Ik hou van series #3

Weer een verzameling van leuke sciencefiction en speculatieve series.

The Handmaid’s Tale
De bekende dystopische roman van Margaret Atwood, The Handmaid’s Tale, is geadapteerd tot tv-serie. Hoofdpersoon Offred leeft als handmaid in een Amerikaanse samenleving waar een religieuze extremisten groep de macht gegrepen heeft. Door grote onvruchtbaarheid onder de bevolking moeten bepaalde vruchtbare vrouwen, handmaids, verplicht kinderen baren voor hoge officieren in het regime. Het is een fictionele dystopie, maar de meeste elementen zijn actueler dan ooit. De serie is pas net begonnen, er zijn nog maar 5 afleveringen verschenen, maar tot nu toe is het steengoed. Ik raad de serie heel erg aan!

American Gods
Belangrijk om te vermelden bij deze serie is dat het geproduceerd is door Bryan Fuller, de man achter Hannibal. Het lijkt alsof alles wat niet mocht aan cinematische bloederigheid en gruwelijkheid bij Hannibal, uitgeprobeerd is bij American Gods. De serie is geen complete horrorshow en de gruwelijkheid gaat in fases (het waren tot nu toe vooral de eerste twee afleveringen), maar het is wel goed om te weten. Waar gaat alle gruwelijkheid dan over? American Gods is gebaseerd op de gelijknamige roman van Neil Gaiman en volgt Shadow Moon, een man die net uit de gevangenis komt. Shadow komt in aanraking met Mr. Wednesday en gaat voor hem werken. Mr. Wednesday probeert in contact te komen met oude goden terwijl nieuwe goden (bijvoorbeeld de goden van de nieuwe media) hun plaats proberen op te eisen. Af en toe is de gruwelijkheid voor mij een beetje over de top, maar verder is het een erg interessante en leuke serie.

Designated Survivor
In Amerika houdt de term Designated Survivor in dat wanneer het hele kabinet gaat vergaderen, iemand uit de regering ergens op een veilige locatie zit in het geval van een aanslag. En in deze serie ontploft het gehele Capitool, waardoor een sullige en “onbelangrijke” minister opeens president wordt. De serie is erg actueel door thema’s zoals terrorisme, politie profilering en wapencontrole en dat is interessant, ware het niet dat ik het vrij voorspelbaar vind. Bovendien komt het allemaal zo typisch en extreem Amerikaans over. De enige reden dat ik seizoen 1 afkijk is de actrice Maggie Q, die een badass FBI agent speelt. Nu zijn andere mensen wel positiever over deze serie, maar zelf vind ik er vrij weinig aan.

Westworld
Waarschijnlijk is iedereen al op de hoogte van deze western meets scifi HBO serie, maar toch wil ik graag mijn enthousiasme delen. Westworld is een nagebouwd western park waar menselijke robots leven. Het is een pretpark voor rijke mensen, die hier komen om al hun fantasieën uitleven – voornamelijk mensen vermoorden en seks hebben. Naast alle cowboys krijg je een inkijkje in hoe alles in het park geregeld wordt en hoe de robots worden gebouwd en ja, ook hoe dat enigszins mis gaat. Het is echt heel interessant en mooi gefilmd, met ontzettend goede acteurs zoals Anthony Hopkins en Evan Rachel Wood. Westworld is voor mij de beste serie die ik gekeken heb in 2016, dus zeker een aanrader!

Reign 
Na alle sciencefictionachtige series, is het even tijd voor iets anders. Reign gaat over de kroonprinses Mary Stuart uit Schotland, wonend aan het Franse hof en verloofd met de Franse troonopvolger Francis. Als kroonprinses krijgt ze te maken met allemaal zaken en intriges rondom de troon. Deze serie kijk ik sporadisch met mijn familie, dus ik heb niet alles gezien, maar het draait vooral om ietwat voorspelbaar drama, zoals liefdes, seks en kinderen. Zo’n soort serie is het nu eenmaal, maar ik knap wel snel af op voorspelbaarheid. Gelukkig wordt het plot halverwege seizoen 1 wel een stuk beter. De soundtrack is overigens erg leuk, met veel moderne indie liedjes. Het nadeel is alleen dat dit soort muziek in mijn hoofd niet past bij dit tijdperk – tijdens een kostuumbal werd vast niet een vioolcover van Ellie Goulding gespeeld. Het is wel leuke muziek, dus als je daar benieuwd naar bent, hier is een Spotifylijst met de gehele soundtrack. Het enige waar ik helemaal niets op aan te merken heb, zijn de prachtige jurken. Als je niet bijna elke aflevering verkracht of aangerand zou worden, zou ik misschien best een dagje hofdame in die tijd willen zijn.

10.05.2017

De universiteit besloot om eindelijk een week vakantie te geven, dus die dagen bracht ik door met het kijken van Once Upon A Time en culturele uitstapjes. Ik ging naar de balletvoorstelling Onegin van Het Nationaal Ballet, een mooi balletstuk over een tragische liefde. Daarnaast bezocht ik samen met mijn vader een tentoonstelling over de Romanov familie, de tsaren en leiders in Rusland. De tentoonstelling focust vooral op de laatste tsaar en hoe de revolutie in 1917 een einde maakte aan de macht en levens van de tsaar en zijn familie. Wellicht ken je de naam Romanov van de animatiefilm Anastasia, die inspeelt op de mythe van een prinses die de moordaanslag overleefd zou hebben. Het is een interessante tentoonstelling over de geschiedenis van Rusland en de familie van de tsaar en als je geïnteresseerd bent in geschiedenis of gewoon benieuwd bent naar de tsarenfamilie, dan raad ik het zeker aan. Verder ging ik in Amsterdam ook leuk lunchen bij een hipsterachtig tentje en natuurlijk bezocht ik ook een tweedehands Engelse boekenhandel.

Verder bezocht ik met een geschiedenisvak het museum voor oudheden in Leiden, wat een ochtend vol pure chaos was. Zo stonden meerdere klassen van basisscholen net als wij om tien uur ’s ochtends paraat om een educatief bezoek te brengen aan het museum. Het gevolg was dat tijdens onze verplichte presentaties bij verschillende objecten er soms wat kinderen tussendoor renden. Ik vond het vooral erg gezellig en leuk, ondanks dat we relatief weinig van het museum gezien hebben en ik te laat kwam voor de rest van mijn colleges die dag. Excursies op de universiteit zijn net zo’n chaos als op de middelbare school, maar ze blijven wel erg gezellig.

Paramore is back: In mei komt het nieuwe album van Paramore uit, na een muzikale stilte van vier jaar. Nu ben ik nooit een diehard fan geweest van de band, maar hun muziek is wel erg leuk. De nieuwe single Hard Times voelt iets meer pop en catchy dan hun andere muziek, maar het is wel een erg leuk liedje (op de afgrijselijk jingle aan het begin na).

Ook Halsey komt binnenkort met een nieuw album: Halsey heeft tot nu toe twee singles uitgebracht van haar nieuwe album, Now Or Never en Eyes Closed, maar daar ben ik iets minder positief over. Beide liedjes zijn wel oké, leuk om een keertje naar te luisteren, maar ook niet meer dan dat. Ik vind het vooral minder leuk dan haar andere muziek omdat er meer “beat” in zit en daar ben ik gewoon nooit echt fan van. Maar wie weet, als het album uitkomt en ik heb er vijf keer naar geluisterd, misschien denk ik er dan anders over.

Er zaten letterlijk gaten in al mijn schoenen: Schoenen kopen is een bezigheid die ik het liefst zolang en zoveel mogelijk uitstel, tot afgrijzen van mijn familie die toch wel graag willen dat ik op schoenen zonder gaten loop. Dus nu heb ik coole gympen van TOMS gekocht. Mijn familie blij, ik blij, de wereld ook weer blij door vegan schoenen en TOMS die een paar schoenen doneert aan een kind in de derde wereld.

Taart eten in Zwolle: Ik was met een vriendin lunchen bij De Gillende Keukenmeiden in Zwolle, een leuke plek in de buurt van de stadsmuur en het water. We hadden fancy limonade en lekkere broodjes, maar er was ook een groot aanbod aan taart, dus nog een extra reden om een keer terug te gaan.

 

MITXAPE: Volume 2 – Covers

Want soms zijn covers leuker dan het originele nummer. 

Cherry Wine – Jasmine Thompson
Blackbird / All My Loving – Jesse Daniel Smith
Angel of Small Death and The Codeine Scene – Seafret
The Pretender – Tessa Rose Jackson
Pure Imagination – Flannel Graph
Follow The Sun – Caroline Pennell
Hide and Seek – Amber Run
Stand By Me – Florence and The Machine
Chandelier – Twisted Measure
Mardy Bum – Mahalia
Flume – Coeur de Pirate
Hallelujah – Pentatonix

Klik hier om te luisteren op Spotify en 8tracks 

 

Ik hou van poëzie #2

“Er zit een zee in mij en dat ben ik. Ik heb mezelf al tien jaar niet gezien. Wanneer ik naar mij toe reis, keer ik halverwege onverrichter zake terug. Iemand zegt dat ik er eindelijk eens om zou moeten huilen, maar waar laat een zee zijn tranen? Iemand anders is jaloers. Hij zegt: ‘Jij hebt tenminste een verhaal.’ Schuim drijft door zijn blikveld. Ik herhaal: de zee heeft geen verhaal.” – Ingmar Heytze 

Voor de liefste onbekende – Ingmar Heytze
Deze dikke dichtbundel is het verzamelwerk van bijna alle gedichten die Ingmar Heytze gepubliceerd heeft. Heytze is een van mijn favoriete Nederlandse dichters, zowel in het schrijven van gedichten als in voordracht. Zijn verzamelwerk is dan ook een interessante bundel, met gedichten die soms een erg leuke twist hebben. Ik raad het zeker aan als je meer Nederlandse en toegankelijke poëzie wil lezen. Desondanks moet ik ook eerlijk zijn: ik ben niet compleet weggeblazen door al zijn werk, zoals bij mijn favoriete gedicht van hem (die als een van de weinige dan weer niet in de bundel stond). Het zijn leuke en mooie gedichten, maar soms mis ik de diepgang. De toegankelijkheid in zijn werk komt deels tot stand door het spelen met clichés, maar voor mij is het dan ook soms teveel cliché. Toch blijft het een leuke bundel, waar mooie gedichten in zitten zoals Testament, Bericht aan de reizigers en Wat hij dacht.

Crush – Richard Silken 
Crush is een collectie van gedichten over liefde en zoals Goodreads zegt “gay and charged with violent eroticism”. Veel mensen zijn laaiend enthousiast over deze bundel omdat het zo raak en goed geschreven is. Toch heb ik gemengde gevoelens over de gedichten. Aan de ene kant vind ik het interessant, maar tegelijkertijd doet het me erg weinig. De metaforen en omschrijvingen zijn leuk, maar ik vind het niet uitzonderlijk mooi of geweldig. Dat is geheel persoonlijk, want ik begrijp dat het literair gezien goede gedichten zijn en waarom het mensen zou raken. Dus ja, misschien moet iedereen het zelf maar gaan lezen om te beslissen wat ze er van vinden. Toch had ik ook wel favoriete stukjes uit de bundel, zoals het gedicht “You Are Jeff” en de zin “You are a fever I am learning to live with, and everything is happening at the wrong end of a very long tunnel”.

Het moest maar eens gaan sneeuwen – Tjitske Jansen
Tjitske Jansen zag ik optreden bij De nacht van de poëzie en iedereen vond haar erg leuk, dus ik was wel benieuwd naar haar werk op papier. Haar bundel bestaat uit verschillende soorten gedichten, van stukjes prozapoëzie tot gedichten van enkele regels. Het gaat over van alles – dood, liefde, verbondenheid, die “dichtersthema’s” – en is erg fijn om te lezen, met zinnen zoals “ik hou van wie niet in het sprookje past”. Zeker een aanrader als je Nederlandse poëzie wilt lezen! Mijn favoriete gedichten: Voor zijn verjaardag & Als ik dood zou gaan.

Gedichten die vrouwen aan het huilen maken – Isa Hoes 
Ondanks dat ik een beetje walg van de titel van deze bloemlezing, was ik toch benieuwd naar welke gedichten dan zou emotioneel zouden zijn. Deze bundel is een verzameling van veel verschillende soorten gedichten  die voor vrouwelijke bekende Nederlanders een emotionele waarde hebben. Vanwege de variatie aan gedichten in een bloemlezing is het goed om zo af en toe zo’n bundel te lezen om je kennis van poëzie te verbreden. Helaas was deze bundel voor mij geen succes. De gedichten die ik het mooist vond, waren de gedichten die ik al kende. Daarbij geef ik eigenlijk helemaal niets om bekende Nederlanders, vooral als ik 90% van de mensen niet ken, dus al hun persoonlijke verhalen vond ik niet interessant. Het is heel persoonlijk of een gedicht je raakt of niet en toevallig vond ik het werk van al die verschillende dichters die in de bundel worden genoemd niet zo bijzonder.

Schering en inslag – Dennis Gaens 
Dennis Gaens is dichter en producent van de literaire podcast Ondercast (waar ik overigens nog niet naar geluisterd heb, maar wat volgens studiegenoten zeker een aanrader is). Schering en inslag is zijn tweede dichtbundel en gestructureerd rondom een vriendengroep van vijf mensen, waar de ik-verteller in de bundel een bepaalde band mee heeft. Verwacht geen vier regel gedichtjes, maar poëziezinnen in de vorm van proza. De manier waarop het opgebouwd is en de verdeling in de bundel is leuk gedaan, met titels van gedichten die weer terugverwijzen naar regels uit eerdere gedichten. De hele bundel is één groot verhaal. Goed, de gedichten hadden voor mij niet de “wauwfactor want het is zo geweldig mooi”, maar het is een fijne bundel om te lezen, dus ik raad het zeker aan. Een van mijn favoriete zinnen is “We vergeten dat we uit net genoeg water bestaan om een vloedgolf te vormen, vergeten dat we verder kunnen komen” en mijn favoriet gedicht is “Attitude en pointe”.

Een verzameling van graphic novels

Eigenlijk is “graphic novel” een fancy term voor een stripboek. Strips zijn geen “verhalen met plaatjes”, maar een heel ander medium. Voor mijn studie moet ik zo nu en dan een graphic novel analyseren en dit vind ik ook erg leuk om te doen. Daarom deel ik hier een aantal graphic novels met als aanmoediging om het eens te gaan lezen, want het is een andere leeservaring dan bijvoorbeeld een “normale” roman. 

The Art of Flying – Antonio Altarriba
Deze graphic novel gaat over het leven van de vader van Antonio Altarriba, die probeert te begrijpen waarom zijn vader op 90-jarige leeftijd zelfmoord heeft gepleegd door van de vijfde verdieping van het verzorgingstehuis te springen. Zo zijn de hoofdstukken van het verhaal verdeeld in verdiepingen die zijn vader passeert als hij van het gebouw springt. Het verhaal gaat over de burgeroorlog in Spanje en de nasleep van al het geweld. Nu is een beetje kennis van de Spaanse burgeroorlog wel vereist om dingen goed te begrijpen, maar met wikipedia kom je een heel eind. Het is een interessante strip, al moet ik wel zeggen dat de tekening op de kaft nog de mooiste tekening van het hele boek is. Daarbij heb ik ook wel een mening over de keuze om Comic Sans als lettertype te gebruiken voor alle tekst.

Dawn land – Joseph Bruchac & Will Davis
Dawn Land heb ik ergens op een verlaten tafeltje bij het boekenfestijn gevonden, verstopt tussen alle manga’s. Deze strip is een adaptatie van een roman over Dawn Land, een belangrijke plaats voor Amerikaanse indianen. Het gaat over Young Hunter, die zijn stam moet beschermen tegen de reuzen. Zij zwerven over het land, vernielen stammen en eten mensen op. Het heeft niet heel veel tekst, maar wel mooie tekeningen in zwart-wit. Je komt niet veel strips over verhalen van indianen tegen en ik vond het erg interessant om te lezen, dus zeker een aanrader!

Fun Home – Alison Bechdel
Als we het hebben over de klassiekers binnen de graphic novels, dan hoort deze strip daar zeker bij. Fun Home is een memoir van Alison Bechdel (die van de Bechdeltest) en gaat over de relatie met haar vader, een man met een gezin maar ook in het geheim homoseksueel. Alison reflecteert over haar eigen leven en seksualiteit, hoe ze is opgegroeid en de zelfmoord van haar vader. Het is een interessant verhaal met mooie tekeningen, maar ik vond dat er soms wel erg overdreven geprobeerd werd om literair over te komen door alle verwijzingen naar Proust en Ulysses.

Persepolis – Marjane Satrapi 
Misschien is Persepolis in deze lijst wel het meest toegankelijk om te lezen door de simpele tekenstijl en vorm. Deze graphic novel bestaat uit vier losse delen, maar er zijn natuurlijk ook bundels waar alle delen samen in de staan. Persepolis is de memoir van Marjane Satrapi, over hoe ze is opgegroeid in Teheran gedurende oorlog en de Islamitische revolutie. Als tiener ging ze een aantal jaar naar het buitenland toe en keerde daarna terug naar haar thuisland. Het gaat over oorlog, verhuizen naar een vreemd land, terugkeren en dan zien hoe de westerse idealen botsen met het strenge regime. Het is een erg interessante en mooi verhaal,leest fijn en zeker een aanrader.

Lou! – Julien Neel
Dit is even iets compleet anders, namelijk een strip over het Franse meisje Lou. De serie begint met Lou als dertienjarig meisje, wonend bij haar vrij jonge moeder in een flat. Elk stripalbum volgt haar ongeveer een jaar, dus ze groeit steeds meer op. Vroeger vond ik deze strip helemaal het einde, volgens mij heeft het zelfs een tijdje in de Tina gestaan. De eerste drie à vier albums zijn dan ook echt gericht op die doelgroep, jonge tieners. Waarom ik de strip nog steeds heel leuk vind? Rond het vierde album maakt de strip opeens een omschakeling van typische normale tienerdilemma’s naar een bizarre wereld met paarse kristallen. De strip is niet heel bekend in andere landen en mijn Frans is niet geweldig, dus ik heb geen verklaring of theorie kunnen vinden waarom de wereld opeens een lichte sciencefiction en magische tint krijgt. Het verhaal over Lou en opgroeien, ondertussen nu al bij het zesde stripalbum, gaat gewoon door zonder enige verklaring voor de bizarre wending. Nu maakt dat voor mij de strip nog veel leuker, alsof de tekenaar opeens bedacht heeft “fuck alle tieners we gaan een andere kant op”. Het is alleen jammer dat ik afhankelijk ben van vertalingen om te weten hoe het verhaal verder gaat, maar verder kan ik het echt aanraden om te lezen.