opbouw naar waar het nu werkelijk over gaat. Een interessante manier om een verhaal te vertellen en de documentaire heeft best wat prijzen gewonnen, maar je moet wel openstaan voor dit soort poëtische films.

Before The Flood (2016)
Naast zijn drukke bezigheden als acteur, was Leonardo DiCaprio ook een jaar lang vertegenwoordiger van de UN. Deze documentaire laat zijn reis zien langs verschillende plekken op aarde om te bekijken hoe slecht het met het klimaat gesteld is. Ondanks dat ik wel een beetje de rode draad miste naast “wereld is kapot” en het idee kreeg dat ik spontaan moet stoppen met ademen om de wereld te redden, is het een erg interessante documentaire met veel actuele informatie over het klimaat. Het bevestigde ook weer even het feit dat er een heel aantal ongelooflijk domme mensen zijn in de wereld als het op het “geloven” van klimaatverandering aan komt.

Klik hier en hier voor nog meer leuke documentaires! 

Een verzameling van films #13

Mijn smaak in films varieert hier van aliens met tentakels tot schildpadden en buurmannen die mensen bespieden. 

The Red Turtle (2016) 
Animatiefilms kijk ik zelden – maar films die deels door Studio Ghibli gemaakt zijn, schijnen altijd geweldig te zijn. In The Red Turtle spoelt een man aan op een onbewoond eiland en ontmoet daar een enorme rode schildpad. De belevenissen van de man op het eiland zijn ongeveer één grote metafoor voor het echte leven. Het is een film zonder dialoog, met af en toe mooie muziek maar vooral veel stilte en rust. Dat past ook perfect bij de beelden die prachtig zijn vormgegeven en vol met details. Goed, ik was niet omvergeblazen door emotie zoals sommigen mensen dat wel hadden, maar het is zeker een aanrader!

Five Minutes of Heaven (2009)
Eerste tip: kijk de film met ondertiteling, want Engels met een Iers accent is erg lastig te verstaan. Tweede opmerking: de trailer is veel dramatischer dan de film daadwerkelijk is. Five Minutes of Heaven begint met de 17-jarige Ierse Alistair, die tijdens het conflict in Noord-Ierland de katholieke Jim vermoordt voor de ogen van zijn jongere broertje Joe. 33 jaar later ontmoeten Alistair en Joe elkaar voor een televisieprogramma dat zoekt naar verzoening en vergeving binnen het conflict. Het is af en toe een verrassend grappige en tragische film, zoals de scène waarin Joe meerdere keren emotioneel de trap af moet lopen zodat de filmploeg het mooi en dramatisch kan vastleggen. Die tragische ironie zit vooral in het eerste deel van de film, daarna vond ik alles een beetje middelmatig worden.

High-Rise (2015) 
Af en toe is er een film met een vreselijke vage trailer die toch leuk lijkt, en vervolgens nergens opslaat. High-Rise was dan ook een enorme tegenvaller. De film gaat over mensen die in een grote moderne flat leven en vervolgens compleet doordraaien en anarchistisch worden. Dit zal vast een vorm van complexe kritiek op het kapitalistische systeem zijn, maar eigenlijk gebeurt er die uren vrij weinig. Ik had gehoopt op een arthouse sciencefiction film zoals Snowpiercer, maar dat was het helaas niet.

Rear Window (1954)
Rear Window schijnt een van de beste films van Alfred Hitchcock te zijn en ik had nog nooit een film van hem gezien, dus dit leek me een goed begin. Rear Window gaat over de fotograaf Jeff, die vanwege een gebroken been al weken lang zijn appartement niet uitkomt. Vanwege een hittegolf en pure verveling begint hij al gauw zijn buren te bekijken door de ramen van de appartementen. Op een gegeven moment raakt Jeff er van overtuigd dat de buurman zijn vrouw vermoord heeft en probeert dit te bewijzen. Het is een erg leuke film, al ben je wel een paar weken paranoïde dat de buren ook bij jou met een verrekijker naar binnen staan te gluren.

Inferno (2016) 
Inferno gaat over professor Langdon, die in Florence in een ziekenhuis wakker wordt met een flink gat in zijn geheugen en de nodige aanwijzingen naar een plaag die losgelaten zal worden over de mensheid. Het is een verfilming van de roman Inferno van Dan Brown, een serie die mijn guilty pleasure is. Ik bedoel, na twee romans kun je precies de Dan Brown formule ontcijferen: Micky Mouse horloge? Check. Traumatische gebeurtenis uit jeugd ophalen? Check. Happy Ending? Check. Geen relatie maar uiteindelijk toch zoenen met het vrouwelijke hoofdkarakter die vervolgens nooit meer terugkeert in de boeken? Dubbel check. De roman is mijn favoriete deel uit de serie, omdat het eens een keer niet goed afloopt. Dus ja, ik was benieuwd naar de verfilming van het boek. Zaten alle standaard elementen in de film? Ja. Was het erg? Nee, het was een leuke actiefilm met heel veel gebeurtenissen en snelheid, alleen het einde vond ik wat tegenvallen.

La La Land (2016) 
Iedereen is helemaal fan van deze film – nu ik de film gezien heb, kan ik de hype iets beter begrijpen. La La Land gaat over Mia, die probeert actrice te worden en vervolgens Sebastian ontmoet, een man met de droom om een eigen jazz club te openen. Het is een moderne Hollywood musical, met mooie muziek en leuke dansjes. Een fijne film met een leuke soundtrack, dus zeker de moeite waard om te kijken! Ik zal toegeven, we hebben hier niet te maken met acteurs met de mooiste en geweldigste stemmen ooit. Maar goed, dat maakt voor mij de film niet minder leuk. En als je de film hebt gezien, is deze video van de opening van de Golden Globes ook echt geweldig.