30.1.19.

Een van mijn goede voornemens in 2019 is om iets vaker culturele uitstapjes te ondernemen, want wie houdt er nu niet van kunst? Ik schafte daarom een museumjaarkaart aan en besloot in de buurt te beginnen bij Kasteel de Haar, vlakbij Utrecht. Dit kasteel was tot 1890 een vervallen ruïne en is toen helemaal verbouwd tot ‘authentiek’ middeleeuws kasteel door Pierre Cuypers, de architect van onder meer het Rijksmuseum en Centraal Station Amsterdam. Het werd zo een ‘modern’ kasteel waar je het ene moment in een middeleeuwse balzaal staat en het volgende moment in een kapsalon. Het is echt heel leuk om een keer te zien, vooral de grote zaal is mooi. De tuinen rondom het kasteel zijn ook enorm, er zijn verschillende rozentuinen, een doolhof, een hertenweide, je kan het zo gek niet bedenken of het is er wel. Ik was er tijdens alle sneeuwval, dus in de zomer zal ik zeker nog een keer terug gaan om de tuinen te bewonderen.

Verder werkte ik twee dagen in de boekenwinkel om te inventariseren en de boekenprijzen aan te passen (denk de volgende keer als je de winkel staat aan de arme boekverkopers die met de hand de prijs op elk boek hebben moeten veranderen!), at oliebollen uit een twee sterren restaurant, hielp mijn ouders met verhuizen, schreef in een week 13000 woorden aan studiedeadlines en bezocht een concert van Bad Suns in Amsterdam.

Twitterliteratuur: Ik ben groot fan van Jennifer Egan en haar experimenten met literatuur, zoals het PowerPoint hoofdstuk in mijn favoriete roman A Visit From The Goon SquadDaarom las ik laatst haar korte verhaal “Black Box,” een fictiewerk bestaand uit 606 tweets die werden gepubliceerd op het twitteraccount van The New Yorker. Het verhaal gaat over een vrouwelijke spion die undercover gaat als ‘beauty’ bij een mannelijke misdadiger om informatie te achterhalen. Je krijgt een beetje een sciencefictionachtige James Bond vibe tijdens het lezen, vooral wanneer blijkt dat het lichaam van hoofdpersoon volgebouwd is met technische snufjes en opnameapparatuur. Ik vond het heel leuk om te lezen en het is zeker een aanrader! De tweets komen uit 2012 en zijn behalve in screenshots niet makkelijk te vinden, maar het verhaal staat gelukkig ook op de site van The New Yorker.

LGBTQ&A: In deze Amerikaanse podcast interviewt Jeffrey Masters bekende mensen, zoals acteurs of schrijvers, over hun queerheid. Ik luister alleen de afleveringen met mensen die ik ken (en tot nu toe waren dat er maar twee, Mara Wilson en Wilson Cruz), maar het is zeker een interessante queer podcast om naar te luisteren!

Taylor Swift op Netflix: Eigenlijk hoopte ik heel erg dat Taylor Swift naar Nederland zou komen, maar helaas heeft de tour Europa overgeslagen. Gelukkig is er van het concert een Netflixfilm gemaakt die zeer aan te raden is als je een fan bent van Taylor. Het is echt een spektakel, met veel dansers en lichten en vliegen over het publiek. Goed, er zijn ook heel veel hysterische Amerikanen in beeld, maar ik vond het leuk om te kijken.

Octavia Butler op tv: Ik kwam er achter dat Dawn, het eerste boek uit de Exogenesis trilogie van Octavia Butler, verfilmd gaat worden tot een tv-serie. Ik vond de boeken erg interessant en ik denk dat dit een geweldige serie kan worden, maar ik ben ook wel benieuwd hoe ze de aliens, die zo buiten menselijk proportioneel zijn dat je eigenlijk niet naar ze kunt kijken, gaan neerzetten op het scherm.

The Try Guys: Dit kanaal is een van mijn YouTube guilty pleasures, als je het eenmaal hebt ontdekt wil je elke video zien. The Try Guys zijn vier Amerikaanse vrienden die, zoals de naam al zegt, van alles uitproberen. Af en toe krijg ik wel een beetje de kriebels van het “Zeer Witte Mannengedrag” van sommige personen, maar tegelijkertijd zijn ze juist heel open over van alles en nog wat, ook bij queer dingen. Een paar van mijn favoriete video’s zijn het proberen van nagelextensies en de video waarin een van de makers de complete bevalling van zijn vrouw simuleert.

Oh ja, ik heb ook een slotje op mijn Instagram en Twitter gezet omdat ik graag iets meer persoonlijke dingen wil posten zonder dat het gelijk openbaar is voor iedereen. Maar ik ben de moeilijkste niet, dus als je me een volgverzoek stuurt, zal ik je vast wel accepteren! 

Advertenties

Het lijstje van 2018

Nu de kerstkransjes zijn opgegeten en de oliebollen tevoorschijn komen, is het ook tijd om terug te kijken op 2018 en een eindejaarslijstje te maken. 

In 2018 deed ik een hoop nieuwe dingen, zoals cum laude mijn bachelordiploma behalen, aan een researchmaster beginnen en voor het eerst alleen reizen en vliegen. Ik stond vele uren te werken in een ijswinkel, proefde geweldige smaken zoals ananaskokosanijs-ijs en leerde dat ik heus wel leiding kan geven, zelfs in situaties wanneer de halve riolering naar boven komt tijdens het schoonmaken. Ik bezocht voor Comic Con, had de eerste bijeenkomst van een vriendenpoëzieclub en ging voor het eerst alleen kamperen met mijn eigen tent. Natuurlijk, er waren ook minder leuke dingen, zoals de vele stress en huilmomenten die ik tijdens mijn scriptie heb ervaren en alle falende rioleringen en verwarmingen in mijn studentenhuis. Maar al met al was 2018 een fijn jaar en met alle leuke dingen die gepland staan voor 2019 (bijvoorbeeld het feit dat ik Welcome To Night Vale, Florence and the Machine en dodie allemaal live ga zien) heb ik zin in het nieuwe jaar!

Ik las iets meer dan 77 boeken: Ik had eigenlijk verwacht dat het meer boeken zouden zijn, maar een literatuurscriptie smoort wel je hersencapaciteit om daarnaast nog meer te lezen. Een van de beste boeken die ik las was Hag-Seed van Margaret Atwood, een moderne herschrijving van Shakespeare’s The Tempest. Ook The Virgin Suicides van Jeffrey Eugenides en The Power van Naomi Alderman heb ik met veel plezier gelezen. Het beste Nederlandse boek vond ik Lampje van Annet Schaap en mijn favoriete Nederlandse dichtbundel dit jaar was Kalfsvlies van Marieke Lucas Rijneveld, die ik volgens mij nog wel drie keer moet herlezen om alle rijke beelden en metaforen helemaal in me op te nemen. De comics Fables en Strong Female Protagonist vond ik echt geweldig, want de verhalen zitten zo sterk in elkaar. Bijzonder genoeg vond ik de comics Angel Catbird van Margaret Atwood een van de slechtste dingen die ik gelezen heb, terwijl ik daar wel drie maanden lang over geschreven heb voor mijn scriptie.

Ik keek veel films: Ongeveer 90% van de films die ik dit jaar gezien heb, waren musicalfilms. Mijn absolute favorieten waren Funny Girl en West Side Story, deze oude films zijn niet voor niets klassiekers. De beste niet-musicalfilm vond ik Call Me By Your Name en de eerdere Nederlandse en lesbische film Zomer, een van de beste Nederlandse films die ik ooit gezien heb.

Muziek in 2018: Wanneer de muziek van de bovenstaande films niet aan stond, luisterde ik naar dit album van Panic! At The Disco, de muziek van Tom Rosenthal of liedjes van Abba. Een paar van mijn favoriete liedjes dit jaar waren onder meer Art Exhibit van Young the Giant, Human van dodie, Places We Won’t Walk van Bruno Major en Vertigo van Raphael Lake.

Meer podcasts, minder tv: De beste nieuwe serie die ik keek was Lost In Space, een geweldige serie over een familie in de ruimte. Ik ben ook nog steeds bezig met Star Trek: Deep Space Nine, maar ik heb het bingewatchen van series een beetje vervangen door luisteren naar podcasts. Zo luisterde ik naar alle seizoen van My Dad Wrote A Porno en de Nederlandse media podcast De Vierkante Ogen Show. Ook luisterde ik naar de avonturen van een Mars simulatie op Hawaii via The Habitat en leerde weer zoveel over feminisme en intersectionaliteit bij Secret Feminist Agenda.

Steeds beter koken: 9 van de 10 keer zijn de nieuwe recepten die ik probeer wel lekker maar niet lekker genoeg  om zeer regelmatig te maken, maar er zijn zeker nieuwe veganistische gerechten die toch een blijvertje zijn voor 2019. Zo heeft mijn zusje de perfecte veganistische pannenkoeken gecreëerd die ik al minstens 10 keer gemaakt heb, at ik deze curry vaak op werk en was deze pasta ook altijd fijn om te eten.

Wat waren jullie favoriete momenten/muziek/boeken van 2018? 

14.12.18.

Een paar weken geleden bezocht ik Dutch Comic Con in Utrecht, het grootste comic con event in Nederland waar onder meer acteurs uit Once Upon A Time en Game of Thrones kwamen. Ik heb drie keer eerder een kleine conventie bezocht maar dat vond ik op een gegeven moment een beetje saai worden. Daarom leek het me leuk om een keer het andere kant van het spectrum te zien, maar de grote comic con viel helaas wat tegen. Er waren nauwelijks tot geen lezingen of panels (alleen maar over strips) en de interviews met acteurs waren alleen maar saaie publieksvragen die niet erg diepgaand waren. Natuurlijk waren er ook gave dingen, zoals de poster die ik gekocht heb, de vele mensen in cosplay en de details voor toegankelijkheid, zoals een dovetolk bij alle hoofdpodiumonderdelen. Het was leuk om er een keer geweest te zijn, maar niet iets waar ik nog een keer heen zou gaan.

Verder ging ik voor het eerst in mijn leven Lindy Hop dansen, bezocht Queer Open Stage in Utrecht, had de eerste meeting van een poëzieclub met vrienden, kocht een kilozak chocoladepepernoten om mijn deadlines te overleven en spendeerde een hele dag op een zolder zonder daglicht om muren en trappen te schilderen.

Een Disneyfilm inhaalslag: Ik heb als kind vrij weinig Disneyfilms gekeken waardoor mijn algemene kennis op het gebied van Disney beperkt is en dus heb ik laatste tijd een aantal Disney klassiekers ingehaald. Hercules vond ik tegenvallen, ik had meer verwacht van het verhaal. The Hunchback of Notre Dame daarentegen vond ik heel leuk, hoewel ik wel het liefdesplot wel erg “Beauty and the Beast” achtig vond, maar de muziek is fijn om naar te luisteren. The Little Mermaid was iets minder geweldig, maar nog steeds leuk om een keer te kijken.

Emma Blackery: Ik kijk al jaren de youtubevideo’s van youtuber en muzikant Emma Blackery en voordat haar nieuwe album uitkwam, kocht ik een kaartje voor haar concert in Amsterdam. Het album vond ik wel oké, maar uiteindelijk niet bijzonder genoeg om naar een concert te gaan. Ik kreeg alleen het kaartje niet verkocht en vond het zonde van het geld om thuis te blijven, dus ik ging toch maar. Het is niet helemaal mijn soort muziek, maar het was leuk om met iedereen mee te zingen en haar eens in het ‘echt’ te zien.

Nieuwsbrieven zijn helemaal hip nu: Marlous schreef een fijn artikel met een overzicht van leuke Nederlandstalige nieuwsbrieven om te volgen, zeker een aanrader om te lezen! Ik volg alle nieuwsbrieven die ze hier noemt en ze zijn echt het lezen waard, ik word er altijd blij van als ik eens in de zoveel tijd iets leuks zie verschijnen in mijn mailbox.

The Greatest Showman: Ik heb deze musicalfilm vorig jaar in de bioscoop gezien en het was vermakelijk, maar de representatie van de hoofdfiguur, die in het echte leven een behoorlijke eikel was, vond ik iets minder. Nu hebben ze de soundtrack van de film opnieuw uitgebracht met bekende artiesten zoals Panic! At the Disco en P!ink die de liedjes zingen en vanwege de musicalfan die ik ben, kon ik dat gewoon niet weerstaan. Het is niet de beste musicalmuziek en de nummers lijken allemaal erg op elkaar, maar het is wel vreselijk catchy.

Het is nog geen kerst: De feestdagen zijn altijd een uitdaging voor vegetariërs en veganisten en daarom is het altijd fijn als blogs een guide maken met lekker eten voor complete veganistische diners.

31.10.18.

Het is ondertussen een traditie geworden om met vrienden en studiegenoten elk jaar de Nacht van de Poëzie te bezoeken, iets waar ik altijd erg naar uitkijk. Deze keer kwamen onder andere Vicky Franken, Ted van Lieshout en Judith Herzberg voordragen. Tussen alle gedichten door waren bijzondere acts zoals Willeke Alberti (ik werd uitgelachen omdat ik nog nooit van haar gehoord had), Nora Wildschut (die toevallig Danse Macabre speelde op de viool, een van mijn favoriete klassieke stukken) en The Tallest Man On Earth (het was ontzettend gaaf om hem een keer live te zien en hij zong ook een van mijn favoriete nummers). Ook al viel ik om kwart over drie ’s nachts bijna om van de vermoeidheid, het was een erg fijne avond.

Ik ben ook alweer een tijdje begonnen met studeren, wat altijd even spannend is want nieuwe mensen, nieuwe studie, nieuwe dingen die je moet doen, maar alles gaat goed. Hoogtepunt was tot nu toe dat er een studieborrel was in een donker café zonder ramen voor een brandende open haard, terwijl het buiten 26 graden was. Beetje gek, maar ook wel gezellig. Verder keek ik de afgelopen tijd veel Star Trek (nog maar anderhalf seizoen te gaan en dan ben ik klaar met Star Trek: Deep Space Nine), probeerde veganistische bacon te maken (het mislukte bijzonder) en bezocht een pre-house warming en het literaire festival Geen Daden Maar Woorden in Rotterdam.

Vegan 100 kookboek: Ik was heel benieuwd naar het kookboek van de vegan youtubechef Gaz Oakley, want een aantal van zijn recepten zijn echt toppers (zoals de vegan toffee appel brownie), maar het boek viel helaas tegen. Bijna elk recept dat ik maakte kostte relatief veel tijd voor een middelmatig resultaat. De geroosterde pompoensoep was wel oké, de falafel vond ik vrij smakeloos en van de springrolls was ik ook geen fan. Dus helaas, misschien hou ik het toch maar gewoon bij zijn youtubevideo’s.

Tom Rosenthal heeft fijne herfstmuziek: Ik kende al een paar liedjes van Tom Rosenthal, maar soms ben ik ook benieuwd naar hele albums van artiesten. Op spotify vond ik een afspeellijst met al zijn muziek en het is zo fijn om naar te luisteren! Sommig liedjes lijken een beetje op elkaar, maar zijn muziekstijl vind ik erg leuk.

Life’s Library: John Green en Rosianne Halse Rojas zijn een soort digitale boekenclub begonnen, waar ze zes weken per jaar samen met mensen op het internet een boek lezen. De vraag is of ik mee ga doen want ik lees al vreselijk veel voor mijn studie, maar ik ga in ieder geval een poging wagen. Het eerste boek is If You Come Softly van Jacqueline Woodson en het idee is dat je in een soort chat het boek gaat bespreken. Ik ben heel benieuwd!

The Man In The High Castle: Het derde seizoen van The Man In The High Castle is uitgebracht, een serie die plaatsvindt in de jaren ’60 in een wereld waar de nazi’s de oorlog hebben gewonnen. Het is een goede serie, maar ook vrij ingewikkeld met veel verschillende personages en verhaallijnen waardoor ik altijd vier afleveringen nodig heb om in te komen. Daarbij gaat het sciencefictiongehalte van dit seizoen aardig omhoog – het gaat voornamelijk over alternatieve werelden en mensen die daar tussen kunnen reizen. Sommige mensen vinden dat onzin, maar ik vind juist die sciencefictionlaag heel interessant, dus ik heb erg genoten van dit seizoen. Zeker een aanrader om te kijken!

12.9.18.

Ik had van mijn verjaardagsgeld een tent gekocht en daarom moest ik deze zomer een keer gaan kamperen. Samen met een vriendin ging ik een paar dagen naar Texel, vlakbij De Koog. Onze kampeerplek was midden in de duinen en zo verstopt dat we drie keer een verkeerde route namen voordat we het mini paadje naar onze plek hadden gevonden. Overal zaten dieren, de zee was twee minuten lopen en ondanks de grootte van de camping was het overal erg stil. Een supermooie plek, zeker een aanrader om een keer te kamperen! Het was de eerste keer dat ik ging kamperen zonder familie met als gevolg dat we wel een gasbrander hadden om te koken maar geen spons, afwasborstel of afwasmiddel hadden ingepakt. Ook had ik de hardnekkigheid van zand onderschat, want het ging na een uur al overal zitten. Je leert pas echt een schoon en zandvrij bed waarderen na een paar nachten in een zanderige tent slapen.

Verder zwaaide ik mijn zusje uit op Schiphol omdat ze een paar maanden in Schotland gaat studeren, bezocht ik een erg leuke theatervoorstelling waar je eerst de voorstelling zag en daarna ging dineren, improviseerde ik deels een speech op een 21 diner en ging voor het eerst in vijf jaar uit met vriendinnen van de middelbare school.

Geweldig Star Trek nieuws: Er zijn op dit moment vier verschillende Star Trek series in productie en alsof dat nog niet genoeg goed nieuws is, maakte Sir Patrick Stewart bekend dat hij terugkeert als Captain Picard (uit Star Trek: The Next Generation) in een serie die waarschijnlijk Picard’s leven oppakt na het einde van The Next Generation. Het duurt vast nog jaren voordat deze serie geproduceerd zal zijn, maar ik ben heel enthousiast!

Team vlierbloesem: Ik drink niet veel vruchtensapjes thuis, maar deze zomer heb ik het genot van vlierbloesemsiroop ontdekt. Heel lekker en fris, vooral dit recept met appelsap en ijsblokjes is het proberen waard.

Het Groene Hart: Ik vind duurzaamheid een belangrijk en interessant onderwerp, daarom luisterde ik naar de podcast Het groene hart, geproduceerd door Happinez. Elke aflevering wordt iemand geïnterviewd over een duurzame levensstijl, zoals Nina Pierson (oprichter van SLA) en Babette Porcelijn (auteur van “De verborgen impact”). Het zijn interessante gesprekken, maar af en toe vond ik de interviews wel erg alle kanten opgaan en miste ik een iets duidelijkere introductie bij bepaalde personen die ik niet kende.

Androids en games: Een van mijn guilty pleasures is het kijken van gamers op YouTube, vooral mensen die indie en sciencefiction games spelen. Ik heb een tijd de bekende Markiplier gevolgd, maar afgezien van zijn serie over Subnuatica (overleven in de oceaan) vond ik de rest niet zo leuk omdat ik knettergek werd van de vreselijk flauwe en kinderlijke humor. Daarom keek ik deze zomer een videoserie van Jacksepticeye over Detroit Become Human. Deze game gaat over androids die langzaam een bewustzijn ontwikkelen en als levende wezens gezien willen worden in plaats van werkmachines. De graphics van het spel lijken levensecht en het verhaal is erg interessant, zeker een aanrader om een playthrough te kijken of om het spel zelf te spelen! Het liefst zou ik graag vrouwelijke youtubegamers volgen met iets minder humor van een tienjarige, maar ik ben nog niet iemand tegengekomen die ook spellen speelt die ik interessant vind. Vast een nichevraag, maar mocht iemand tips hebben, let me know!

Ed Sheeran en opera: Ondertussen kots ik het liedje Perfect een beetje uit omdat het doodgedraaid is op de radio, maar deze cover is het luisteren waard. Ed Sheeran zingt samen met Andrea Bocelli Perfect in een soort operastijl, compleet in het Italiaans. Een mooie versie van het nummer!