31.10.18.

Het is ondertussen een traditie geworden om met vrienden en studiegenoten elk jaar de Nacht van de Poëzie te bezoeken, iets waar ik altijd erg naar uitkijk. Deze keer kwamen onder andere Vicky Franken, Ted van Lieshout en Judith Herzberg voordragen. Tussen alle gedichten door waren bijzondere acts zoals Willeke Alberti (ik werd uitgelachen omdat ik nog nooit van haar gehoord had), Nora Wildschut (die toevallig Danse Macabre speelde op de viool, een van mijn favoriete klassieke stukken) en The Tallest Man On Earth (het was ontzettend gaaf om hem een keer live te zien en hij zong ook een van mijn favoriete nummers). Ook al viel ik om kwart over drie ’s nachts bijna om van de vermoeidheid, het was een erg fijne avond.

Ik ben ook alweer een tijdje begonnen met studeren, wat altijd even spannend is want nieuwe mensen, nieuwe studie, nieuwe dingen die je moet doen, maar alles gaat goed. Hoogtepunt was tot nu toe dat er een studieborrel was in een donker café zonder ramen voor een brandende open haard, terwijl het buiten 26 graden was. Beetje gek, maar ook wel gezellig. Verder keek ik de afgelopen tijd veel Star Trek (nog maar anderhalf seizoen te gaan en dan ben ik klaar met Star Trek: Deep Space Nine), probeerde veganistische bacon te maken (het mislukte bijzonder) en bezocht een pre-house warming en het literaire festival Geen Daden Maar Woorden in Rotterdam.

Vegan 100 kookboek: Ik was heel benieuwd naar het kookboek van de vegan youtubechef Gaz Oakley, want een aantal van zijn recepten zijn echt toppers (zoals de vegan toffee appel brownie), maar het boek viel helaas tegen. Bijna elk recept dat ik maakte kostte relatief veel tijd voor een middelmatig resultaat. De geroosterde pompoensoep was wel oké, de falafel vond ik vrij smakeloos en van de springrolls was ik ook geen fan. Dus helaas, misschien hou ik het toch maar gewoon bij zijn youtubevideo’s.

Tom Rosenthal heeft fijne herfstmuziek: Ik kende al een paar liedjes van Tom Rosenthal, maar soms ben ik ook benieuwd naar hele albums van artiesten. Op spotify vond ik een afspeellijst met al zijn muziek en het is zo fijn om naar te luisteren! Sommig liedjes lijken een beetje op elkaar, maar zijn muziekstijl vind ik erg leuk.

Life’s Library: John Green en Rosianne Halse Rojas zijn een soort digitale boekenclub begonnen, waar ze zes weken per jaar samen met mensen op het internet een boek lezen. De vraag is of ik mee ga doen want ik lees al vreselijk veel voor mijn studie, maar ik ga in ieder geval een poging wagen. Het eerste boek is If You Come Softly van Jacqueline Woodson en het idee is dat je in een soort chat het boek gaat bespreken. Ik ben heel benieuwd!

The Man In The High Castle: Het derde seizoen van The Man In The High Castle is uitgebracht, een serie die plaatsvindt in de jaren ’60 in een wereld waar de nazi’s de oorlog hebben gewonnen. Het is een goede serie, maar ook vrij ingewikkeld met veel verschillende personages en verhaallijnen waardoor ik altijd vier afleveringen nodig heb om in te komen. Daarbij gaat het sciencefictiongehalte van dit seizoen aardig omhoog – het gaat voornamelijk over alternatieve werelden en mensen die daar tussen kunnen reizen. Sommige mensen vinden dat onzin, maar ik vind juist die sciencefictionlaag heel interessant, dus ik heb erg genoten van dit seizoen. Zeker een aanrader om te kijken!

Advertenties

Ik hou van lezen #38

Ondanks de mooie voorkant van Alter Ego was ik echt diep teleurgesteld door dit boek, misschien zelfs wel een van de meest tegenvallende boeken die ik dit jaar heb gelezen. 

Alter ego – Marissa Meyer
Alter ego gaat over een wereld waarin mensen met bijzondere gaves zijn verdeeld in twee kampen, de Rebellen en de Anarchisten. Nova, het nichtje van een verslagen Anarchist, haat de superhelden die vrede en orde willen herstellen en infiltreert de Rebellen waar ze Adrian ontmoet. Misschien klinkt dit bekend, want het boek is letterlijk X-Men in Young Adult vorm. De verscheidenheid aan originele gaves (een meisje dat in een zwerm vlinders kan veranderen, tekeningen die tot leven komen) vond ik leuk gedaan. Ook de diversiteit van de personages, zoals dat Adrian twee vaders heeft, is een verbetering na de Lunar series. Helaas vond ik de rest van het boek ontzettend voorspelbaar, zoals de perspectieven op goed/kwaad en wie blijft leven en doodgaat. Begrijp me niet verkeerd, niets is realistisch bedoelt aan een serie over mensen met superkrachten, maar het gedrag van Adrian’s ouders en het feit dat tieners het gevaar moeten bestrijden en de superheld uithangen vond ik vrij ongeloofwaardig en slecht geschreven.

Future Home of the Living God – Louise Erdrich 
In deze roman volg je de zwangere Cedar, die voor het eerst contact maakt met haar biologische Ojibwe familie terwijl het evolutieproces in de wereld langzaam begint om te keren. Er ontstaan nieuwe dieren, het weer verandert en kinderen worden nauwelijks geboren. Zwangere vrouwen worden daarom door de overheid en verschillende instanties in gevangenissen en ziekenhuizen gestopt om het voortbestaan van ‘normale’ mensen te garanderen. Ik vond de eerste 100 pagina’s van de roman rommelig, het verhaal komt pas echt op gang als de wereld steeds meer instort, maar dan is het boek exact The Handmaid’s Tale 2.0 en dat vond ik ook jammer. Tegelijkertijd vond ik het heel interessant hoe de roman (deels) focust op hoe de dystopische wereld invloed heeft op de native Americans en hoe religie verbonden wordt met de ramp. Als je het niet erg vindt om een erg vergelijkbaar boek als The Handmaid’s Tale te lezen, dan is dit zeker een aanrader!

The Phantom of the Opera – Gaston Leroux
The Phantom of the Opera speelt zich af in Parijs in rond 1880, wanneer de opera in de ban raakt van een mysterieus spook die de voorstellingen en directieleden terroriseert. Tegelijkertijd volg je de relatie tussen de graaf Raoul en de jonge ster Christine, die elkaar als kind al kenden. Het boek komt uit 1909 en is geïnspireerd door gothic en horrorachtige literaire tradities, zo schuwt het spook niet weg van een beetje geweld of het bouwen van een martelkamer in zijn verblijf. Het verhaal leest fijn, maar de karakters blijven eendimensionaal. Ik vond Raoul vooral irritant met zijn bezitterige aanvallen van jaloezie en over Christine wou ik veel meer weten, maar je leest haar verhaal bijna alleen maar vanuit Raoul’s perspectief. De roman is leuk om te lezen, maar ik blijf toch meer een fan van de film en musical.

Oranges Are The Not Only Fruit – Jeanette Winterson
In deze roman volg je hoe ik-figuur Jeanette opgroeit in een streng gelovig gezin. Haar jeugd staat in teken van werken voor de kerk en het geloof en botst met haar identiteit als lesbienne (denk aan de dominee die denkt dat de duivel in haar is gekropen). Het klinkt misschien nu als een heel zwaar en verdrietig boek, maar dat vond ik allerminst omdat het grotendeels gaat over het perspectief van een kind. Ik vond het gebruik van sprookjes tussen het hoofdverhaal door erg interessant, net als de symboliek van het fruit die telkens terugkeert in het boek. Tegelijkertijd had ik moeite om echt in het verhaal te komen, het thema van seksualiteit duikt halverwege de roman vrij plots op. Ik weet nog niet echt of ik dit een aanrader vind, maar door de fijne schrijfstijl van Winterson ben ik wel meer benieuwd naar haar andere romans.

MIXTAPE: Art Exhibit

Ik vond het wel weer leuk om een verzameling muziek te delen waar ik de afgelopen tijd veel naar geluisterd heb.

Art Exhibit – Young the Giant
Savannah – Relient K
Run For Those Hills, Babe – Tom Rosenthal
Jack and Jill – Katie Herzig
Human – dodie & Tom Walker
Dancing In The Moonlight – alt-J
Nina Cried Power – Hozier & Mavis Staples
God Is A Woman – Ariana Grande
Fake Friends – Emma Blackery
Dream – Tessa Violet
Perfect Symphony – Ed Sheeran & Andrea Bocelli
Road To Nowhere – Release The Sunbird
Broken – Patrick Watson
Mia and Sebastian’s Theme – Justin Hurwitz

Klik hier om te luisteren op Spotify 

Ik ben tegenwoordig een “flexi” veganist

Oktober is de maand van de vegan challenge, een uitdaging om zoveel mogelijk veganistisch te eten. Ik blog er nauwelijks over, maar ik ben best veel bezig met veganistisch koken en daarom leek dit me een perfecte gelegenheid om daar eens iets meer over te vertellen (op de foto zie je trouwens een lekkere vegan pizza bij Snckbr in Utrecht – ik zou eigenlijk een foto van mijn eigen kookkunsten moeten hebben, maar ik maak zelden eetfoto’s die er een beetje charmant uit zien). 

Veganisme houdt in dat je geen dierlijke producten eet, dus geen vlees/vis/zuivel/eieren/honing en dergelijke. Ik noem mezelf een “flexi” veganist, want zodra ik de deur uit ga en afhankelijk ben van anderen voor mijn eten (familie, vrienden, aanbod in restaurants, het feit dat ik in een ijswinkel werk met veel lekker roomijs) eet ik toch vaak vegetarisch. Natuurlijk, je kan etentjes van te voren plannen, zelf koken bij familie en er zijn duizenden blogs geschreven over veganist zijn in sociale situaties, maar het is voor mij een principe van pick your battles. Ik vind het superlief als mensen rekening met mij houden, maar ik verwacht het van niemand en ik heb zelf ook niet de energie om alles telkens te regelen. Mijn eetpatroon wisselt dus van week tot week. Ben ik zelf veel thuis, regel ik mijn eigen eten, dan eet ik 100% veganistisch. Ben ik een weekend bij mijn ouders, dan is het zo’n 70%, het hangt een beetje van mijn planning af. Het helpt ook dat in mijn omgeving veel mensen veganistisch eten, zoals mijn huisgenoot en mijn zusje. Waarom ik veganistisch eet? Toen ik op kamers ging wonen ben ik vegetarisch geworden, omdat het me beter voor de wereld leek. Dat ging vrij makkelijk, vooral omdat ik niet kon koken en als je nooit leert om vlees te bereiden, kom je ook niet echt in de verleiding. De overstap naar veganisme was op de meeste vlakken niet heel groot omdat veel recepten die ik gebruikte als vegetariër vaak veganistisch waren. Bovendien at ik al weinig zuivel omdat ik niet van melk/yoghurt/kaas als losse producten hou. Het probleem zat meer in ijs, pannenkoeken, taart en pizza’s, maar ondertussen kan ik goede veganistische pannenkoeken maken en koekjes bakken.

Hoewel ik van uitgebreid en experimenteel koken hou, ben ik nu eenmaal ook een arme en drukke student, daarom deze verzameling van (relatief makkelijke) maaltijden die ik vaak eet. De meeste zijn veganistisch en de vegetarische opties zijn makkelijk aan te passen. Misschien haal je er inspiratie uit om minder vlees of andere dierlijke producten te eten!

Ik hou van poëzie #4

Naast Nederlandse poëzie probeer ik ook internationaal te lezen, dus vandaar deze verzameling van dichtbundels die ik onlangs in het Engels of in vertaling heb gelezen.

Motherland Fatherland Homelandsexual – Patricia Lockwood 
Patricia Lockwood kende ik van het gedicht “Rape Joke” en ze zou ook optreden bij Poetry International, maar dat ging helaas niet door dus daarom kocht ik maar een dichtbundel van haar. Waarschijnlijk had ik na Rape Joke te hoge verwachtingen van de rest van haar poëzie, want ik vond de bundel een beetje tegenvallen. Rape Joke is een van de meest toegankelijke gedichten in de bundel (waarschijnlijk ook een reden waarom het een “viral hit” werd), de rest is wat abstracter waardoor ik soms veel moeite had om de beelden te begrijpen. Ik vond het zeker interessant om te lezen, maar het is niet echt een dichtbundel voor mij. Toch vond ik sommige gedichten wel erg leuk, zoals The Arch en List of Cross-Dressing Soldiers.

De herinneringen zien mij – Tomas Tranströmer
Deze dikke poëziebundel bevat het volledige werk van de Zweedse dichter Tomas Tranströmer, die in 2011 de Nobelprijs voor de literatuur won. Ik kende fragmenten van zijn poëzie en normaal zou ik dan met een gewone bundel van de dichter beginnen, maar ze hadden alleen maar dit complete werk bij de bibliotheek. Duurde even om daar helemaal door heen te komen, maar gelukkig had ik in de vakantie alle tijd. Tranströmer is ontzettend goed in verbindingen leggen en bijzondere metaforen maken, zoals “ontwaken is een parachutesprong uit de droom” en “in de ruimte vlaggen de sterren wanhopig / ze worden ontstoken en gedoofd door vliegende wolken.” Tegelijkertijd is zijn poëzie erg gericht op thema’s uit de natuur, iets waar ik zelf niet zoveel mee heb. Het feit dat het op een gegeven moment in zo’n dikke bundel alle natuurgedichten op elkaar gaan lijken, helpt ook niet echt. Dus misschien is het beter om met een paar gedichten van Tranströmer te beginnen dan aan het complete verzamelde werk, maar ik begrijp zeker waarom hij de Nobelprijs voor literatuur heeft gekregen. Favoriete gedichten: Scherenkust in de herfst en Geheimen onderweg.

No Matter The Wreckage – Sarah Kay
Sarah Kay is een Amerikaanse dichteres en misschien ken je haar van filmpjes van haar spoken word optredens. Het spoken word gedeelte komt ook zeker terug in haar gedichten, je kan sommige gedichten bijna “horen” terwijl je ze leest (maar misschien ga ik gewoon te vaak naar poetryslams). Het is een bundel met veel prozagedichten en hoewel het erg toegankelijke poëzie is en het fijn leest, was ik niet compleet onder de indruk. Ik had wel favoriete gedichten, maar ik vind haar spoken word optredens toch interessanter dan de gedichten op tekst.

A Thousand Mornings – Mary Oliver
Ik wou deze bundel graag lezen omdat John Green dit gedicht van Mary Oliver een paar keer mooi heeft voorgedragen en daarom was ik wel benieuwd naar haar andere poëzie. Helaas bleek haar focus vooral gericht op de natuur en schoonheid in eenvoud, thema’s die mij gewoon niet zo liggen in poëzie. Iemand die ik ken op Goodreads omschreef de bundel als perfect voor de vroege ochtend waarin de wereld nog zacht en tender lijkt, wat de gedichten goed samen vat. Het zijn eenvoudige en mooie beelden (zoals Hurricane) en als je daar van houd, is deze bundel zeker een aanrader.