10.05.2017

De universiteit besloot om eindelijk een week vakantie te geven, dus die dagen bracht ik door met het kijken van Once Upon A Time en culturele uitstapjes. Ik ging naar de balletvoorstelling Onegin van Het Nationaal Ballet, een mooi balletstuk over een tragische liefde. Daarnaast bezocht ik samen met mijn vader een tentoonstelling over de Romanov familie, de tsaren en leiders in Rusland. De tentoonstelling focust vooral op de laatste tsaar en hoe de revolutie in 1917 een einde maakte aan de macht en levens van de tsaar en zijn familie. Wellicht ken je de naam Romanov van de animatiefilm Anastasia, die inspeelt op de mythe van een prinses die de moordaanslag overleefd zou hebben. Het is een interessante tentoonstelling over de geschiedenis van Rusland en de familie van de tsaar en als je geïnteresseerd bent in geschiedenis of gewoon benieuwd bent naar de tsarenfamilie, dan raad ik het zeker aan. Verder ging ik in Amsterdam ook leuk lunchen bij een hipsterachtig tentje en natuurlijk bezocht ik ook een tweedehands Engelse boekenhandel.

Verder bezocht ik met een geschiedenisvak het museum voor oudheden in Leiden, wat een ochtend vol pure chaos was. Zo stonden meerdere klassen van basisscholen net als wij om tien uur ’s ochtends paraat om een educatief bezoek te brengen aan het museum. Het gevolg was dat tijdens onze verplichte presentaties bij verschillende objecten er soms wat kinderen tussendoor renden. Ik vond het vooral erg gezellig en leuk, ondanks dat we relatief weinig van het museum gezien hebben en ik te laat kwam voor de rest van mijn colleges die dag. Excursies op de universiteit zijn net zo’n chaos als op de middelbare school, maar ze blijven wel erg gezellig.

Paramore is back: In mei komt het nieuwe album van Paramore uit, na een muzikale stilte van vier jaar. Nu ben ik nooit een diehard fan geweest van de band, maar hun muziek is wel erg leuk. De nieuwe single Hard Times voelt iets meer pop en catchy dan hun andere muziek, maar het is wel een erg leuk liedje (op de afgrijselijk jingle aan het begin na).

Ook Halsey komt binnenkort met een nieuw album: Halsey heeft tot nu toe twee singles uitgebracht van haar nieuwe album, Now Or Never en Eyes Closed, maar daar ben ik iets minder positief over. Beide liedjes zijn wel oké, leuk om een keertje naar te luisteren, maar ook niet meer dan dat. Ik vind het vooral minder leuk dan haar andere muziek omdat er meer “beat” in zit en daar ben ik gewoon nooit echt fan van. Maar wie weet, als het album uitkomt en ik heb er vijf keer naar geluisterd, misschien denk ik er dan anders over.

Er zaten letterlijk gaten in al mijn schoenen: Schoenen kopen is een bezigheid die ik het liefst zolang en zoveel mogelijk uitstel, tot afgrijzen van mijn familie die toch wel graag willen dat ik op schoenen zonder gaten loop. Dus nu heb ik coole gympen van TOMS gekocht. Mijn familie blij, ik blij, de wereld ook weer blij door vegan schoenen en TOMS die een paar schoenen doneert aan een kind in de derde wereld.

Taart eten in Zwolle: Ik was met een vriendin lunchen bij De Gillende Keukenmeiden in Zwolle, een leuke plek in de buurt van de stadsmuur en het water. We hadden fancy limonade en lekkere broodjes, maar er was ook een groot aanbod aan taart, dus nog een extra reden om een keer terug te gaan.

 

22.03.17

Het bezoeken van concerten is erg leuk, maar ik heb altijd wat gemengde gevoelens over artiesten voor de tweede keer live zien. Ik bedoel, voor hetzelfde geld ga je naar een nieuw concert van een andere artiest toe. Aan de andere kant, voor sommige mensen maak je gewoon uitzonderingen. Samen met concertvriendin ging ik voor de tweede keer naar Tegan en Sara. Dat was weer geweldig en ook een stuk relaxter dan de vorige keer, omdat we nu in één keer de weg konden vinden en niet een drang voelden om helemaal vooraan te staan. Tegan en Sara zijn live enorm goed en hebben ook veel interactie met het publiek, ze vertellen tussen de liedjes door persoonlijke verhalen over de muziek. Dus ja, het was weer een leuke ervaring. Verder volg ik voor een paar weken een cursus klassiek ballet – als kind heb ik 5 jaar op ballet gezeten, maar daarna nooit meer. Eerlijk gezegd is het wel een beetje een lanterfantercursus, maar het is wel leuk om weer eens te dansen. Ik ben nog net zo vreselijk slecht in ballet als vroeger, meer dan een beginner zal het nooit worden. Het helpt ook niet dat ik vreselijk toondoof ben, gewoon niet de maat van de muziek kan begrijpen en zo lenig ben als een stijve plank. Ach ja, zolang niemand enig idee heeft wat we aan het doen zijn, valt het allemaal niet zo op.

Een andere interessante ontwikkeling in mijn leven is het extra geschiedenisvak wat ik nu volg naast mijn gewone studie. Geschiedenis heb ik altijd wel interessant gevonden en er was vrije ruimte, dus waarom ook niet? Tot nu toe is het vooral een bijzondere beleving. De werkgroep is één grote verzameling van enthousiaste en ietwat hyperactieve eerstejaarsstudenten die door elkaar heen roepen. Het lijkt erg op de middelbare school, wat voor de verandering op de universiteit ook wel eens leuk is. Maar hoorcolleges met 200 man is echt afschuwelijk – geef mij dan maar weer mijn kleine klasje van 25 mensen. Met het vak bezochten we ook een museum om daadwerkelijke 2000 jaar oude objecten te bestuderen. Nu kwam ik te zitten aan een tafel met mensen die geen geschiedenis studeren en dat verklaart wel waarom we er niet eens achter zijn gekomen waar het voorwerp gevonden was of uit welk jaar het kwam. Het is niet dat ik nu gelijk overgehaald ben om archeoloog of historicus te worden, maar het is gelukkig wel allemaal erg interessant en leuk om eens te doen.

Een bezoek aan Veggieworld: Samen met mijn zusje bezocht ik Veggieworld in Utrecht, een beurs vol met vegetarisch en veganistisch eten en alles wat daar mee te maken heeft zoals veganistische make-up, biologische hippiekleding en een stand van de Partij voor de dieren. Het was niet een beurs waar je elk jaar heen zou moeten, maar het is erg leuk om een keer te bezoeken. We aten veganistisch ijs, zeewierpasta, kalechips, Turkse veganistische dipjes en de lekkerste veganistische kipnuggets die ik ooit geproefd heb.

Een fijn liedje van een band met een te lange naam: Broadripple is Burning van Margot & The Nuclear So and So’s.

Crash Course Mythology: De Youtube serie Crash Course, korte educatieve filmpjes over van allerlei onderwerpen, begon ooit met John en Hank Green. Tegenwoordig is het uitgegroeid met tot een groot platform met series waarvan je nooit gedacht had dat je er iets over wou leren. Zo is er een nieuwe serie Crash Course Mythology, over allerlei soorten mythes en de werking er van. Zeker een aanrader om naar te kijken!

Kan Ed Sheeran niet altijd folk muziek gaan maken: Net als de rest van de wereld heb ik ook naar het nieuwe album van Ed Sheeran geluisterd. Ik ben niet weggeblazen door de geweldigheid van de muziek zoals bij andere liedjes van Ed, het is vooral catchy in de zin van “je luistert er drie weken nonstop naar en vervolgens hoef je het niet meer echt te horen”. Het leukste liedje vind ik nog wel het meest niet Ed Sheeranachtige nummer op het album, namelijk Nancy Mulligan, een nummer wat heel Iers en folks klinkt. Verder zijn Eraser en My Man ook wel leuk om naar te luisteren.

Soms heb je zin in nieuwe kleding: Nu hopen dat mijn nieuwe jurk niet ergens verdwaald in de post.

De relatie tussen gedichten en chocoladepaashazen | Het dagboek van een negentienjarig meisje

De afgelopen weken ben ik behoorlijk cultureel bezig geweest, van museumbezoek en dansvoorstelling tot het Nederlands Kampioenschap Poetryslam in Tivoli. De voorrondes van het NK vonden plaats in veel verschillende steden door het hele land heen. Meestal ging ik naar de slam in Utrecht, dus het was leuk om nu eens de finale te zien. De presentatoren waren ietwat hyperactief en legden de regels van de finale uit aan de hand van chocoladepaashazen die ze vervolgens met een hamer in elkaar sloegen, met als resultaat dat er brokken chocolade het publiek in werden gegooid. Het was een hele beleving.

Verder organiseerde een vriendin een verlaat kerstdiner waar ze echt geweldig gekookt had (zelfgemaakte ravioli en pavlova met eetbare bloemen) en we hadden die avond ook een discussie over hoe je het woord “zakdoek” uitspreekt, want ik zeg “zah-doek” en dat blijkt dus vrij raar te zijn. Ook heb ik een hele dag boeken geteld in een winkel, een hospiteeravond in ons huis meegemaakt en een halve kilo walnoten gekocht bij de Liddl omdat ze bij de Appie alleen maar kleine en dure minibakjes verkopen die je met één keer kauwen opgegeten hebt.

Woorden: “It’s a hell of a responsibility to be yourself. It’s much easier to be somebody else or nobody at all.” – Sylvia Plath

Verhalen zijn soms ook games: Markiplier is een van de bekendste gamers op YouTube. Zelf heb ik geen tijd, geld of vaardigheden om echt games te spelen (met uitzondering van Dragon Age natuurlijk) en sinds het geweldige Games With Hank gestopt is, kijk ik naar Markiplier. Eerlijk is eerlijk, negen van de tien keer erger ik me heel erg aan het geschreeuw en het”grappig” doen, maar soms valt dat allemaal wel mee. Zo ook bij Buried, een horrorgame waar eigenlijk geen enkele actie in voorkomt, maar je enkel keuzes maakt in een verhaal. Het zijn “maar” woorden, toch raad ik het je niet aan om dit alleen te bekijken en beluisteren in het donker.

Als je eens niet naar een poetryslam wilt: ik ging voor het eerst naar Mooie Woorden in Hofman op zondag, een plek waar niet alleen gedichten worden voorgedragen, maar alles wat met “mooie woorden” te maken heeft en bijvoorbeeld ook veel proza. Ben je een keer op zondag in Utrecht, het is leuk om eens heen te gaan!

Klassieke schilderijen van een Friese schilder: ik bezocht het Fries Museum in Leeuwarden om de schilderen van Alma Tadema te bekijken. Deze Friese kunstenaar was een van de bekendste schilders in de 19e eeuw, hij werd geridderd in Engeland en is daar ook in een kathedraal begraven. Hij schilderde vooral afbeeldingen die te maken met de klassieke oudheid. Mijn favorieten zijn Onbewuste rivalen, A Coign of Vantage, Interieur van de kerk en A reading from Homer, maar eigenlijk is alles in een enorm realistische en mooie stijl gemaakt. De tentoonstelling in het museum is nog maar tot 7 februari te zien, voordat de boel verplaatst naar Wenen en daarna London. Tip: als je gaat, zorg voor online kaartjes (voorkomt de rij bij de kassa) en kom op tijd, want op een gegeven moment stond er ook een rij van zeker drie kwartier tot een uur om überhaupt de zaal in te kunnen. En ja, op zaterdag is de gemiddelde leeftijd 75+ in het museum.

Muziek: Sneeuwland van Oskar Schuster

Een kapot rolgordijn en aardige huisgenoten | Observaties van een studente op kamers

Hang kerstlampjes op in je kamer – meer hipster dan dit kun je het niet verzinnen, maar het staat erg leuk. 

  • Weet je wat slecht is voor je nachtrust? Een rolgordijn dat gedurende de nacht zeer langzaam van de stang aan het plafond afvalt. Het gordijn was zo oud dat het met ductape zat vastgeplakt en dat begon langzaam los te laten. Nu ben ik ook geen nauwkeurige ductapeplakker, waardoor het gordijn binnen drie dagen weer naar beneden kwam. Eerst kon ik nog wel hopen dat het gordijn op miraculeuze zichzelf weer zou vastplakken, maar na drie weken bleek dat niet het geval te zijn. De meeste stress van volwassenheid zit bij mij in het zelf regelen van reparaties van spullen, dat vind ik echt vreselijk. Maar goed, het is dus mogelijk om een rolgordijn van 1.80 meter op de fiets te vervoeren en zelf in elkaar te zetten. Uiteindelijk moet je dan alsnog een ouder regelen om een passend gat in de muur te boren, maar 9 van de 10 stappen waren gelukt. Een ander stressmoment kwam toen de buitenband en binnenband losraakten van mijn achterwiel en vastzaten in de as van het fietswiel. Ja, daar stond de fietsenmaker (die overigens 45 minuten lopen verderop zat) ook even van te kijken, maar ook dat probleem is opgelost.
  • Ja, ik woon dus in een uithoek van Utrecht. Geen enkel probleem, maar toch waan ik me vaak in de veronderstelling dat alles nog steeds redelijk in de buurt is, want het is toch in dezelfde stad? Dat is de naïeve opvatting van een dorpsmeisje, want ik heb meerdere vriendinnen die gewoon 9 km verderop wonen – ja, in dezelfde stad. Gelukkig rijden er meer bussen in Utrecht dan in tien dorpen op de Veluwe bij elkaar.
  • Soms gaan er op de universiteit echt horrorverhalen rond over huisgenoten en ook vrienden klagen wel eens over de gekke of asociale dingen die andere mensen doen. Natuurlijk heb ik ook wel eens een klaagmoment, maar het is vooral erg gezellig in ons huis. Een huisgenoot die haar benen scheert in de keuken – oké, misschien niet helemaal tactisch, maar ik vond het wel grappig. En een huisgenoot die ingepakte chocoladeletters in de schoenen van iedereen stopt terwijl we geen sinterklaas vieren, dat is toch heel lief? Natuurlijk spreek ik ook met het privilege van huisgenoten die niet keihard herrie maken om drie uur ’s nachts, maar ik ben echt heel erg blij met de mensen die wonen ook wonen in dit huis.
  • Communicatie is soms best belangrijk. Of het nu gaat om een verwarming die kapot is, een huisavond plannen of gemeenschappelijke boodschappen: overleggen kan handig zijn. Anders kom je namelijk met 60 rollen wc-papier te zitten, als een voordeelpak in de bonus is en meerdere huisgenoten denken “dat kan handig zijn”.
  • Een huisavond is ook het perfecte moment om eens te kijken wat voor onherkenbaar eten in de vriezer ligt. Omdat we een arme studenten zijn met weinig tijd, had niemand zin om die hele vriezer te ontdooien. Gewapend met houten spatel en kaasschaaf kun je ook best hele brokken ijs uit de vriezer beitelen. Onder een flinke laag ijs kun je heel veel uit zo’n vriezer vissen, zoals pakjes eten van minstens drie huisgenoten geleden. Naast een vriezer met opeens enorm veel ruimte (“Het is gewoon al een plezier om die vriezer op te doen en te kijken naar hoe leeg ie is!”) levert het ook veel lachstuipen op. Verder kan ik als tip mee geven: altijd checken of je de spullen die je uit de vriezer haalt, ook weer in de vriezer stopt. Het was helemaal mijn fout toen de kipfilet van een huisgenoot drie dagen ontdooid op de vriezer lag omdat ik was vergeten die daar te hebben neergelegd.
  • Mocht je denken dat er dan geen gekke huisgenoten of buren bestaan in deze wereld, dan heb ik nog een leuke anekdote over die keer dat de mannelijke studenten die naast ons wonen ons dronken en waarschijnlijk stoned om half een ’s nachts kwamen uitnodigen voor een afscheidsfeestje. Ter illustratie: we hebben alleen contact met de buren als ze ons uitnodigen voor een feestje zo eens per jaar, met de veronderstelling dat wij dan niet kunnen klagen over de herrie. Ze waren dan ook zeer verbaasd dat mijn huisgenoot in pyjama de deur open deed en dat er mensen lagen te slapen  – om half een ’s nachts.

Een kerstgala met veel te weinig kerstmuziek | Het dagboek van een negentienjarig meisje

De roze taart op de foto was een enorme chocoladebrownie, met botercrème, glazuur en macarons. Heel lekker, maar zo zoet en vullend dat we er nog een week van gegeten hebben. 

December is de maand van veel verjaardagen, taart, chocolade en zowaar een daadwerkelijk gala. Nu ben ik niet zo’n kledingkoper en een jurk die je één keer draagt is een beetje zonde in mijn ogen – maar deze jurk was wel heel erg mooi en afgeprijsd, dus dat moest kunnen. Dat was dan ook gelijk een schop onder mijn kont om daadwerkelijk naar het gala te gaan, want vaak strandden dat soort plannen na twee weken. In ieder geval, de jurk werd bezorgd en ik kon er welgeteld tien minuten van genieten voordat het knoopje aan de achterkant kapot ging. . Gelukkig zijn er dan ouders met een naaimachine die dit soort dingen kunnen fiksen. Oké, dan sta je wel de hele avond op het gala bang te zijn dat je jurk afzakt, maar je krijgt wel mega veel complimentjes van onbekenden over je kleding, dus dat is het dan wel waard. Verder was het een erg leuk en gezellig feestje, ondanks dat er eigenlijk weinig kerstmuziek was voor iets wat zichzelf een kerstgala noemt.

Nu is het natuurlijk ook de tijd om leuke dingen uit 2016 te delen. Ik kan nooit kiezen wat mijn “favoriet” is, dus dit is gewoon een deel van de leuke en mooie dingen die ik leerde kennen dit jaar: The Secret History is een roman waar iedereen (en ik nu ook) lyrisch over is want het is een geweldig boek, O Brother, Where Art Thou? is een van de leukste films die ik ooit gezien heb, Familiar van Agnes Obel en White Night van Haydin Calnin een van de meest gedraaide liedjes en Olijven moet je leren lezen is een leuk boek als je meer over poëzie wilt weten.

Als je even wilt lachen om kunst: Ik heb geen idee hoe je het zou verzinnen, maar de kunstenaar Dieter Roth heeft een kunstwerk genaamd “Literaturwurst” gemaakt. Het zijn worsten, met als vulling boeken of tijdschriften. Letterlijk literatuur dus – al kun je het niet meer lezen, want het zit in de vel van een worstje. Bizar? Ja. Grappig? Best wel.

Hele mooie en veel te dure truien: ergens op het internet kwam ik deze webshop tegen met echt de meest leuke truien – vossen met de tekst “I solemnly swear that I am up to no good”, een shirt met zwanen en een trui met mooie bloemen. Helaas heb ik niet vaak 60 euro voor een trui over.

Zoveel chocolade in deze koekjes: Goed, iedereen zit nu wel volgepropt met pepernoten en kerstkransjes, maar deze koekjes zijn echt heel lekker. Ik heb ze gebakken voor een kerstontbijt van werk, al weet ik eigenlijk niet of mensen ze gegeten hebben, want er was veel te veel taart en lekker eten.

Nieuwe guilty pleasure: Sommige dingen op youtube slaan nergens op, maar zijn toch leuk om te kijken. Zo ook het kanaal CinemaSins, die films analyseren en laten zien wat er in hemelsnaam allemaal verkeerd en fout aan is. Niet dat ik het eens ben met alles of zo leuk vind om films af te kraken, maar het is gewoon grappig omdat je op sommige kleine dingen gewoon nooit gelet hebt. Vooral de Disneyfilms zijn leuk om te zien, zoals het afkraken van Pocahontas (waar de historische context erg ruim genomen wordt) en Assepoester (waar inderdaad de film uit 80% muizen bestaat).

Even spoken word delen: Een docent liet het spoken word gedicht “The Average Black Girl” zien en het is een interessant en mooi gedicht, dus zeker het kijken waard.