Het lijstje van 2018

Nu de kerstkransjes zijn opgegeten en de oliebollen tevoorschijn komen, is het ook tijd om terug te kijken op 2018 en een eindejaarslijstje te maken. 

In 2018 deed ik een hoop nieuwe dingen, zoals cum laude mijn bachelordiploma behalen, aan een researchmaster beginnen en voor het eerst alleen reizen en vliegen. Ik stond vele uren te werken in een ijswinkel, proefde geweldige smaken zoals ananaskokosanijs-ijs en leerde dat ik heus wel leiding kan geven, zelfs in situaties wanneer de halve riolering naar boven komt tijdens het schoonmaken. Ik bezocht voor Comic Con, had de eerste bijeenkomst van een vriendenpoëzieclub en ging voor het eerst alleen kamperen met mijn eigen tent. Natuurlijk, er waren ook minder leuke dingen, zoals de vele stress en huilmomenten die ik tijdens mijn scriptie heb ervaren en alle falende rioleringen en verwarmingen in mijn studentenhuis. Maar al met al was 2018 een fijn jaar en met alle leuke dingen die gepland staan voor 2019 (bijvoorbeeld het feit dat ik Welcome To Night Vale, Florence and the Machine en dodie allemaal live ga zien) heb ik zin in het nieuwe jaar!

Ik las iets meer dan 77 boeken: Ik had eigenlijk verwacht dat het meer boeken zouden zijn, maar een literatuurscriptie smoort wel je hersencapaciteit om daarnaast nog meer te lezen. Een van de beste boeken die ik las was Hag-Seed van Margaret Atwood, een moderne herschrijving van Shakespeare’s The Tempest. Ook The Virgin Suicides van Jeffrey Eugenides en The Power van Naomi Alderman heb ik met veel plezier gelezen. Het beste Nederlandse boek vond ik Lampje van Annet Schaap en mijn favoriete Nederlandse dichtbundel dit jaar was Kalfsvlies van Marieke Lucas Rijneveld, die ik volgens mij nog wel drie keer moet herlezen om alle rijke beelden en metaforen helemaal in me op te nemen. De comics Fables en Strong Female Protagonist vond ik echt geweldig, want de verhalen zitten zo sterk in elkaar. Bijzonder genoeg vond ik de comics Angel Catbird van Margaret Atwood een van de slechtste dingen die ik gelezen heb, terwijl ik daar wel drie maanden lang over geschreven heb voor mijn scriptie.

Ik keek veel films: Ongeveer 90% van de films die ik dit jaar gezien heb, waren musicalfilms. Mijn absolute favorieten waren Funny Girl en West Side Story, deze oude films zijn niet voor niets klassiekers. De beste niet-musicalfilm vond ik Call Me By Your Name en de eerdere Nederlandse en lesbische film Zomer, een van de beste Nederlandse films die ik ooit gezien heb.

Muziek in 2018: Wanneer de muziek van de bovenstaande films niet aan stond, luisterde ik naar dit album van Panic! At The Disco, de muziek van Tom Rosenthal of liedjes van Abba. Een paar van mijn favoriete liedjes dit jaar waren onder meer Art Exhibit van Young the Giant, Human van dodie, Places We Won’t Walk van Bruno Major en Vertigo van Raphael Lake.

Meer podcasts, minder tv: De beste nieuwe serie die ik keek was Lost In Space, een geweldige serie over een familie in de ruimte. Ik ben ook nog steeds bezig met Star Trek: Deep Space Nine, maar ik heb het bingewatchen van series een beetje vervangen door luisteren naar podcasts. Zo luisterde ik naar alle seizoen van My Dad Wrote A Porno en de Nederlandse media podcast De Vierkante Ogen Show. Ook luisterde ik naar de avonturen van een Mars simulatie op Hawaii via The Habitat en leerde weer zoveel over feminisme en intersectionaliteit bij Secret Feminist Agenda.

Steeds beter koken: 9 van de 10 keer zijn de nieuwe recepten die ik probeer wel lekker maar niet lekker genoeg  om zeer regelmatig te maken, maar er zijn zeker nieuwe veganistische gerechten die toch een blijvertje zijn voor 2019. Zo heeft mijn zusje de perfecte veganistische pannenkoeken gecreëerd die ik al minstens 10 keer gemaakt heb, at ik deze curry vaak op werk en was deze pasta ook altijd fijn om te eten.

Wat waren jullie favoriete momenten/muziek/boeken van 2018? 

Advertenties

Ik hou van graphic novels #5

Misschien geeft dit lijstje met drie interessante graphic novels je inspiratie voor wat je kan lezen tijdens de kerstvakantie! 

Queer: A Graphic History – Meg-John Barker & Julia Scheele
Misschien niet zo ontspannend voor in de vakantie, maar deze non-fictie graphic novel gaat over belangrijke denkers, thema’s en vragen binnen queer studies (het vakgebied gericht op gender en seksuele identiteiten) en legt bijvoorbeeld de ingewikkelde theorieën van Judith Butler en Foucault uit. Queer theorie blijft natuurlijk een academisch en complex onderwerp, maar ik vond dat de schrijvers het zo toegankelijk mogelijk hebben gemaakt terwijl ze ook kritisch blijven over bepaalde problemen binnen het vakgebied. Het formaat van een stripverhaal helpt echt om de stof toegankelijker te maken voor een breder publiek. Ik wist wel wat over de basics van queer theorie, maar ik had nooit grondig de termen en ontstaansgeschiedenis bestudeerd dus ik vond het erg interessant om te lezen. Als je wat meer wilt weten over queer studies, dan is dit zeker een aanrader!

Strong Female Protagonist – Brennan Lee Mulligan & Molly Ostertag 
Dit is misschien wel de beste graphic novel die ik dit jaar gelezen heb! Strong Female Protagonist is een webcomic die nu gepubliceerd is in verschillende boeken. Je volgt Alison Green in een wereld waar kinderen superkrachten hebben gekregen. Na jaren als tienersuperheld te hebben gevochten, geeft Alison haar masker op en probeert een normaal studentenleven te leiden. Eigenlijk is de strip een kritische deconstructie van superhelden – leiden superhelden nu echt tot grote structurele verbeteringen in de maatschappij? Hoe grijpt de overheid in? Wat zijn de gevolgen van de destructie die wordt veroorzaakt? Kunnen ze op een bepaalde manier ook goed doen? De webcomic bevatte hyperlinks met tekst wanneer je over de panels ging met de muis en die tekst is onder elke pagina toegevoegd. Het is ontzettend interessant om na te denken over hoe superhelden (of mensen met bionamische krachten zoals de overheid het noemt) zouden functioneren op een “realistische” manier. Echt een enorme aanrader om te lezen! Als je wilt kijken of dit echt iets is wat je leuk vindt, de strip is dus ook online te lezen.

Iko – Marissa Meyer 
Marissa Meyer kun je kennen van de bekende Lunar Chronicles, een Young Adult serie over sprookjesfiguren die in een dystopische en sciencefictionachtige wereld vechten tegen de kwaadaardige heerseres van de maan. Officieel zijn de Lunar Chronicles afgelopen, maar Iko vormt het begin van een serie graphic novels als een soort sequel voor het verhaal. Iko gaat over de android Iko die jaagt op de wolfmutanten die de Aarde nog terroriseren. Het is een leuk verhaal en fijn om weer met de personages bezig te zijn, vooral Iko wordt nu een stuk beter uitgewerkt. Tegelijkertijd blijft het plot soms oppervlakkig, voorspelbaar en een beetje dramatisch. Nu zijn de boeken ook dramatisch, maar daar vond ik het minder erg terwijl ik het hier af en toe storend vond. Dus, leuk voor de fans, maar je moet niet teveel verwachtingen hebben.

14.12.18.

Een paar weken geleden bezocht ik Dutch Comic Con in Utrecht, het grootste comic con event in Nederland waar onder meer acteurs uit Once Upon A Time en Game of Thrones kwamen. Ik heb drie keer eerder een kleine conventie bezocht maar dat vond ik op een gegeven moment een beetje saai worden. Daarom leek het me leuk om een keer het andere kant van het spectrum te zien, maar de grote comic con viel helaas wat tegen. Er waren nauwelijks tot geen lezingen of panels (alleen maar over strips) en de interviews met acteurs waren alleen maar saaie publieksvragen die niet erg diepgaand waren. Natuurlijk waren er ook gave dingen, zoals de poster die ik gekocht heb, de vele mensen in cosplay en de details voor toegankelijkheid, zoals een dovetolk bij alle hoofdpodiumonderdelen. Het was leuk om er een keer geweest te zijn, maar niet iets waar ik nog een keer heen zou gaan.

Verder ging ik voor het eerst in mijn leven Lindy Hop dansen, bezocht Queer Open Stage in Utrecht, had de eerste meeting van een poëzieclub met vrienden, kocht een kilozak chocoladepepernoten om mijn deadlines te overleven en spendeerde een hele dag op een zolder zonder daglicht om muren en trappen te schilderen.

Een Disneyfilm inhaalslag: Ik heb als kind vrij weinig Disneyfilms gekeken waardoor mijn algemene kennis op het gebied van Disney beperkt is en dus heb ik laatste tijd een aantal Disney klassiekers ingehaald. Hercules vond ik tegenvallen, ik had meer verwacht van het verhaal. The Hunchback of Notre Dame daarentegen vond ik heel leuk, hoewel ik wel het liefdesplot wel erg “Beauty and the Beast” achtig vond, maar de muziek is fijn om naar te luisteren. The Little Mermaid was iets minder geweldig, maar nog steeds leuk om een keer te kijken.

Emma Blackery: Ik kijk al jaren de youtubevideo’s van youtuber en muzikant Emma Blackery en voordat haar nieuwe album uitkwam, kocht ik een kaartje voor haar concert in Amsterdam. Het album vond ik wel oké, maar uiteindelijk niet bijzonder genoeg om naar een concert te gaan. Ik kreeg alleen het kaartje niet verkocht en vond het zonde van het geld om thuis te blijven, dus ik ging toch maar. Het is niet helemaal mijn soort muziek, maar het was leuk om met iedereen mee te zingen en haar eens in het ‘echt’ te zien.

Nieuwsbrieven zijn helemaal hip nu: Marlous schreef een fijn artikel met een overzicht van leuke Nederlandstalige nieuwsbrieven om te volgen, zeker een aanrader om te lezen! Ik volg alle nieuwsbrieven die ze hier noemt en ze zijn echt het lezen waard, ik word er altijd blij van als ik eens in de zoveel tijd iets leuks zie verschijnen in mijn mailbox.

The Greatest Showman: Ik heb deze musicalfilm vorig jaar in de bioscoop gezien en het was vermakelijk, maar de representatie van de hoofdfiguur, die in het echte leven een behoorlijke eikel was, vond ik iets minder. Nu hebben ze de soundtrack van de film opnieuw uitgebracht met bekende artiesten zoals Panic! At the Disco en P!ink die de liedjes zingen en vanwege de musicalfan die ik ben, kon ik dat gewoon niet weerstaan. Het is niet de beste musicalmuziek en de nummers lijken allemaal erg op elkaar, maar het is wel vreselijk catchy.

Het is nog geen kerst: De feestdagen zijn altijd een uitdaging voor vegetariërs en veganisten en daarom is het altijd fijn als blogs een guide maken met lekker eten voor complete veganistische diners.

MIXTAPE: The best of Tom Rosenthal

De afgelopen maand heb ik bijna alleen maar naar muziek van Tom Rosenthal geluisterd. Ik kende een aantal van zijn nummers al, maar ik had nog nooit hele albums gehoord. Nu ben ik echt fan van zijn muziek en de gekke liedjes, het is zo fijn om naar te luisteren! Daarom maakte ik een lijst met mijn favoriete nummers, zodat iedereen kan genieten van zijn muziek.  

Away with the Fairies
Throw the Fear
Hugging You
Cos Love (If You Miss It)
This Road Is Long
Hugging You Acoustic
Go Solo
The Boy
I Got Myself a Finish
YOLO
Don’t Die Curious
It’s OK
Gone Gone
Lights Are On
Don’t You Know How Busy and Important I Am?
Take Care
Run for Those Hills, Babe

Klik hier om te luisteren op Spotify 

Ik was een paar dagen in Schotland

Tussen de deadlines van mijn studie door ging ik een paar dagen naar Schotland om mijn zusje te bezoeken, die daar een half jaar studeert. En omdat ik toch in de buurt was, besloot ik ook om naar Edinburgh te gaan. 

Ik was al eerder in Edinburgh geweest, dus ik sliep in hetzelfde hostel en sloeg een groot deel van de toeristische highlights over. Wat ik tijdens de vorige trip niet gedaan had maar nu wel wou doen, was Ceilidh dansen. Ceilidh is een traditionele Schotse dans, die veel op bruiloften wordt gedaan. Je kan het soms in pubs dansen, maar in een pub is de uitleg niet geweldig en is het dan vooral handig als je al een partner hebt. Nu ben ik niet een ster in dansen en was ik ook alleen, dus ik boekte een drop-inn class waar alles stap voor stap uitgelegd wordt. Goed, de gemiddelde leeftijd was 55+ (er waren misschien drie mensen onder de dertig), maar ik vond het heel leuk om een keer te doen! Tijdens mijn reis was het ook droog en zonnig weer en dus een mooie gelegenheid om Arthur’s Seat te beklimmen, een van de hoogste heuvels (rond de 250 meter) in Edinburgh. Ik bleek deze wandeling alleen nogal onderschat te hebben. Blijkbaar kwam ik vanaf de ‘verkeerde’ wandelkant, waardoor ik in slingerbewegingen en via zeer smalle en steile paadjes soms letterlijk de berg opgeklommen ben. Het uitzicht is heel mooi en het is ook zeker de klim waard, maar ik raad aan om gewoon het graspad aan de andere kant van de berg te nemen. Ik had geen zin om die weg terug te nemen, want dan moest ik helemaal om de berg heen en er leek een vrij stijl maar begaanbaar pad recht naar beneden te zijn, dus ik besloot om dat te proberen. Om daar te komen moest ik me eerst ongeveer zeven meter verticaal naar beneden laten zakken op de rotsen, maar vanaf daar leek het een prima pad. Je raadt het al: er was geen pad. Toen ik daar eenmaal stond, vast op een smal stukje berg omgeven door onbegaanbare berghelling en rotsen, was dit avontuur helemaal niet grappig meer. Ik heb in jaren niet zoveel stress en paniek gevoeld, maar die adrealinekick zorgde er wel voor dat ik mezelf maar weer letterlijk de berg opgehesen heb. Neem gewoon het normale pad en ga niet freestylen, dat is mijn advies.

Ik bezocht even het National Museum, een van mijn favoriete natuurhistorische musea ooit. Ook ging ik naar Fruitmarket Gallery, een modern kunstmuseum, maar dat bleek een stuk kleiner dan ik had verwacht, met maar twee zalen met installaties die ik ook niet zo geweldig vond. Daartegenover zit het City Art Centre en dat was leuker om rond te lopen. Ik vind het ook altijd leuk om boekenwinkels te bezoeken, zowel nieuwe als tweedehands. Lighthouse Bookshop is erg fijn om rond te kijken, dit is een boekenwinkel met veel boeken over gender en ‘radicale’ onderwerpen zoals politiek. Ook hun boekenkaartensectie is het waard om even in rond te snuffelen, zo kocht ik een paar kaarten over literatuur om naar mijn vrienden te sturen. Armchair Books en Tills Books waren ook leuk, maar eigenlijk heb ik bijna al mijn boekenvondsten gescoord in charityshops, die overal in de stad zitten, zoals de Oxfam Bookshops.

Het was voor het eerst dat ik zelf op vakantie kon kiezen waar ik ging eten, dus ik had leuke veganistische eetplekjes uitgekozen zoals Paradise Palms. Dit is een grotendeels vegan en queer pub tegenover de universiteit in de binnenstad. Ik kwam er voor lunch, maar ik denk dat je hier ’s avonds ook heel gezellig wat kan drinken. Op het gebied van cafeetjes ging ik naar Holy Cow, in het nieuwere gedeelte van de stad. Ze hebben bijzondere en lekkere taarten, zoals chai spice appel cake, maar die zijn dan ook erg prijzig (4,50 pond voor een stuk taart) en de inrichting vond ik een beetje saai. Ik wou ook nog graag naar Lovecrumbs, een ander café met vegan taart, maar dat is er niet meer van gekomen. Verder is Consider It ook leuk, hier kun je vegan donuts halen. Maar het beste wat ik gegeten heb tijdens mijn reis was veganistische haggis bij The Baked Potato Shop. Hier krijg je een gepofte aardappel met allerlei verschillende soorten vulling en toppings. Zo lekker en een enorme aanrader! Verder haalde ik ook een veganistisch ijsje bij Affogato, niet omdat het 20 graden was buiten, maar sinds mijn werk bij de ijswinkel gestopt is vanwege de winter, heb ik af en toe erg cravings naar ijs. Ze hadden veel bijzondere smaken, ik had uiteindelijk gekarameliseerde ananasijs en kaneelbroodjesijs en het was heel erg lekker.

Na drie dagen vertrok ik naar Aberdeen, om mijn zusje te bezoeken. De treinreis van Edinburgh naar Aberdeen was een bijzondere ervaring, want je rijdt helemaal langs de kust en ze doen in Schotland niet aan dijken, waardoor de trein soms twee meter van de rotsen en de zee af reed. Leuk voor het uitzicht, maar als het stormt zou ik niet echt rustig in de trein zitten. De universiteitscampus in Aberdeen zit ook tien minuten wandelen van de zee af, dus het is zeker een aanrader om een rondje over het strand te lopen. Jammer genoeg waren alle kunstmusea in de stad gesloten, dus we liepen een rondje door het Maritieme museum, wat ook leuk is als dat je interesseert. De oude campus met kerken en smalle straatjes is ook mooi om rond te lopen. Toevallig was de herdenking van de Eerste Wereldoorlog bezig toen wij er waren, dus we zagen hoe een officiële stoet met soldaten, veteranen en doedelzakspelers een rondje liepen langs de kerk.

Aberdeen is een leuke stad, niet zo massaal als Edinburgh af en toe is en met iets meer verstopte straatjes. We aten bij ongeveer de enige twee veganistische plekken in de stad, het schattige café Bonobo en het restaurant Foodstory. Vooral bij Foodstory hebben we heerlijk gegeten ’s avonds, je krijgt zeer grote porties en het is ook een leuke plek om een spelletje te spelen tijdens het eten. Ook Books and Beans is een aanrader, een boekencafé en winkel waar je letterlijk tussen boekenkasten kan lunchen en koffie drinken. Net als in Edinburgh zijn er in Aberdeen heb je veel charityshops, zoals rond Rosemount Viaduct, waar ik ook een paar leuke boeken en de lelijkste Star Trek puzzel ooit heb gekocht. Na twee dagen Aberdeen zat mijn koffer zo vol met boeken en spullen van mijn zusje die terug moesten naar Nederland dat het weer tijd was om naar huis te gaan, vooral omdat ik de volgende dag weer college had. Het was heel fijn om familie te zien en leuke dingen te doen en ik zou zeker nog wel vaker door Schotland willen reizen!